Her sabah, göğün kasvetli örtüsünün altında uyandığımda, bunun benim için yılbaşı günü olduğunu anlarım.
Muntazam bakiyesi, ödenmemiş borçları ve yeni idare bütçesiyle hayatı ve insan ruhunu ticari bir derde dönüştüren sabit vadeli hesaplar üzere kapanan yılbaşlarından nefret ediyorum. Hayatın ve ruhun sürekliliğini yitirmemize neden oluyorlar. Kendinizi bu yıl ile sonraki ortasında bir mola olduğunu yahut yeni bir tarihin başladığını düşünürken buluyorsunuz; kararlar alıyorsunuz ve kararsızlığınızdan pişman oluyorsunuz, falan filan. Bu türlü günlerin kaygısı çoğunlukla budur.
Kronolojinin tarihin belkemiği olduğunu söylerler. Tamam. Lakin her uygun insanın aklına takılıp kalan, tarihe makûs oyunlar oynamış dört yahut beş kıymetli günün olduğunu da kabul etmeliyiz. Bunlar da yıldönümleridir. Roma tarihinin, ortaçağın yahut çağdaş çağın yıldönümleri.
Bir de öylesine istilacı ve taşlaştırıcı hale gelmişlerdir ki, bazen kendimizi İtalya’da hayatın 752’de başladığını ve 1490 yahut 1492’nin insanlığın üzerinden atladığı, ansızın kendini yeni bir dünyada bulduğu, yeni bir hayata başladığı dağlar üzere olduğunu düşünürken buluruz. Sinemadayken sinemanın koptuğu ve baş döndürücü bir ışığın belirdiği fasıladaki üzere, bu günler de beklenmedik kesintiler olmaksızın tarihin birebir temel değişmez çizgi üzerinde geliştiğini görmemizi önleyen bir pürüze, bir korkuluk duvarına dönüşür
Yılbaşından bu yüzden nefret ediyorum. Her sabahın benim için yılbaşı olmasını istiyorum. Ben her gün kendimle hesaplaşmak ve her gün kendimi yenilemek istiyorum. Hiçbir gün dinlenmeye ayrılmaz. Hayatın yoğunluğundan sarhoş düştüğümde yahut tekrar zindelik kazanmak için hayvaniliğe dalıvermek istediğimde ne vakit duracağımı kendim belirlerim.
Ruhani bir fırsatçılık değil. Hayatımın her saatinin, geçmiştekilere bağlı olsalar da, yeni olmasını istiyorum. Zoraki ortak ritimleriyle, hiçbir kutlamayı umurumda olmayan yabancılarla paylaşmayacağım. Dedelerimizin dedesi filan kutladığı için bizim de kutlamaya yanıp tutuşmamız gerekmiyor. Bu, mide bulandırıcı.
Sosyalizmi bu nedenle bekliyorum. Zira ruhumuzda hiçbir karşılığı olmayan tüm bu yıldönümlerini çöpe atacak, diğerlerini uyduracaksa da hiç değilse ahmak atalarımızdan kayıtsız kuralsız aldığımız günlerin bilakis bize ilişkin günler olacak.
*Bu yazı, Cüneyt Bender tarafından Alberto Toscano’nun ViewPoint Magazine için yaptığı çeviriden tercüme edilmiştir. Birinci kere 1 Ocak 1916’da Antonio Gramsci’nin Avanti! gazetesinin Torino baskısındaki “Sotto la Mole” isimli köşesinde yayımlanmıştır.
Size gereksinimimiz var. Buraya kadar geldiyseniz, hatırlatmak boynumuzun borcu. Türkiye üzere geleceği ziyadesiyle bilinmeyen bir ülkede, elimizden geldiğince nitelikli yayıncılık yapmanın imkanlarını araştırıyoruz. Güvenilirliğini global ölçekte yitirmiş medya alanında hâlâ uygun işler çıkarılabileceğini göstermek istiyoruz.
Bağımsız yayıncılığı desteklemeniz bizim için çok bedelli. vessaire’nin dağıtımının sürekliliğinin sağlanmasında ve daha geniş bölümlere ulaşmasında okurlarımızın üstlendiği sorumluluk özel bir mana taşıyor. vessaire’yi tek seferliğine yahut sistemli desteklemek için vessaire ana sayfamızı ziyaret edebilirsiniz.
