“Naif bi’ şeyler” diye isimlendirdikleri çeşitte müzik yapan ve 2014’ün başında Uzakta isimli birinci EP’sini yayımlayan Alarga, Çağın Kırca (vokal, gitar), Cansu Turgut (klavye), Ozan Özgül (bas), Hakan Karaaslan (trompet) ve Can Sürmen’den (davul) oluşuyor. Kümesi bir ortada yakalamakta zorlanınca, bir gece apansız Çağın Kırca’yı yakaladım ve uzun bir sohbete daldım. Yer yer karşılıklı çağrışımlarla bölünen ve keyifle uzayan muhabbet benim için çok eğlenceliydi. Umarım okuyana da keyif verir. Alarga’yı YouTube üzerinden dinlemek için buraya, Soundcloud üzerinden dinlemek için ise buraya buyurunuz.
Çağın Kırca’dan başlayalım. Müzisyenlik dışında ne yapıyorsun?
Mühendislik yapıyorum. Gerçekten benzedikleri için mi bilmiyorum, müzikle yakın görmeye başladım.
Peki, müzik geçmişin?
Flamenko gitarla başladım. Ceyhun Güneş’ten gitar dersleri alıyordum. Flamenko gitar neden o kadar ilgimi çekiyordu bilmiyorum, sanırım duymaya alışkın olduğumuz ancak görmeye alışkın olmadığımız bir şey olduğu için. Sonrasında baktım rock müzik dinliyorum, progresif metale saldırıyorum, o devir de gitarla ilgili “akustikse akustik kalmalı, müzik prize takılan bir şey olmamalı” üzere nereden çıktığı belirli olmayan ve aslında bana hayli vakit kaybettirdiğini düşündüğüm saplantılı bir fikrim vardı. Gidip bir tane elektrogitar alsaydım çok daha farklı gelişebilirdi işler, “ben bu müzikleri çalmak istiyorum ancak gitarı elektrikle karıştırmak istemiyorum” diyerek davul çalmaya başladım. O ortada flamenkocuların perküsyoncu eksiği ortaya çıktı, “ben biraz da perküsyon çalayım” diyerek uzun yıllar Mavi-Siyah Flamenko Topluluğu’nda, Ankara’da Duende’de cajon[i] çaldım. Gitar o periyotta konutta tozlanan bir şeydi. Bir gün radyoda bir müziğin cover’ını duydum, bir daha da dinleyemedim bir yerde. O kadar dinlemek istiyordum ki, gitarla tekrar ilgi kurmaya başladım. Sonra çaldım, ancak manasız oldu tek başına. Akorlar dönüyor aşağıda, fakat onu hoş yapan üzerindeki vokal melodisi. Söyleyeyim bari biraz, dedim. Gitarla vakit geçirmeye ve müzik söylemeye başladım. Sonra bir gün nereden niçin geldiği aşikâr olmayan bir halde bir müzik geldi aklıma, “aa, bu çok keyifli bir şeymiş” dedim, yani öteki bir şeymiş, farklı bir kapı açıyormuş. Başta tesadüf mü diye düşündüm, sonra fark ettim ki içimden gelen bir şeymiş.
O sıralar tek başınasın.
Evet. Aslında yıllardır benim başıma fikirler geliyormuş, eski harddiskleri karıştırdığım vakit bir klasörden şarkı sözleri filan çıktı, onların farkına vardım. Sonra bir gün farklı bir şey kovalarken “Passenger Seat” geldi aklıma. “Bu kaçmasın, bunu kaydetmek lazım,” diye oturdum kaydettim. O sırada konutta kayıt imkânı da yoktu, sağdan soldan mikrofon ve ses kartı topladım. Elle tutulur bir şey olması düzgün oluyor, en kolay şeyi not almak üzere. Aslında ne olduğu biraz daha muhakkak olmaya başlıyor. O sırada Ege Tülek diye bir arkadaşım dinledi şarkıyı, “Ben de bu türlü bir şey yapmak istiyorum, bir ortaya gelelim,” dedi bana. Onunla devam ederken şunun farkına vardım: Diğeriyle çalışma imkânım pek olmamış, aklımda daima bir soru işareti olarak kalmış.
