Tiyatro YanEtki tarafından sahnelenen ve dönemin yeni oyunlarından biri olan Medet, insanın hızına tokat üzere çarpan sert bir oyun. Daha evvel metinlerini okuma fırsatını bulduğum genç nesil müelliflerden Deniz Madanoğlu‘nun ismini duymak beni daha baştan heyecanlandırdı. Oyunun yaratıcı afişi, eşsiz oyuncu takımı ve merak uyandıran ismi bir yana, Madanoğlu’nun daha evvel Poz oyununu izlemiş bir takipçisi olarak yüksek beklentiyle yerleştim koltuğa.
1999’da Gölcük Depremi’nin olduğu gün bir felaketle yolları ayrılan iki âşık, Durukan ve Çiçek yıllar sonra tekrar bir ortaya gelir. Lakin bu planlanmış bir buluşma değildir. Durukan heyecanla muayenehanesinde Çiçek’i beklerken bayanın ona istekle yaklaşacağından emindir. Fakat Çiçek hiç de hayal ettiği üzere dönmez. Evlenmiş, tesettüre girmiş ve umutlarını çoktan yitirmiştir. İstemediği bir çocuğa gebe kalmıştır ve yasal mühleti geçmiş olmasına karşın bu çocuğu aldırmak istemektedir ve ona yalnız Durukan yardım edebilir. Mesleği ile vicdanı ortasında kalan adamın karar verme sürecinde yaşadıkları geçmişle bir hesaplaşmaya dönüşür. Bayan çözüldükçe, adam da gerçeklerle yüzleşir. Dinledikçe utanır.
Medet, bir bayanın ergenliğinden yetişkinliğine kadar yalnız bayan olduğu için karşılaştığı problemleri direkt, hikâyenin etrafında dolaşmadan yahut izleyicinin gözlerine sokmadan lisana getiriyor. İncelikle işlenmiş, zekice gizlenmiş metaforların tadına doyamayacağınız oyun kuvvetli bir toplumsal tenkit sunuyor.
Oyun, birebir dekorda farklı vakit dilimlerinde geçiyor. Farklı vakitler ortasındaki geçişlerin ve geriye dönüşlerin bir yabancılaşmaya neden olmadan resen akması elbette rejinin mahareti. Direktör Serkan Üstüner, üzerine güzelce düşünülmüş bir sahne düzenlemesiyle hikâyeye farklı katmanlar kazandırıyor. Hikâyedeki her artçı duyguyu zelzele sonrasındaki artçı sallantılar ile eşleştiren titrek duvar ışıkları da vakit geçişlerine ayraç koyuyor. Oyunun ışık tasarımı ise Ulaş Yatkın‘a ilişkin.
Oyuncu takımı da oldukça sağlam. Melike Güner‘in Çiçek’i bu kadar içselleştirmesi ve his geçişlerindeki ustalığı son derece etkileyici. Karnınızda bir yumruk, boğazınızda bir yumruyla bırakıyor sizi koltukta. Faruk Barman ise Melike Güner’e nazaran daha sessiz ve tabirsiz bir oyun sürdürüyor. Bu zıtlığın da izleyicinin oyundan aldığı tadını artırdığını düşünüyorum. Çiçek ve Durukan’ın 17 yaşlarına döndüklerinde yaşadıkları bir sahne var ki Barman’ın performansı inanılmaz. Sinem Reyhan Kıroğlu‘nu çok görmesek de oynadığı karakter Songül’ün oyundaki değeri büyük. Çiçek’in gençliğini, masumiyetini ve özgürlük isteğini temsil eden bu karakteri başta görmeye gerek yokmuş üzere düşünsek de oyun ilerledikçe bu muhtaçlığın sebebini anlaşılıyor.
Medet, bilhassa kendi gerçekleriyle yüzleşmekten kaçan izleyiciler için teğe bir. Merak edenler oyunun programını Tiyatro YanEtki’nin Facebook sayfasından takip edebilir.
