Ankara Üniversitesi DTCF Tiyatro Kısmı, birinci mezununun halihazırda birinci sınıfta okuyan öğrenciyi tanıdığı çok acayip bir yerdir. Giren çıkamaz. Misal ben 1995 yılında lisans öğrencisi olarak girdim; yüksek lisans, doktora derken hoca oldum, toplamda yirmi iki yıl kaldım, atmasalar bir yere gitmezdim.
DTCF Tiyatro Bölümü’nden mezun olursun, gidemezsin. Öteki ülkeye yerleşirsin, kalkıp tatile gelsen birinci oraya uğrarsın. Ödül alırsın, çabucak oraya koşarsın.
Ankara’nın orta yerindeki fakültenin “Ortabahçe” diye anılan avlusunda, eskrim provası yapan, Lady Macbeth kostümüyle çay almaya giden, ortalıkta “Ürdünlü ünlü üfürükçü Üryani” biçimdeki ses-konuşma temrinini yaparak dolanan tuhaf çocuklar tiyatro kısmı öğrencileridir.
Çok kuvvetli imtihanlardan geçip emekleriyle, eforlarıyla, tiyatro aşkıyla geldikleri kısma, hocalarının daha birinci hafta burunlarına dayadığı okuma listeleri sayesinde dakikasında alışırlar. Birbirlerine “Çiçaam”, fakülte kantininin karınca üzere koşturan işçisine “Atom”, beğendikleri bir oyuna kısmın eski bir kat çalışanının nefis cümlesine atıfla “epik hoş olmuş” derler.
Nurhan Hocalarının geleneğidir, mezun oldukları gün oturur hocalarıyla fıstıklı baklava yerler. Sonra her fırsatta, her 27 Mart Dünya Tiyatro Günü’nde, her oyunda, her uygun günde, her makûs günde, sebepli sebepsiz koşar birbirlerine ve hocalarına sarılırlar.
Hocalarından en çok “Odamın kapısı her vakit açık,” cümlesini duyarlar. O kapıları bazen sıkıştıklarında, bazen dertleşmek istediklerinde fakat en çok imtihan tarihlerini ertelemek için çalarlar. Öğrenciliğin şanındandır, olur o kadar. Çünkü hocaları da kendi hocalarının, İrfan Şahinbaş’ın, Melahat Özgü’nün, Sevda Şener’in, Metin And’ın, Turgut Özakman’ın, Ergin Orbey’in, Sevinç Sokullu’nun, Ayşegül Yüksel’in, Nurhan Karadağ’ın kapılarını çalmışlar, onlardan ders, el ve koca bir kısım devralmışlardır. Koca bir gelenek.
“Gelenek” en çok yakışan sözcük sanıyorum DTCF Tiyatro Bölümü’ne.
Hem geleneğe sahip çıkmak hem akademik eğitimden, tekrar, gelişmeden vazgeçmemek. Akademik eğitim verirken tiyatronun tabiatındaki usta-çırak alakasını dışlamamak. Kavuklu’yu da Hamlet’i de bilmek. Hem yazmak hem yönetmek hem oynamak. Üstüne eleştirisini yazmak. Reji defteri tutmak. Dramaturgi yapmak. Sahneye fırlayan kediyi oyuna katmak. Yokluktan yaratıcılık doğurmak. Prova sırası beklerken sahne altında uyumak. Dekor çakmak, perde asmak, kostüm dikmek. Her yerde çalışabilmeyi öğrenmek. DTCF Tiyatro sanırım en çok bunlar demek.
Şimdi kısmın yedi hocası için zarurî göç vakti. Lakin biliyorum ki, eski mezunumuz Murathan Mungan’ın vaktiyle dediği üzere “Göç yolları/Bir gün gelir/Döner Tersine/Dönülür elbette.”
Kaynak: twitter/@elifcongur
Size gereksinimimiz var. Buraya kadar geldiyseniz, hatırlatmak boynumuzun borcu. Türkiye üzere geleceği ziyadesiyle bilinmeyen bir ülkede, elimizden geldiğince nitelikli yayıncılık yapmanın imkanlarını araştırıyoruz. Güvenilirliğini global ölçekte yitirmiş medya alanında hâlâ düzgün işler çıkarılabileceğini göstermek istiyoruz.
Bağımsız yayıncılığı desteklemeniz bizim için çok kıymetli. vessaire’nin dağıtımının sürekliliğinin sağlanmasında ve daha geniş bölümlere ulaşmasında okurlarımızın üstlendiği sorumluluk özel bir mana taşıyor. vessaire’yi tek seferliğine yahut nizamlı desteklemek için vessaire ana sayfamızı ziyaret edebilirsiniz.
