Lise yıllarında bir kent efsanesi vardı: Bir imtihanda öğretmen sınıfa “Risk nedir?” diye sorar ve “Risk budur.” karşılığıyla boş kâğıdı teslim eden öğrencisine 100 puan verir. Tame Impala’nın üçüncü albümü Currents’a dair birkaç kelam etmek de bende bu hissi uyandırıyor. Albüm o kadar çağının ötesinde ve o kadar tartışılamayacak kadar güzel ki, inceleme yazısı olarak “Albüm budur” yazıp bırakası geliyor insanın. Ya da Perth Üniversitesi’nde Müzikoloji programına başlayıp “Kevin Parker nasıl bir dâhi oldu?” başlıklı elli sayfalık bir yüksek lisans tezi hazırlamak da tatmin edici olabilir.
Currents toplamı bir saat bile etmeyen 13 şarkılık bir, ecnebi tabiriyle, “eargasm”. Currents hayatınızın en uygun seksi üzere. Evet, çünkü verdiği zevk ruhsal olmaktan da öte, fizikî bir zevk. “Psychedelic” olanı bir ömür usulüne dönüştürmeye çalışanların özendiği hayatı yaşamakla meşgul bu albüm başlı başına: nirvana. Hayatınızın en hoş gününü düşünün, muhtemelen çocukluğunuza aittir. O günü alın ve WinZip üzere bir sıkıştırma programıyla 51 dakikaya sıkıştırmayı deneyin, elde edeceğiniz şey Currents olacak. Currents aynı vakitte bütün klişe şahsî gelişim zırvalarının tekrar edip durduğu şeyin delili bir yandan da: “Hayallerinizin peşinden gidin.” Çünkü Kevin Parker’ın babası kendisine müziği hobi olarak yapmasını, kendine daha “uygun” bir iş bulmasını salık vermişti. Parker mühendislik okudu, yapamadı astronomiye bulaştı, bir gün son astronomi imtihanına hakikat yoldayken Zeus şimşeklerini çaktı ve o tarihi an yaşandı: Modular Recordings’ten telefon alan Parker kesin bir U dönüşü yapıp meskene dönmeye ve müzik yapmaya devam etti.
Ne de yeterli etti. Lisede kurduğu kümesiyle Rage Against the Machine, Korn cover’layan Kevin Parker, Tame Impala’nın kızlık soyadı olan birinci kümesi Dee Dee Dums’tan Currents’a hakikat bir evrimi temsil ediyor, istemeden bir muvaffakiyet hikâyesi yazıyor. Parker’ın kendi hazırladığı artwork’ü yüzünden insanların ismini Antares, Mira, Sun sandığı, temelinde kendi ismini taşıyan birinci EP’de yer alan “Half Full Glass of Wine”dan, “Cause I’m A Man”e uzanan bir vokal hüneri duruyor masamızın tam ortasında. Zira şimdi otuzuna bile adım atmamış olan bu adam kendine vokal olarak örnek alınabilecek en uygun figürü seçiyor: Michael Jackson. Sahneye yalınayak çıkmasından öte bir numarası olmamasıyla, Alex Turner’ın saptığı jöle-tarak-rock’n roll üçlüsünü tercih etmemesiyle de yesyeni bir “rockstar” teorisi öneriyor müzik dünyasına. Artık babaların çocuklarına “oğlum ben sana yapma demiyorum, tekrar yap, lakin hobi olarak yap” diyeceği kategoriden çıkarıyor müziği, tersine başlı başına âlâ bir rock yıldızı örneği temsil ediyor. Kevin Parker sayesinde tahminen de çeyrek yıl sonra ebeveynler çocuklarının doktor, mühendis, avukat olmasını değil müzisyen olmasını isteyecek, tahminen de “ne topçuya ne popçuya kız veririz” önermesini tedavülden kaldıracak. Çünkü Kevin Parker, gitar bazlı Innerspeaker, pitch-shifter bazlı Lonerism ve synth bazlı Currents sıralamasıyla birebir vakitte bir pop yıldızı oluşunu da gerçekliyor. Britney Spears ve Kylie Minogue’u çok sevdiğini zerre utanmadan itiraf eden Kevin Parker, Currents için “Yapabileceğim en uygun pop albümü buydu, daha pop’unu, daha düzgününü yapabiliyor olsam zati yapardım” diyor. Son 10 yıldır içi boşaltılan pop müzik kavramını da yine layık olduğu klasmana, Michael Jackson düzeyine çekmek için elinden geleni yapıyor.
