Toplu taşıma İstanbul için büyük bir sorun. Dikilitaş mahallesi de İstanbul’un merkezinde, Beşiktaş’ta, olmasına karşın toplu taşımada önemli eksiklikleri olan bir mahalle. Mahallenin fizikî yerleşimi toplu taşımaya daha fazla değer verilmesini gerektirirken, yapılmayan seferler, asla vaktinde gelmeyen otobüsler, yapılan şikayetlerin hiç bir sonuç vermemesi ve bu husustaki bilgilendirme/bilgi edinme eksikliği ise sorunu daha da büyütüyor. Pekala, bir mahalle sakini bunu kötü hâlde başına takarsa ne olur?
Dikilitaş Mahallesi, “şehrin göbeği” diye tabir edebileceğimiz bir yerde konumlanmış olmasına karşın, toplum ulaşım konusunda yaşanan külfetler sebebiyle, pozisyonuyla ilgili bütün avantajlarını kaybetmiş. Mahalleye toplu ulaşım bu iki otobüs sınırı ile sağlanıyor. Mahalle fizikî olarak uzun ve dik bir yokuşun üzerinde konumlandığı için yaya ulaşımı bilhassa yaşlılar, engelliler, çocuklar ya da beraberinde yük/eşya taşıyan mahalle sakinleri için tercih edilen bir seçenek değil. Bu iki seçenek dışında ise ulaşım taksiyle ya da özel araçlarla sağlanıyor.
Otobüslerin duraktan geçiş saatlerini ve çizgi bilgilerini öğrenmek için dört farklı yol kullanmak mümkün. Bunlardan birincisi İETT’nin web sitesi, ikincisi tekrar İETT’nin kısa bir vakit evvel çıkardığı akıllı telefon uygulaması, üçüncüsü otobüs duraklarına asılan ve yalnızca otobüslerin birinci ve son duraklardan kalkış saatlerini gösteren kağıtlar, sonuncusu ise otobüse bindiğinizde otobüs çizgisiyle ilgili sonraki durak, çizginin üzerinde bulunan başka duraklar ve son durak üzere bilgileri veren ekranlar – ki bu ekranlar bütün otobüslerde bulunmuyor.
Dikilitaştaki toplu taşıma denemelerimin birinci bir haftasında İETT’nin web sitesinde ve duraklara kim tarafından asıldığı belirli olmayan kâğıtlarda belirtilen otobüs saatlerinin ve sınır bilgilerinin yanlışlı olduğunu fark ettim. Bunun yerine İETT’nin web sitesinde duyurduğu akıllı telefon uygulamasını indirdim ve kullanmaya başladım. Kısa bir müddet içerisinde bu uygulamanın da kusurlu olduğu anlaşıldı. Bütün bunların üzerine İETT’ye attığım şikayet e-postalarına iki hafta hiç bir yanıt alamadım. O iki hafta içerisinde bu durumu kendi kendime sorun ettiğimi düşünmeye başlamışken otobüs durağında benimle bekleyen öteki beşerlerle tanışma fırsatım oldu. Benim tek başına sorun ettiğimi sandığım olayın mahalle ve İETT ortasında uzun vakittir var olan bir sıkıntı olduğunu lakin insanların bununla uğraşmaktan bıktığını ve durumu kabullendiğini de anlamış oldum.
Sorunun “normal” şikayet yollarıyla hallolmayacağını anlaşılınca alternatif yollar aramaya başladım. Tam o periyotta konutumun önündeki otobüs durağına tahminimce muhtar tarafından asılmış bir kağıt modülü alternatif tahlil yolunu başımda şekillendirmemi sağladı.
Mahalle sakinlerinin otobüs durağını iletileşme panosu olarak kullanmaya meyilli olduğunu gördükten sonra, bu iletileşme ve irtibat kurma isteğini büsbütün İETT’ye yöneltmek maksadıyla, sefer sayıları azaldığı için ortadan kaybolan otobüsleri maksat alan “bu otobüs gördünüz mü?” başlıklı bir kayıp ilanı hazırlayıp durağa astım.
Kayıp ilanının mahalle sakinleri tarafından çok fazla ilgi görmesi üzerine projeyi daha da büyütmeye ve doktora dersimin final projesini bu bahis üzerinden yapmaya karar verdim. Böylelikle “Bu otobüsü gördünüz mü?” isimli blog ortaya çıktı.
Blog, mahalleye sefer yapan otobüslerin sessiz sedasız azaltılıp ortadan kaybolmasını kendine keder edinmiş bir mahalle sakininin otobüslerin peşine düşmesinin hikâyesini anlatarak, yaşadığımız kente dair kıymetli bir probleme dikkat çekmeye çalışıyor. Blog üzerinden İETT ile benim aramda geçen yazışmalara, durakta ve mahallede tanıştığım insanların mevzuya dair yorumlarına, durakta çektiğim fotoğraflara, bütün bu küçük kesimlerin bir ortaya gelmesiyle ortaya çıkan hikâyenin kitabına ve o kitabı tanıtan görüntüye ulaşılabiliyor. Hikâye hiç bitmediği için blog da güncellenmeye devam ediyor.