Bir orta Melis Sökmen’le perküsyon çalıyordum, o da farklı bir tecrübeydi. Zira birinci sefer diğerinin müzikal istekleriyle karşılaştım, fanustan çıkmamı sağladı. Ege de bunun o kadar büyük bir sıkıntı olmadığının farkına varmamı sağladı. Öteki şeyleri tetikledi, hoşuma gitti. Düzenlemelere devam ederken ben klavyeler yazmaya başladım müziğe ve “kim çalacak bunu?” diye düşünmeye başladık. Kritik bir diyalogdu aslında bu, Ege “bas, davul var mı kafanda?” diye sordu. “Ozan diye bir arkadaşım var, yeterli de basçı. Beğeniyorum, o çalar bence, güzeline gideceğini düşünüyorum,” dedim. Ozanla hiç “hadi yapalım” dememiştik. “Davul için Can Sürmen var, Motto’da çalıyor. Tertemiz, yerli yerinde çalıyor. Garip, uçma kaçma halleri yok,” dedim. O vakit Son Feci Bisiklet var, lakin Ozan ve Can tıpkı kümede çalmıyordu. Şu anda Ankara’da takımlı eleman gibiler zati, TRT’deki türkü programlarında dekor değişirken bile sabit kalan müzisyenler üzere. “Trompette Hakan var, liseden arkadaşım, onunla yaparız, daha sade olur,” dedim. Zira müzik de bir lisan ve bunu paylaştığın beşerler olmalı ki motamot devam edebilesin. Ceyhun Abi (Ceyhun Güneş) ve Burak Ağabeylerden (Burak Altuni) de daima bunu gördüğüm için onu paylaşabiliyor olmayı önemsiyorum.
Grup tam ne vakit kuruldu pekala?
Bu muhabbetler 2013’ün başları sanırım. Biz hangi yıldayız? (gülüyor)
Burada soruları ben sorarım.
2014’te EP için toplandık, lakin bu muhabbetler 2013’ün başlarında. Gece Gece’de çalıyordu Ege o vakit, “Cansu var bizde, yeni yeni başladı, klavye için onunla bir konuşsak mı sanki?” Cansu’yla tanıştık o denli. O sırada bas-davul-trompetten fazla üç kişi (Çağın, Ege, Cansu) nasıl bir ses çıkartırız diye düşünüyorduk, çok sürmedi. O ortada kendimizi Gezi’de bulmamız kıymetli bir etken oldu ve bunlara hiç baş yormamaya başladık. Diğer şeyler düşünüyorduk, başımızı çok meşgul ediyordu. Bütün hissiyatları da orada dorukta yaşadığımız için sanırım, küme işi “ona bakarız, o provayı yaparız bir ara” diye diye azalarak bitti. O yaz kendi başıma devam ettim, Cansu’yla bağlantımız koptu, Ege taşındı bir yerlere. Sonra okulu bitirdim, bir gün Ozan ve Can’la dışarıdaydık, gaza geldim bir anda “Benim müziklere bir baksak mı sanki? Nasıl olacağını merak ediyorum, duymak istiyorum,” dedim. Başımız yeterliyken tamam dediler, lafta kalacak bir şeydi aslında. Ben de sonraki gün Cansu’yu aradım, Hakan’ı aradım. Girdik stüdyoya, güzelimize da gitti. “E, yeterli bari bir daha girelim” dedik. “Bari kaydedelim bunları,” dedik sonra. Bu kadar müzik çıktı bir de konser mi versek, bir de cover ekleyelim, diye devam etti. Başta şöyle düşündüm: Müzikal algıyı benim farkında olduğum ve olmadığım kısımlarıyla bir arada bir plaka üzere düşünürsek, yalnızca farkında olduğum kısmını ortaya koyabiliyorum. Biri “Abi, yeterli hoş de şunu şöyle yapsak,” dediğinde, “Ulan, sahiden bu nasıl aklıma gelmedi,” demek çok pahalıydı. Hâlâ da o denli. Bu yüzden bir küme olmak istedim, bir düzenleme yapıp “Bunu bu türlü çalacağız,” demek güya sohbet ederken herkese tek tek “Sen şunu mu demek istiyorsun?” üzere bir manipülasyon üzere geliyordu. O da yapılabilir alışılmış, lakin roller değişiyor orada. Bana kalırsa küme olarak anılmak için iştirakin istikrarlı olması değerli.
