Caz müziğin özgürce at koşturduğu 20. yüzyılın birinci yarısının müziğine ne dersek diyelim, gerek melodik renklilik gerekse enstrüman ve aranjman zenginliği bakımından günümüz müziğinden oldukça başka bir yerde durduğunu kabul etmek gerek. Eskilerden günümüze filtrelenmiş muhteşemlikleri, Jason Derulo ve Snoop Dogg’dan “Wiggle”a da, Imagine Dragons’dan “Radioactive”e de tercih ediyorum. Tahminen biraz eski kafalılıktan, tahminen de sadece günümüz müziğine tüm kalbimle bağlanamayacak kadar burnu büyük olduğum için. Fakat orta noktada buluşmak mümkün. Aşağıda sıraladığım dört küme, çağdaş müzikleri kendilerine has usullerle geçmişe döndürenler ortasında benim hoşuma gidenler. Müzikler, eskilerin sigara dumanlı ve viski kokulu caz buğusundan şöyle bir geçirilip lezzetli bir biçimde sunuluyor. Bu yazıyı yalımın balkonunda, viskimi yudumlarken yazdım. Hayrını görün.
Nouvelle Vague
Nouvelle Vague (Fransızca yeni akım) ile ilgili bilmeniz gereken birçok şey isimlerinde mevcut. 80’lerin, 90’ların post-punk ve new wave (İngilizce yeni akım) müziklerini 60’ların bossa nova (Portekizce Yeni Akım) biçiminde yorumluyorlar. Kümenin birebir vakitte 1950’ler ve 1960’ların Fransız Yeni Dalga sinemasına da hürmet duruşunda bulunduğunu söylemek yanlış olmaz. Bossa nova 1950’lerde ABD’nin caz üzerinden yaptığı kültür atağının bir sonucu. Dizzy Gillespie ve Stan Getz üzere ünlü müzisyenlerin dünyayı dolaşıp dünyanın geri kalanından müziğimize ne katabiliriz sorusuna cevap aradıkları sıralarda, Brezilya’da sambanın kanına giren caz bossa nova cinsini doğuruyordu.
Richard Cheese & The Lounge Against the Machine Orchestra
Richard Cheese & The Lounge Against the Machine Orchestra 80’lerden günümüze rap, R&B, rock, metal ve pop müziklerini 50’ler ve 60’ların restoranlarında ve hollerinde çalınan, günümüzde asansörlerde duymaya alıştığımız, “cheesy” bir formda yorumluyor. Richard “Dick” Cheese’in şovmenliği ve pek sesiyle tanınan müzikler epey doygun ve komik caz müziklerine dönüşüyor. Canlı performansları da epeyce eğlenceli, yorumladıkları Young MC’den “Bust a Move” müziğinde ortada söyledikleri üzere düğünlerde de çalıyorlar, aklınızda bulunsun.
The Lost Fingers
The Lost Fingers, “gypsy jazz” ya da “jazz manouche” olarak da bilinen Fransa hatta şahsen Django Reinhardt menşeili, bol gitar ve yüksek metronomlu müzikleriyle swing hariç tüm caz tiplerinden bir modül daha Avrupalı duran bir akımın dirilticilerinden. Kümenin ismi de Reinhardt’ın bir kaza sonucu sol elinin yüzük ve serçe parmaklarını kaybetmesine göz kırpıyor. 2008’de çıkardıkları Lost in the 80s isimli albümlerinde, 80’lerin tanınan müziklerini 50 sene kadar geriye götürüyorlar. 2011’de orjinal takımıyla, 2014’te Byron Mikaloff sabit kalmak üzere yeni takımıyla İstanbul’da da izleme fırsatı bulduğumuz, uzunca bir mühlet kafelerde ve restoranlarda filan duyduğunuz adamlar işte bunlar.
Postmodern Jukebox
Scott Bradlee’nin etrafında toplanan koca bir müzik cemaatinden oluşan Postmodern Jukebox, ününü başkalarının bilakis YouTube’a borçlu. Piyanist ve kompozitör Bradlee’nin 2009’da şimdiki tanınan müzikleri ragtime yorumladığı Hello My Ragtime ‘80s adlı albümle başlayan seyahat, 2012’den bu yana çıkarılan 10 albümle meczup dolu sürüyor. 20’lerden 50’lere, ragtime’dan swing’e uzanan bir caz yelpazesinde, değişen müzisyenlerle değişen yorumlar hatta yeni aranjmanlar yapan küme, birçok müziklerini da YouTube üzerinden paylaşıyor.