Albümün servis edildiği 15 Temmuz’dan beri 10 müzik müellifinden 11’i de Currents’ı, güya çok büyük bir tespitmişçesine, bir ayrılık albümü olarak tanımlamaya can attı. Evet, Currents hakikaten de bir ayrılık albümü. Melody’s Echo Chamber’ın sesi yüzü Melody Prochet’le kıtalar ve bürokrasiler ortası yürümeyen bağlantısının bitiş çizgisinin albümü. Lakin hayır, Currents sadece Melody’yle ayrılığının albümü değil, çok daha büyük bir ayrılığın albümü: bu da Kevin Parker’ın gitarla olan ayrılığının albümü. Ayrıyeten hem Innerspeaker hem de Lonerism’in bütün görsel dünyasını gözü kapalı emanet ettiği hemşehrisi, görsel sanatçı Leif Podhajsky’yle de ayrılığının albümü. Bütün bu ayrılıklar tek bir şeye işaret ediyor: orijinal bir Kevin Parker. Albümün ortasına ve sonuna itinayla yerleştirilen “Yes I’m Changing” ve “New Person, Same Old Mistakes” de hunharca bunu anlatıyor zati. Orijinal bir Kevin Parker, “Yeni bir şey nasıl mı yapılır? Ahan da bu türlü yapılır” diyerek Currents plağını tokat üzere vuruyor daima yeni bir şey deneme ısrarında olup da yerinde sayan müzisyenlerin hızına.
Kevin Parker’ın bu albümde çalışmayı tercih ettiği görsel sanatçı Robert Beatty’nin de tıpkı vakitte bir müzisyen olduğunu, Three Legged Race isimli bir kümesi olduğunu ve favori albüm kapağının İngiliz müziğinin en büyük ilham kaynaklarından biri olan 10CC’nin kendi ismini taşıyan albümüne ilişkin olduğunu da kolay tüketilebilir bilgi olarak ekleyelim. Beatty birebir vakitte “psychedelic” sözünün artık çok kullanıldığını ve manasını yitirdiğini, içinin boşaltıldığını söylüyor, biz de bu yüzden kendisine buradan kocaman bir “Hay, ağzını öpeyim” diyoruz.
Hayattaki tek gayesi, en büyük aşkı müzik olan bir adamın kendisine “Melody” ismine sahip bir eş seçmesi de aslında gereğince sembolik değil mi? Kevin Parker’ın, Melody’s Echo Chamber’ın davulcusu Julien Barbagallo ile “Relation Longue Distance” isimli bir yan proje başlatması ziyadesiyle ironik değil mi? Üç yıl boyunca birbirlerinin hem müzikal, hem ruhsal, hem de fizikî olarak etinden sütünden faydalanan, Alex Turner ve Alexa Chung’dan sonra müzik dünyasının en ayrılığına katlanamadığımız çifti, neyse ki bunu Currents ile taçlandırdı. Melody Prochet şimdi albümü dinledi mi, dinlerken kaç fıçı Fransız şarabı bitirdi, ayna karşısında salya sümük ağlayarak kâhküllerini kesti mi, bilmiyoruz. Lakin kanımca insan olan bu acıya katlanamaz, çünkü Currents da bütün Ortadoğu ezgileriyle bu arabeske işaret ediyor. Müslüm Gürses yaşıyor olsaydı rock müzisyenleriyle düet yaptığı albümüne “New Person, Same Old Mistakes” ile katılması için Kevin Parker’a teklif bile götürebilirdi.
Kevin Parker, 2008’de yayımladığı kendi ismini taşıyan birinci EP’sinin yalnızca arkadaşlarının otomobil teyplerine takıp dinleyebileceği bir kayıt olması motivasyonuyla yola çıkmıştı. O eksen biraz (!) büyüdü, Blackberry reklamlarına uzandı, yalnızca “Elephant” isimli müziği Perth’te oturduğu ve başlı başına bir müzik market olan Parker Malikanesi’nin yarısından fazlasını ödedi.
Laf lafı açar, iştah yedikçe açılır, para ise kazandıkça cazibeli gelir. Evvelden ana akıma tu kaka gözüyle baktığını söyleyen Parker, artık ana akımın bir kesimi olmak istediğini itiraf ediyor. Bunu gerçekleştirirken Tame Impala’yı çürütmüyor, daha da ileriye taşıyor. Çağının çok ötesinde olan bu albümle reverb’ün yanlışsız kullanıldığında kilisede çalınan gitardan da öteye gidip, koca bir kilisenin bir kutuya sıkıştırılıp patlatıldığında ortaya çıkacak kudretli bir sese dönüşebileceğini kanıtlıyor.
Tame Impala
Currents
2015, Modular