Şarkı yazan adamın her şeyi sahiplenmesiyle mi alakalı bu? “Frontman” vardır ya, illa şarkıyı yazan adam olmak zorunda değil, ancak o denli olursa daha mı ön plana çıkıyor sanki?
Başlarda bana şöyle geliyordu: Ben çok hoş makarna yapıyor olayım mesela, bir kısmını senin yapmanı isteyeceksem ve benim tanımım üzerinden gideceksek, ister istemez bir denetim manyaklığı gelişiyor. Hoş bir şey yemek istiyoruz, tanımın o kısmını sana anlatırken tasalar artınca ipler kopuyor: Çok biliyorsan kendin yap o vakit, niçin birlikte yapmaya başladık yemeği?
2013’te İstanbul’daki Jason Mraz konserinin de senin için özel bir manası olduğunu biliyorum. Onu anlatır mısın?
O sırada tek başıma takılmaya dönmüştüm dediğim üzere. “Hobi olarak yeniden yapayım,” diye düşünüyordum. “Şarkı söylemek filan haddim değil,” demeye başlamıştım. “Arkada müziği yapan adam olayım ben, müzikleri yapayım, daima birlikte söyleriz,” gibi… Jason Mraz konserine gittik o yaz. Şunu fark ettim: Önde yahut artta kimin olduğu değerli değil, adam çok eğleniyor. Kendi müziklerini çalıyor, kendi söylüyor… Bu ayıp filan değil, bu türlü bir şey var ve çok hoş. “Bunu ben de istiyorum, sar bana da,” dedim. Büyük bir kırılma anı oldu benim için.
Onur Sesigür’ün “ortada bir akım mı var, nedir?” eksenindeki yazısını biliyorsun. Bir akım var mı sahiden? Alarga buna dâhil mi?
Bir akım var, lakin bu akımın bu kadar ağır gözlemlenmesine internetin imkan sağladığını düşünüyorum. Zira bir evvelki jenerasyondan Duman yahut mor ve ötesi üzere kümeler için “Nerede yahu bu adamlar?” diyorum bazen. Elbette oradalar hâlâ, bir yerlerde daima çalıyorlar. Lakin etrafım ve dinlemeyi sevdiğim şeyler sayesinde Onur’un yazısında geçen kümelere daha fazla denk gelmeye, onları daha fazla dinlemeye başladım. Erişim kolaylığı sebebiyle sanırım, akım var lakin bir sor neden var?
Cem Karaca, Barış Manço ve Kurtalan Ekspres jenerasyonu daha farklıydı. Öteki şeyler anlatıyorlardı, diğer kaygıları vardı. Tekrar yakın geçmişte, 2000’lerin başında Kurban, mor ve ötesi, şimdi biçim değiştirip Bubituzak olan Çilekeş vardı. Kaldı ki, yalnızca “garip isimli gruplar” diye düşünürsek mor ve ötesi de gereğince garip aslında (gülüyor). Kendilerinden öncekilerle bir kontrast oluşturuyorlardı.
Şimdiki müzik kelamlarının “İkinci Yeni” dayanaklı olması, başların her bahisle ilgili o kadar net olmamasıyla da ilgili olabilir. Lakin tüketimle ilgili şu da dikkatimi çekiyor, bunu 2000’lerde bu kadar gözlemleyemezdik, doğal ben on yaşında olduğum için esasen gözlemleyemezdim. Müzik üretimi 2000’lerde daha konvansiyonel biçimde ilerleyebiliyordu, kümeler yapım şirketlerinden albüm çıkarıyorlardı ve saydığım isimlerin farklı mecralarda klipleri filan dönüyordu. Tekrar de o kadar da tanınan değillerdi sonuçta, “yetmiş milyona” hitap ettiklerini söyleyemezdik. Günümüzün kümeleri da tahminen tıpkı sayıda insan ortasında tanınan oluyor, lakin şöyle bir fark var: Sen bu akşam bir şey bulsan, internete koysan, bir anda oradasın ve hatırı sayılır bir dinlenme sayısına da ulaşıyorsun. Aslında dinleyicinin samimiyeti daha huzursuz edici sanırım.
Bu tekrar o bahsettiğin tüketim durumuyla mı ilgili?
