Batı’da gerçekleşen her dehşetli trajediden sonra, ünlü isimlerin öne çıkması beklenir. Ve çıkarlar da. Anlayışlı ve kalpten, dehşetengiz ve kaba, yalapşap ve ismi yorumlarla. Çoğunlukla isim ne kadar büyükse, yorumların ince noktası da o kadar kendine hizmet eden cinsten oluyor. Bilhassa bir yorum, türlü alaylara maruz kaldı. Bono, kümesiyle birlikte Le Bataclan’a taziyelerini sunmaya geldiğinde verdiği röportajda “bu olay, kelamda terörle uğraşta müziğin aldığı birinci direkt darbedir” dedi. Twitter seçkinleri, toplumsal medya yorumcuları ve açıkçası tüm beşerler, birçoğu Şubat ayında müziğe vurulan darbeyi işaret ederek bu açıklamayı pek güzel karşılamadı. U2’nun önderini de Le Bataclan’a yapılan bu canice saldırıyı kendine yontmakla suçladı.
Laf kalabalığını mazur göstermeden, hassasiyeti anlamak mümkün. Haklı olarak “katliam” olarak isimlendirilen olayın gerçekleştiği Le Bataclan, rock kümelerini sunmaya başladığı 1970’lerden beri pop müzik tarihinde kıymetli bir yere sahip. 1864’te açıldığından bu yana da Edith Piaf üzere birçok ünlü müzisyene ve icracıya konut sahipliği yaptı. Bu akının dünya çapında müzisyen ve müzikseverleri derinden rahatsız ettiğini söylemek, yaşanan büyük acıyı ve seksen dokuz Eagles of Death Metal hayranının fecî cinayetini küçümsemek olmayacaktır. [Tweet “Le Bataclan’ı trajediden evvelki tarihiyle hafızalarımızda tutabiliriz. “]
Keder bizi anılara götürür ve Le Bataclan’ı (ismini Fransız opereti Ba-ta-clan’dan almıştır) trajediden çok daha evvelki tarihiyle hafızalarımızda tutabiliriz. Bu mekândaki tarihi konserlerden biri 1972’de John Cale, The Velvet Underground’dan eski küme arkadaşları Lou Reed ve Nico’yla bir ortaya gelerek, “Heroin”, “The Black Angel’s Death Song” ve “Femme Fatale”’nin akustik yorumlarını çalmasıyla vuku buldu.
Bir sonraki yıl, mesleklerinin tepesinde – ya da hiç değilse birinci kısmında – bir küme Londra’daki Shepperton Stüdyolarında çığır açmaya gitmeden evvel Le Bataclan’ın sahnesini onurlandırmıştı. Peter Gabriel’in başını çektiği Genesis’ten “The Musical Box”, “Supper’s Ready”, “Return of the Giant Hogweed” ve “The Knife” için aşağıya buyurun.
Yıllar boyunca ismi anılacak sayısız müzisyen Le Bataclan’da çaldı – Prince’ten (Led Zeppelin’den “Whole Lotta Love”ı çalmıştı) Oasis’e kadar. Sahnenin ağırladığı tahminen de en etkileyici performanslardan biri 1995’te Jeff Buckley tarafından gerçekleştirildi. Bu konserin kayıtları bir sonraki yıl albüm olarak piyasa sürülmüştü. Buckley, Edith Piaf’ın “Je N’en Connais Pas La Fin/Hymne A L’Amour” potpurisini orada söylemişti – artık düşününce vakitsiz vefatından iki yıl evvel verilebilecek dokunaklı bir sunum. “Tam o anda Buckley Fransızca’ya döner” diye yazıyor ALLmusic, “kalabalık her ölçünün sonunda gürlüyor, heyecanlarıyla onu gafil avlıyor.”
Konseri Leonard Cohen’den “Hallelujah”nın aşağıdaki 10 dakikalık bir versiyonuyla tamamladı. Bu yas, savaş ve intikam dolu kara günlerin hizmetine sunulabilecek bir selam. “Love is not a victory march” (Aşk bir zafer yürüyüşü değildir) diyor Buckley, sesi çatallanıyor, “It’s a cold and it’s a broken Hallelujah” (Soğuk bir, kırık bir Hallelujah’dır).
Kaynak: openculture.com
