Madem nisyanla malulüz, hafızayı tazeleyerek başlayalım. Cizre’de sokağa çıkma yasağı halkın can ve mal güvenliğini sağlamak mazeretiyle 4 Eylül akşamı başladı, polis araçlarından yapılan anonslarla duyuruldu. İlçedeki devlet ablukası hiçbir yasal desteği olmadan tam dokuz gün sürdü. Tüm bağlantı imkânları ortadan kaldırıldı, yiyecek-içecek ve ilaç tedariki yapılmadı, kamusal hizmetler tümüyle durdu, ilçede yaşayan yurttaşların ömür, seyahat, aile ve konut dokunulmazlığı üzere anayasal hakları ihlal edildi.
Hadisenin memleketler arası gündeme girmesiyle sıkıyönetim şartlarına son verildi ve ablukanın kırılmasının akabinde Cizre savaştan çıkmış üzereydi. Hasar görmeyen bina neredeyse yoktu, sokaklar boş mermi kovanları, ziyan görmüş araç kalıntıları, mayın çukurları ve kan izleriyle doluydu. Yürütülen operasyon ve yaşanan çatışmalar sonucunda on beşi ateşli silahlarla, altısı da hastaneye kaldırılamadığı için hastalık yahut başka nedenlerle olmak üzere yirmi bir kişi hayatını kaybetti. Devlete bakılacak olursa, Cizre’de tek sivil kayıp yoktu. Ana akım medya da üzerine düşeni olanı biteni değerli ölçüde karartarak yaptı.
Oysa yaşadığı rahatsızlığın akabinde polisin engellemesiyle hastaneye kaldırılamayan 35 günlük M. Tahir Yaramış ve “Ben yaşlıyım, bana kimse bir şey yapmaz” diyerek ekmek almaya çıktığında sokak ortasında vurulan 74 yaşındaki Mehmet Erdoğan Cizre’de hayatını kaybedenler ortasındaydı mesela. Dahası sayısız savaş hatasının işlediği abluka sırasında düşman hukuku bile ayaklar altına alındı, cenazelerin defnedilmesine dahi müsaade verilmedi. 13 yaşındaki Cemile Çağırga’nın cesedi derin dondurucuda, 45 yaşındaki Meryem Süne’nin cesedi ise bir soğuk hava deposunda bekletildi. “Kurşunun üzerine adres yazmıyorlar,” Cizre’de ablukanın ortasındaki bir ilkokul öğretmeni bu türlü söylüyor. Dileyen, Diyarbakır Barosu’nun dokuz günlük vahşete ait detaylı raporunu buradan okuyabilir.
Çatışmaların başlamasıyla müzikli türkülü dev mitinglerde terörü lanetleyenlere, bir kenara bırakılmış sakızı yine çiğnermiş üzere anlatılan birlik, beraberlik ve kardeşlik masallarına bakmayın. Suruç’taki katliamdan sonra tekrar tırmanan savaş toplumsal meşruiyetini yavaş da olsa yitiriyor. Bu savaşı kimin, neden başlattığı artık neredeyse herkesin malumu. İktidar, çatışmasızlık sırasında kaybettiği siyasi inisiyatifin peşinden koşuyor, lakin bu yolda devlet yordamını ödünç aldığı 90’lara dönmek artık imkânsız görünüyor. Memleketin doğusunda olanı biteni tümüyle karartmaya, sessiz sedasız katliamlar yapmaya kimsenin gücü yetmiyor. Hakikat değişmiyor, aklını ve vicdanını yitirmemiş herkes bir ortada huzurla yaşamayı istiyor. Velhasılıkelam, fotoğrafta kurşun deliklerinin ortasından gülümseyen çocuk Deleuze’ü bir defa daha doğruluyor. İktidar hayatı maksat aldığında, hayat şahsen iktidara direniş oluyor.