Evet o denli. Bilen beşerler için çok değerli oluyor. Fakat sevmek ile popülerleşmesini istememek ortasında bir dengesizlik var üzere. Bunun hoş bir örneği DANdadaDAN konserindeydi. Sekiz yıl ortadan sonra geçen aralıkta toplandılar, sonra tekrar ne yazık ki kayboldular. Farklı ayrı görüyoruz hala, 123’te mesela. Neyse, “DANdadaDAN varmış, kaçmaması lazım,” diye apar topar gittim konsere. Öncesinde Gaye Su Akyol vardı, o çalarken girdik Babylon’a. Konserlerde sık sık gördüğümüz beşerler vardı içeride. Tanımıyorsun hiçbirini, fakat biliyorsun, yani “şu adam bizim Ali’ye benziyor,” diye biliyorsun mesela. DANdadaDAN çıktığında ise ortam değişmişti, 2006 civarı faal olan bir tayfa gelmişti konsere.
O vakitlerin Ali’leri…
O vakitlerin Ali’leri geldi bir anda. Çok hoşuma gitti, yıllar sonra bir ortaya gelip o vakitlerin havasını tekrar yakalamak çok hoştu. O dinleme sayılarının aslında huzursuz edici bir şey olmasının nedeni de burada yatıyor. Küme birilerine erişmiş vaktinde, birileri de onlara erişmiş ve o bağları sekiz yıldır görüşmemelerine karşın hâlâ ortada. Şu an ismi geçen kümeler kalkıp on yıl sonra bir ortaya geldiğinde sanki ne durumda olacaklar, şu anda niche olmasından ötürü sahiplenen beşerler on yıl sonra birebir halde sahiplenecek mi kümeleri, bunları kestiremiyorum.
Peki, bütün o kalabalık, erişim rahatlığı ve erişilebilir ürün/grup bolluğu ortasında gözden kaçırdıklarımız oluyor mu?
Bence muhakkak kaçıyordur. Mesela Sofar Sounds’da çaldık, 18-19 konser filan olmuştu sanırım biz çıktığımızda. Şimdiye dek diyelim ki 100 küme çıkmış orada, e nerede bu kümeler? Evet, biliyoruz orada duruyorlar da, farklı geliyor. 100 küme var, yeterli de müzik var ortada ve bu her ay dünyanın bilmem ne kadar yerinde yapılıyor. Hayli önemli bir sirkülasyonu var, lakin bunun yalnızca ufacık bir kısmını yakalayabiliyoruz. O erişim kolaylığı her vakit her şeye erişilebileceği manasına da gelmiyor aslında.
Roxy Müzik Ödülleri’nde de benzeri bir durum vardı sanırım. Şunu da sorayım o halde: Bu yıl Roxy’ye katıldınız ve finale kaldınız. Nasıl bir tecrübeydi?
Roxy’ye katılan kümeler ortasından ben Kaç Canım Kalmış ve Marta’yı dinlemiştim. Marta’yı hayli seviyordum, hatta onlar da bu akımın altında sayılabilir sanırım. Onlar dışında kimilerini sonrasında merak edip erişmeye çalıştığımda bulamadım. Tahminen oralarda bir yerde duruyorlar.
Roxy’nin nasıl bir tecrübe olduğuna gelirsek… Ben daha evvel hiçbir şeyin yarışına katılmadım, ilkokulda bilim şenliği vardı en son. O yüzden farklı bir ortamdı benim için. “Müzik Günleri” olarak geçmeye ve o denli bir havada ilerlemesine itina gösteriyorlar nitekim de, lakin daha fazla müzik konuşabildiğimiz bir yer olsa daha hoş olur. Heyet isminde eksper olan beşerler var, kendi müziğiyle orada olan beşerler var, bir müsabaka durumu olmasının gerginliğiyle ister istemez müzik konuşmaya pek fırsat olmuyor. Ben sahneden indim diyelim ki, heyete gidip “merhabalar” diye muhabbete girsem… Bir yarış sonuçta, en sonunda ödül verilecek ve “kulis mi yapıyorsun ulan?” derler adama. Kaçamak bakışlar, liseli âşık edasıyla köşe kapmacalar üzere bir hâller hissettim. Son akşam, her şey bittikten sonra çok hoş muhabbet ettik. Lakin orada da herkes çok sarhoş, dünya her türlü daha hoş göründüğü için o “çok hoş motamot devam”lar ortasında -samimiyeti sorguladığımdan değil de- daima bir arada bir şey mi kaçırıyoruz sanki diye düşündüm. O ortamdan daha fazla yararlanmak isterdim açıkçası.
