Nirvana ve Pearl Jam ile birlikte 1990’ların alt-rock ve grunge akımlarının öncülerinden olan The Smashing Pumpkins‘ın kurucusu ve değişmeyen tek üyesi Billy Corgan, politik görüşleri ve geçmişte yaşadığı buhranlarıyla üzerinde düşünülmesi gereken bir soruyu tekrar gündeme getirdi.
Billy Corgan, yakın devirde Trump’a yakın duruşu, Bernie Sanders’a yönelttiği tenkitlerle gündeme gelmiş, cinsiyet eşitliği, çok-kültürlülük ve kimlik siyasetleriyle ilgili aktivist aksiyonlarda bulunan “sosyal adalet savaşçılarını” KKK ile kıyaslamasıyla dikkatleri üzerine çekmişti. Liberal görüş, hareket ve tabir özgürlüğünün kazanılmış hakları zedeleyecek formda kullanılmasına müsamaha duyuyor. Görünen o ki Billy Corgan olayında da temel sorun de bu. ABD seçimleri öncesinde Trump’a yapılan tenkitleri “yeni teknokratik sınıfın yerini muhafaza gayretinden ibaret” diye okuyan Billy Corgan, Sanders kazanırsa vergileri yükselteceğinden tasa etmiş ve Sanders’ı Mao ile ilişkilendirerek saçmalık düzeyini bir epey yükseltmişti.
2001’de The Smashing Pumpkins dağıldıktan sonra kurulan ve hayatta kaldığı iki sene boyunca alternatif rock ismine enteresan işler çıkarmış süper-grup Zwan’da birlikte çaldığı David Pajo, Kreative Kontrol isimli podcast’e yaptığı açıklamada Billy Corgan’ın Trump’ı destekleyeceğini öngörmüş.
Seçim kampanyası başladığında, “vay canına, Trump Corgan’a ne kadar benziyor” dedim. Billy’nin bu adamı sevdiğine eminim. Biliyorum, o bir Trump destekçisi. Kesin öyledir. Milyonlarca doları var. Lakin o ego. “Zorba zihniyetine” bayılıyor.
Pajo, Billy Corgan’ın “rekabetçi” yapısına dair, geçmişteki albüm satışlarına ve öteki kümelerin başarılarına verdiği reaksiyonlardan epey açık bir biçimde bahsetmiş.
Smashing Pumpkins’in son bir-iki albümü o kadar âlâ satmadığında, Billy hayranlarının albümü anlamadıklarından yakınıp, albümü almadıkları için nasıl hayal kırıklığına uğradığına dair bağırıp çağırmıştı. Bu bana çok garip geliyor. Albümünü almadıkları için hayranlarını fırçalamak. Fakat onun fikir şekli bu türlü. Bir de The White Stripes, Yeah Yeah Yeahs ve Interpol New York’ta çalmaya başladıklarında, bana “onlar ufak gruplar” üzere şeyler söylerdi. Ortalarında en büyükleri The White Stripes, onlar bile şu kadar sattı. Benim albümlerim onları dümdüz etti!
Ancak Billy Corgan ve The Smashing Pumpkins her vakit bu egonun altını doldurabilecek kadar başarılı değildi. Kümenin yükselişe geçtiği 90’lı yılların başında Nirvana ve Pearl Jam’in büyük muvaffakiyet elde etmesi, Billy Corgan’ı intiharın eşiğine getirmiş. Katıldığı Why Not Now? With Amy Jo Martin isimli podcast’te mevzudan şöyle bahsediyor:
Şarkı yazamadığım epey uzun bir depresyon devrinden geçmiş, bir çıkış bulmak için epeyce zorlanmıştım ki bundan da daha evvel birkaç kere bahsetmiştim. İntihara meyilli bir depresyon üzereydi, hissettiklerimle baş etmekte zorlanıyordum. Bir gün o denli bir sabaha uyandım ki ya bir pencereden aşağı atlayacaktım ya da hayatımı değiştirecektim. Kulağa çok dramatik geliyor biliyorum ancak başıma gelen buydu.
The Smashing Pumpkins veya bir diğer kümesi ne kadar sevdiğinizden, birinci gençliğinizde ne kadar idealize ettiğinizden bağımsız olarak sanatçı ve sanatının birbirinden ne kadar bağımsız tüketilebileceği daha uzun bir yazının konusu. Mesela Woody Allen’ı yahut sinemalarını seviyorsanız bu soruyu öteki bir örnek üzerinden düşünmek üzere şuraya alalım.
