Craft Tiyatro, 10 11 12 isimli oyunuyla düzgün bir başlangıç yaptı döneme. Muharrir Jason Hall‘un birinci kere 2011’de Londra’da sahneye koyduğu oyun, lüks bir rezidans dairesine şimdi taşınan iki genç insanın tanışmasıyla başlıyor ve beklenmedik hareketlerle tansiyonlu bir maceraya dönüşüyor.
Metrekare üzerinden satış yapan bir rezidansın 12. dairesinde oturan genç bayan, bir sabah karşı dairesi 11 numaraya taşınmakta olan tuhaf lakin alımlı yeni komşusuyla tanışır. Sahip oldukları statüler üzerinden birbirleriyle yarışan bu iki insan paylaştıkları ortak koridorda vakitle garip bir dostluk kurarlar. Kapı önü sohbetleri yerini mesken ziyaretlerine bırakır. Ortalarındaki tansiyon sanki aşka dönüşecek romantik bir başlangıç mı diye düşünürken, bir cürüm hikâyesiyle baş başa kalırız.
Dengeli ve sade bir hayat kurmaya çabalayan “12 numara” (Ezgi Mola), birinci meskenini almış olmanın heyecanıyla doludur. Hayatındaki krizlerin üstesinden gelmeye çalışan, yalnız olduğunu ve toplumsal manada çok da mahir olmadığını düşündüren genç bayan, toplumun kendisinden beklediğini yapmaya itina gösteren, kuralları olan ve hayata daha kapalı bir taraftan bakan şehirli, steril ama çaresiz bir fotoğraf çizer. Karşı dairesine taşınan komşusu “11 numara” (Enis Arıkan) ise onun tam zıttı, yalnızca eğlenmek için varlığını sürdürmeyi emel edinmiş, ailesinden kalan miras ile çalışmak zorunda olmayan cazip fakat zorlayıcı bir karakter olarak karşımıza çıkar.
İkisinin de daha evvel hiç görmedikleri kat komşuları “10 numara” üzerinden başlattıkları temiz latife giderek içlerindeki ırkçı hisleri açığa çıkarır ve hayatlarını kökten değiştirecek bir olaya dönüşür. 11 numaranın Alfred Hitchcock hayranlığı tekraren tekrarlanır. Birlikte izledikleri sinemalar ve tartıştıkları cinayet sahneleri, günün sonunda karakterleri bir Hitchcock hikâyesinin içine yerleştirir.
10 11 12, tek mekânda, bir rezidansın koridorunda gerçekleşiyor. Sizi tansiyonu giderek tırmanan ve sonunda karşıt köşeye yatıran bir oyunun beklediğini söyleyebilirim. İki farklı karakter üzerinden bir nesli çözümleyen metin, önyargıların, statü yarışının, lüks omurların gerisindeki tatminsizliğin, ırkçılığın ve toplumsal kabadayılığın, bir nevi entelektüel faşizmin altını çiziyor. Ezgi Mola ve Enis Arıkan’ın şahane oyunculuklarına ise diyecek yok. Her iki oyuncunun toplumsal hayatlarında da yakın dost olmaları sahnedeki ahenk ve güçlerini artırmış görünüyor.
10 11 12, naif ve romantik müsabakalar, latifeler ve iltifatlarla başlıyor. Oyun boyunca hiç görmeyeceğimiz 10 numaranın bir halde hikâyenin ortasına bir yere oturmasıyla da büsbütün değişiyor. Lakin, ne yazık ki bu değişim oyunda çok ani oluyor ve bu hazırlıksızlık biraz göze çarpıyor. Rejinin ve oyuncuların bu süratli değişimin zorlayıcı tarafına ayak uydurmaya çalışmalarını anlayışla karşılasam da çağdaş çağın giderek katılaşan hoşgörüsüzlüğünün daha sert anlatılmasını beklerdim.
Oyunun dekoru tiyatroda çok sık rastlamadığımız yeni bir isme ilişkin, oyunun birebir vakitte ışık dizaynını da yapan iç mimar Mehmet Yücebaşoğlu. Kapı kollarından, duvar kağıtlarına kadar dekoru itinayla tasarlamış, tesirli ışık kullanımınında katkısıyla sahiden bir rezidansın soğuk, kasvetli fakat son derece şık bir katına konuk ediyor bizi. Rezisansın hiç görmediğimiz öbür sakinleriyla birlikte 10 numaranın varlığı rejinin katkısıyla hissettiriliyor. Görmediğimiz komşuları hayal edebiliyor, görmediğimiz meskenlerine giriyoruz.
Zengin ancak doyumsuz, şuurlu fakat hoşgörüsüz, tatminsiz genç yetişkinlerin dünyasına bizi konuk eden bu oyunu görünüz. Oyun program için de buradan buyrunuz.