Bir akım var mı, yok mu problemini uzun vadede daha çok tartışacağız üzere duruyor, lakin sonuç olarak ortada bir şeyler oluyor üzere, siz de bir halde bunun içindesiniz. Bu “değişik isimli” kümelerin ortasından isminin manasını, nereden çıktığını sorabileceğimiz sayılı gruplardansınız. Alarga ne demek? Nereden geliyor?
Alarga, denizcilik terimi. Tıpkı vakitte İtalyanca-İspanyolcada “açıklık” manasına da geliyor sanırım, “ormandaki açıklık” gibi… Açığa demirlemek, “alarga durmak”tan yola çıktım. Olağanda tekneyi gerisinden ve önünden bağlarsın, rüzgâra ve dalgaya nazaran hareket etmez, sabit bir biçimde durur. Alarga durduğun vakit da yalnızca demir attığın için rüzgara ve dalgaya nazaran taraf değiştiriyor oluyorsun. Bir nokta etrafında farklı istikametlere yanlışsız bakmak aslında yahut bir “sound” etrafında farklı biçimlere bakmak…
Onur’un yazısından gidelim: Adamlar, Büyük Mesken Ablukada, Yok O denli Kararlı Şeyler, Son Feci Bisiklet, Yüzyüzeyken Konuşuruz… Akım diye bahsetmek gerçekten daha uygun, farklı usuller ve farklı sesler üzerinden konuşuyorlar diye duyuyorum ben en azından. Fakat bir halde tıpkı nokta etrafında bir şeyler hissettiriyorlar ki münasebet kurmakta zorlanmıyoruz. Alarga da aslında o denli bir şey, müziği usule nazaran sınıflandırmak ya da bir şeyin etrafında statik olarak kalmak güç üzere geliyor. Marketteki reyon üzere değil ki bu iş. Mesela flamenko yapan adam “biz bunu yapıyoruz da nasıl bir isim bulsak?” diye oturup düşünmemiş, birileri ona “flamenko” demiş. Yapanlar için sınıflandırmak güç, “ne şekil?” sorusu beni daima kilitleyip bırakmıştır.
O yüzden de yaptığınız müziğe “naif bi’ şeyler” diyorsunuz. Diğer ne manaya geliyor bu?
Ben kendi kendime birinci kayıt yapıp telefona filan atarken fark ettim ki, Çağın Kırca diye atınca bir garip duruyor. Çoluk çocuk kurcalıyor telefonu “bu ne?” diye soruyor, birinci gençlik yıllarında annesi tarafından basılmış üzere utangaç bir hâl alıyorsun. Öteki bir isim bulmak istedim o yüzden, yaptığım naif geliyordu bana. “Böyle naiflik mi olur ulan?” diyen de olabilir, ancak o denli geliyordu. “Naive” ismi altında koymaya başladım ben de, bulamasınlar diye… “Naive neymiş ya?” diye soran da dinlesin artık, ona yapacak bir şey yok dedim (gülüyor). Sonra da usulü tabir edemiyordum lakin “naif” demeye başladım, demir attığım noktaya naif demeye başladım üzere oldu.
Bir de “yerli Kings of Convenience” durumu var. O tespit birinci nereden çıktı?
Sofar Sounds’da çaldıktan sonra onlar kendi hesaplarından müziğimizi “yerli Kings of Convenience’a kulak verin,” diye paylaştılar. Kendi ortamızda kapalı devre konuştuğumuz bir şeydi, onlarla o denli bir şey konuştuk mu, hatırlamıyorum. Benzetme sebebi vokalin ses rengi itibariyle sanırım, vokalden neden üçüncü bir kişi olarak bahsettiğimi bilmiyorum.
Kings of Convenience’ın vokalinin ismini da söyle istersen, beni bir Google aramasından kurtar.
