Hrant Dink’in birinci defa 23 Nisan 1996 tarihinde Agos gazetesinde yayımlanan, hem 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı’nı hem de 1915’te Osmanlı Ermenilerinin soykırıma maruz kalışının yıldönümü 24 Nisan’ı ele aldığı yazısını yine paylaşıyoruz.
Sancılı on yıllardan çıkmış ulusun tarihinde çok değerli bir akgündür 23 Nisan. “Egemenlik kayıtsız kuralsız milletindir” düsturunun meclis salonuna perçinlendiği gündür. Ve bu türlü bir günün “yaşam” denilen çocuğa ve geleceğe akıtılan mirasıdır. Türk Ulusu’nun tahminen de en akla yatkın yaptığı öngörünün tarihidir. “Gelecek” ve “çocuk” ne de hoş buluşturulmuştur o denli. Ve de ne ustalıkla bir değerlendirmedir yıllar sonra 23 Nisan’ı yalnızca Türkiye ile sonlu tutmayıp bütün dünyanın çocuklarıyla paylaşma fikri. Türk çocuklarına da dünya çocuklarına da kutlu olsun.
Yeryüzünün dört bir yanına “savrulmuş” Ermeni Ulusu’nun tarihinde çok değerli bir kara gündür 24 Nisan. Üç-beş Ermeni yan yana gelmeye görsünler. Alırlar ellerine pankartları dökülürler sokaklara çabucak. Nedir bütün bunların sebebi, niye yollara düşer bu beşerler 24 Nisan’da? Tarih, 24 Nisan 1915’in şafak vakti. Bilhassa İstanbul’daki Ermeni aydınlar, müellifler, sanatkarlar, öğretmenler, avukatlar, hekimler, mebuslar teker teker alınırlar konutlarından. Götürülürler… ve bir daha da geri dönmezler. İşte, birkaç gün sonra bütün Osmanlı İmparatorluğu hudutları içinde gerçekleştirilen “Tarihsel Ermeni Dramı”nın başlangıcıdır bu tarih.
Kim nasıl anlayabilir bunu bilemiyorum ancak hem Ermeni olmak, hem Türkiyeli, hem 23 Nisan’ı yaşamak bütün coşkusuyla ve sonraki günün bir modülü olmak bütün hüznüyle. Kaç insan bu ikilemi yaşıyordur şu yeryüzünde? Ne anlaması kolay ne de anlatması.
Dilerim kimse de yaşamasın bu ikilemi bir daha. 23 Nisan nasıl daha bir coşkuyla yaşanır? 24 Nisan nasıl hafızalardan sildirilir? Bütün bunlar tahlilsiz sorular değil aslında. 23 Nisan bütün çocukların olacaksa şayet ben derim Ermenistanlı çocukların da olsun bir biçimiyle. Çağırın onları da bu kutlamalara. Barıştırın çocukları birbirleriyle, tanıştırın. Yalnızca 23 Nisan da olmasın, 24 Nisan’ı da katın içine. Daha da uzasın o günler, bütün nisanı katın, bütün baharı katın. Haydi siz beceremiyorsunuz diyelim, var olan kinler mani buna. Bırakın bari dünyayı çocuklara, onlar bu işi halleder, kâfi ki mahzur olmayın siz.
Bir öteki severim 23 Nisan’ları. Hem, bizim de hanımla evlendiğimiz gündür tıpkı vakitte. Gerdeğe girişimiz de 23 Nisan’ı 24 Nisan’a bağlayan geceye rastlar. Birinci çocuğumuza can verdiğimiz andır o. Ne 23, ne de 24 Nisan. 23,5 Nisan’dır tahminen de o an.
Kaynak: Hrant Dink Vakfı
Size muhtaçlığımız var. Buraya kadar geldiyseniz, hatırlatmak boynumuzun borcu. Türkiye üzere tabir özgürlüğünün daima tehdit altında olduğu bir ülkede, elimizden geldiğince nitelikli yayıncılık yapmanın imkanlarını araştırıyoruz. Güvenilirliğini gittikçe yitiren medya alanında hâlâ düzgün işler çıkarılabileceğini kanıtlamak ve eleştirel düşünme alışkanlığını müşterek bir kıymete dönüştürmek istiyoruz.
Bağımsız yayıncılığı desteklemeniz bizim için çok pahalı. vessaire’nin dağıtımının sürekliliğinin sağlanmasında ve daha geniş kısımlara ulaşmasında okurlarımızın üstlendiği sorumluluk özel bir mana taşıyor. İmkanınız varsa, vessaire’yi desteklemek için vessaire ana sayfamızı ziyaret edebilirsiniz.
