Spontane çekilmiş fotoğrafların düzensizliğinde ve sıradanlığında cazip bir yan olabilir. Öncesinde bir tasarı gerektirmeyen karelerin üzerine pek düşünmeye gerek kalmaz, esasen fotoğraflanan an yeteri kadar gerçektir ve derin manaların peşine düşme işi ertelenebilir. Anın dengesizliğini ve bilinmezliğini taşıyan bu fotoğraflar, birçok vakit mahremiyeti müsaade alarak ifşa eder. Birebir vakitte bitmek bilmeyen meraklarımıza direkt bir karşılık sunar. Diğerlerinin hayatına, açığa çıkarılan hislerine kısa müddetliğine şahit oluruz.
Yulia Zinshtein şimdi 25 yaşında bir “göçebe” fotoğrafçı. Ukraynalı bir ailenin kızı olarak Philadelphia’da başlayan seyahati, 10 yaşındayken Moskova’ya taşınmasıyla devam ediyor. Kendi başına seyahat edebilecek yaşa gelince Avrupa’yı dolanıyor, akabinde da New York’a yerleşiyor. Yaşadığı kültürel karmaşayı, yalnızlığını, geçmişe hasretini eşsiz bir görsel estetiğe dönüştürüyor ve özgün melankolisi ortaya çıkıyor.
Buram buram ergenlik kokan fotoğraflarına bakarken, fonda bir glam rock müziği dinlermiş üzere hissediyorsunuz: aşk, seks, cinsiyetsizlik, parti ve gibisi imgeler art geriye diziliyor. Esasen birçok bas-çek fotoğraflarındaki “kusurlu” kadrajlar ve melankolik kıssalar onun sanatını dikkate paha kılıyor.
Yaşadığı ülkelerde daima bir oburu olarak var olmuş Yulia. Bu aidiyetsizlik hissi onu günlük tutmaya götürmüş. Çektiği fotoğraflardan, yazdığı şiirlerden, kısa sinemalarından oluşan bir günlük bu. Yulia, fotoğraf makinesini nereye giderse gitsin yanında taşıyor. Çektiği portreler ve kullandığı nostaljik filtreler aracılığıyla geçmişini (evini) arıyor, adeta çocukluğunda karıştırdığı fotoğraf albümlerini hatırlamak istiyor. Her karesi içerden dışarı bir seyahati temsil ediyor. Maskesi yok. Ergenliğe has isyan ve cüretiyle kendini gösteriyor. Portrelerindeki beşerler ona güveniyor ve bir nevi teslim oluyorlar. Tahminen birçok bu yüzden kameraya bakıyor.
Portre fotoğraflar çekmenin kendisi için “bir aile bulmanın yahut icat etmenin yolu” olduğunu söyleyen Yulia Zinshtein, izlenmeyi katiyetle hak ediyor. Bilhassa, kendi seçtiği fotoğraf ve şiirlerinden meydana gelen “Community i will never be a part of” (asla bir kesimi olmayacağım topluluk) çalışması onu tanımak için düzgün bir başlangıç olabilir. Genç sanatkarın Tumblr sayfasına ise buradan ulaşabilirsiniz.