Söylerim istersen ancak Google aramasından kurtulamazsın. Zira Norveçli, “o” harflerinin ortasından çizgi geçiyor filan (Ø), adamla bir gün karşılaşsak ismini söyleyemem muhtemelen, “Ezginin Günlüğü’nün sakallısı” üzere bir şey benim için. “Kings of Convenience’ın gözlüklüsü ve öbürü” diye bahsediyoruz, öteki yapacak bir şey yok, isimler sıkıntı sahiden.[ii] Çok da seviyoruz adamları bu ortada, “I’d Rather Dance With You” müziğini çalıyoruz konserlerde.
Peki, diğer ne dinliyorsun?
DANdadaDAN olarak başlayıp Korhan Futacı, Yasemin Mori, 123 üzere türevlere ayrılmış grubu çok seviyorum. 123’ün şöyle bir ilham verici yanı da oldu: Onları birinci öğrendiğimde “Böyle bir şey yapıyorlar ve ben bunu dinleyebiliyorum,” dedim, “Basılı albümleri filan var, demek ki bu türlü müzik yapıldığı vakit da dinleniyor, o denli makûs bir durumda değiliz.” Müziklerini sevmemin ötesinde aslında umut aşıladılar. Benim içimden gelenler de 123’le tutum olarak birebir aynı olmasa da ham başla bakınca ortak bir kutuya koyulabilir üzere geliyordu, o yüzden yüreklendiriciydi benim için.
Şarkılarınıza gelelim. 6 müzik yayımladınız, ikişer müzikten oluşan 3 EP…
Temmuzda iki müzik daha yayımlayacağız. Bunların hepsi aslında birbirini tamamlıyor, yer yer birbirine atıflar da var. Hepsini bir çırpıda çıkarmak da olabilirdi, lakin sürece yaymak istedik. Kümeden herkes bir şeyler yapmaya alışkındı lakin bunları birlikte yapmaya alışkın değildi. Öbür türlü benim farkındalığımla kalmış üzere olacaktı, küme üzere olmayacaktı. Kayıt yapmakla ilgili de bir halimiz olsun, vakitle onu da oturtalım istedik. Bu sekiz müzik haricindeki işleri daha toplu halde çıkarmak istiyoruz. Bir taraftan bütünlük bozuluyor da üzere geliyor zira, bununla ilgili kimseyi uyarmadık da, birinci iki müzikte “Bakın 6 müzik daha yayımlayacağız biz,” demedik, artık biraz bunu anlatmaya çalışacağız aslında, “Bakın bunların bu türlü böyle bağı vardı,” diye… Şu anda Soundcloud ve YouTube üzerinden paylaşıyoruz, sekiz şarkıyı toplayıp iTunes ve Spotify’a da koyarak erişimi kolaylaştırmak istiyoruz.
Şarkı yazımıyla ilgili bir şey soracağım. Benim müzik konusunda teknik bilgim yok, o yüzden Onur’un yazısından evvel sorsan daima konuştuğumuz bir akım olduğunu belirtirdim, lakin daha çok kelamlar üzerinden giderdim. Mesela Büyük Ev Ablukada’nın sözleri gerçekten İkinci Yeni başı, kimileri şiire ya da kısa hikayeye yakın, Yok O denli Kararlı Şeyler ve Yüzyüzeyken Konuşuruz ufak tespitler, Erdem’in deyimiyle “Umut Sarıkaya tespitleri” üzerinden gidiyor. Senin müziklerinde da aslında bildiğimiz şeylerin farklı bir halde geçtiğini görüyorum. Mesela bildiğin aşk müziği, ancak farklı, en hoş kendin bulmuşsun sanırım, “naif” bir halde tabir edilmiş. “Hengame”deki “sindiğin bütün bu yerler o denli şeyler anlatır ki bir bilsen gülüp geçemezsin” sözleri çok hoş bir örnek buna.
Bütün bu ismi geçen kümelerin müziklerinin kelamlarını çok beğeniyorum ben, “vay be ne güzel” diyorum, “niye bu türlü yazmış” diye düşünüyorum. Onur’un yazısı birinci çıktığında ben de kelam bakımından inceledim başımda, “biz buna giriyor muyuz hakikaten” diye… Bu 8’lik seride üç tane Türkçe var, beşi İngilizce. İngilizce anlattığımızda da benzeri yaklaşım, benzeri bir hal var doğal, ancak öteki kümelerden farklı geldi bana. Müziklerde “teyzelik yapmak” üzere tabirlerin geçiyor olmasıyla, daha sembolik manalarıyla o tarafa yanlışsız kayıyor olabiliriz.
Söz zati benden çıktığı için, seyirciye kapalı gelen her neyse, onun açık olduğunu düşünmüşüm ki yazmışım. “Üstü kapalı anlatayım, nereye saklayayım,” üzere bir niyetle hareket etmiyorum. “Naif bi’ şey” olmasının sebebi orada “ya ben sana hiç makus bir şey söyler miyim?” üzere bir niyete güvenmem sanırım, “benden ziyan gelmez” (gülüyor)…
Senin “bu periyot daha rahat” diye tabir ettiğin durumla da ilgili olan şöyle bir şey var sanırım: Tahminen de artık müziğin kelamlarının detaylarıyla o kadar ilgilenmiyoruz. Mesela sen “yaptığın teyzelikler” dediğin vakit ne oldu da o denli bir şey yazdın bilmiyoruz, lakin “teyzelik yapmak” ne demek onu biliyoruz, yeri geldiğinde hudut bozucu olabileceğini biliyoruz. Kendimize nazaran yorumluyoruz herhalde.
Evet. Birinin Son Feci Bisiklet’in “Bikinisinde Astronomi” müziğini aşk müziği diye düşünüp sevgilisine söylemesi ile öbür türlü anlamasından hangisi daha bedelli kim bilebilir ki? Bazen birebir anlayınca ellerine çok da bir şey geçmiyor sanırım.
Ya da klasik örnek: Pink Floyd’dan “Wish You Were Here”.
Hangisinin daha bedelli olduğunun çok da ehemmiyeti yok, lakin o birebir manaya gayreti da lisanla ilgili dertlerden kaynaklanıyor sanırım. Hani “Sırtı bir yere yaslayayım da o denli devam edeyim,” kafasıyla…
“Hugrats”in ismi Rugrats‘e bir atıf sanırım.
Evet, tam olarak o denli. Rugrats çok sevdiğim bir çizgi sinemadır, çocukluğumdaki yeri büyük. Eşek kadarken de izlediğim bir şeydi ve o naifliği kesinlikle beslemiştir lakin artık bulamıyorum hiçbir yerde, ufak bir moral bozukluğum var o bahiste. Rugrats aslında emekleyen, yani yerde vakit geçiren bebeklere verilen bir isim, “halı sıçanı” manasına geliyor sahiden. “Hugrats” de bundan hareketle çıktı.
Değişimle ilgili bir müzik. Çağrışımlarla şunlar geliyor insanın aklına: Büyüdükçe naifliğin kaybolması. Rugrats‘in kendi değişimi, hatırlarsın, daha büyümüş hâllerinin çizgi sineması çıkmıştı bir orta hiç sevmemiştik. Müzik da değişiyor, progresif rock’a mı dönüyor diyelim sonunda? Ozan “içimizdeki metal sevgisini bastıramadık” diyordu.
Yine çeşit konusuna geldik. Bastıramadık valla, zira Can Sürmen yıllarca metal çalmış, Ozan’ın Dreamtone’la filan çalmışlığı var, benim davul çaldığım periyotta metale ilgim vardı, keza Cansu… Hakan bir tek kendini oradan kurtarmış, mani olamadı o da. Öbür anlatacak bir şey yoktu orada, tekrar tekrar tıpkı şeyleri söylemenin bir manası yoktu, o denli bir şey deneyelim dedik, birinci başta hiç uymuyor üzere geldi hatta.
Peki, yakın vakitte sizi nerede dinleyebileceğiz?
Mayıs ortasında Cansu’yla ListeList.com’un konser mecrası Pürtelaş 3+1‘de çaldık. İki kişi çalınabiliyor aslında en fazla, müziklerin ham hallerine en yakın sesi yakalamak için sanırım. Ağustos ortası üzere o yayımlanacak. Yaz sonuna hakikat, Nisan ayına verdiğimiz bir akustik konserden iki tane görüntü yayımlayacağız. Akustik yüklü bir yaz planlıyoruz. Eylülden itibaren de Ankara’da devam ederiz aslında, birinci İstanbul konserini yapıp başka vilayetlere de ulaşmayı umuyoruz.
[i]Flamenkoda kullanılan ve “kahon” diye okunan vurmalı çalgı.
[ii]Grup elemanlarının isimleri Erlend Øye ve Eirik Glambek Bøe.
