Yaklaşık yedi yıl evvel hayatımıza giren Californialı halis indie rock kümesi Local Natives, üçüncü stüdyo albümleri Sunlit Youth ile, yaşları yeterlice kemâle ererken ibreyi artık daha çok tüketilen seslere çevirmiş görünüyor.
80’lerde fazlaca tüketilen synth’lerin 90’larda yerini sert gitar partisyonlarına, 2000’lerde de yumuşayan davul ve gitar ikilisine bırakmasının akabinde 2010’lara girerken bütün seslerin tıpkı potada eridiği bir periyotla tanıştık. Daima kendini tekrar etmekten muzdarip olduğu kadar, devamlı yenisini sunmaya ve benimsemeye çalışan müzik lisanı bu süreçte oldukça doğum sancısı çekti. Bu sancıların yan tesirleri ne kadar sıklıkla nüksederse etsin, ortada sırada karşılaştığımız yesyeni füzyonlar ise müziğin deri değiştirmekten yorulmayacağını gösteriyor.
Local Natives de tam bu sancıların ortasında, üstelik her grubun/yetişkinin/girişimin olgunluğa geçerken çektiği 20 yaş dişi ağrılarının ortaya çıktığı dakikalarda, değişim rüzgarlarının kendilerine layık gördüğü renkleri alıp hem diş tabibini, hem kliniği hem de refakatçilerini memnun edebileceği sesleri denemeye çalışmış. Başarılı olmuş mu olmamış mı, keyifli edebilmiş mi edememiş mi, bunlar hiçbir vakit iki-artı-iki-dört-eder üzere bir gerçeklikle cevaplayamayacağımız sorular. Lakin, naçizane, bizim de söyleyeceklerimiz var.
2009 tarihli Gorilla Manor ile Fleet Foxes ve The National ortasındaki incecik olduğu kadar şık çizgide kendine asil bir akrobat durumu belirleyen küme, dört yıl sonra servis ettiği Hummingbird ile akrobatların şampiyonlar liginde kupayı kaldırmış, his durumu yoğunluğu katı bir hususla yarışacak bir düzeye erişmişti. Geçtiğimiz ay yayımladıkları Sunlit Youth ile ise ana akımı, muhtemelen plak şirketlerini, şenlik organizatörlerini, 2015 Oscar’larını silip süpüren Birdman’in masaya yatırdığı eleştirmenleri ve hatta sadık hayranlarını birebir anda keyifli edebilmek için yapabilecekleri her şeyi yapmışlar. Bu yüzden karşınıza çıkacak her yorum büyük ihtimalle birbirinden başka kıyılarda yüzüyor olacak.
Artık kartları açık oynayıp, üstte sıraladığım kümelerden en az ikisinin kesişiminde yer alan biri olarak kelâm etme vakti geldi. Evet, yaz ortasından beri albümün muştusunu vermek üzere olağanüstü bir zamanlamayla arka arda sıraladıkları single’lar “Villainy”, “Fountain of Youth” ve “Past Lives” ile karşımıza değişik değilse bile öbür bir Local Natives olarak çıkacaklarının sinyalini verdiler. Sadık bir hayran olarak içimde kaygı tohumları yeşerdiyse bile atanmaya çalışan bir eleştirmen olarak sahiden heyecanlandım, zira yeni bir şeyler geliyordu. Albümün servis edilmesine çeyrek kala sundukları “Coins” ile sadık bir hayran olarak keyifli edildim. Zira tanıdığım / bildiğim / kendimi “evde” hissettiğim Local Natives kulaklarıma nüfuz ediyordu. Derken tek başına görsel dünyası bile ne Gorilla Manor’a ne Hummingbird’e referans veren Sunlit Youth bize bir sabah günaydın dedi. Artık ne yapacaktık?
Sürekli pembe bulutlar akabinde konuşmaya hiç mahal yok. Albümü birinci dinleyiş anlarımız üstte sıraladığım kümelerin hepsinde çok da tatlı olmayan bir şaşkınlık yarattı. Lakin peşinden deneyim edilecek adımlar çok tanıdıktı. “Albüm dinleme” tecrübesine vakıf her müziksever bilir ki o albüm yüzyılın en çok satacak albümü bile olsa birinci dinleyiş kafi değildir. İkinci gerekir, üçüncü, beşinci tahminen on sekizinci gerekir. Bu noktada da karşımıza albüm dinleme tecrübesinin sene 2096 da olsa değişmeyecek klişesi çıkar: “Albüm dinlemek emek ister, yeni bir albüm vakit ister”. Kendi adıma bu iki elin parmaklarına yakın sayıda dinlemelerim sonucunda ben keyifli oldum. Hepsinden başka ayrı tonlarda zevkler duyduğum single’lar akabinde birinci kere dinlediğim geri kalan kesimler ortasından artı üç adet favori kesim daha edindim, bunlar da “Dark Days”, “Masters” ve “Jellyfish”. Bu noktada da getireceğim en büyük tenkit neden albümlerin ağır toplarının sıralamada birinci yediye yerleştirildiği tercihi olacak. Bunun da asla aceleye gelmiş ve bilinçsiz bir tercih olmadığı, tam tersine gerçek dinleyicilerin albümün ikinci yarısına sil baştan bir itina göstermesi beklentisi olduğunu düşünüyorum.
Müzik dünyasının Anna Wintour’ları Sunlit Youth’u aldıkları PR ödemesi karşılığında dilediğince yerden yere vursun, geçirdiğim 45 dakika beni ziyadesiyle keyifli ediyor.
Californialı duygusal çocukların en büyük bahtı ise vokalleri Taylor Rice ile Kelcey Ayer’in hiçbir vakit bıkkınlık vermeyecek ses renkleri ve kümenin gitar perdeleri ortasında ön sevişmelerinin uyandırdığı duygusal tahrik ve mental boşalma. Yeni bir mevsime uyandığınız bir sabaha, ziyadesiyle mana yüklediğiniz tahminen profesyonel tahminen duygusal bir buluşmaya, uzun vakittir özlediğiniz ve bitmesini hiç istemediğiniz bir sevişmeye, bir kendini uygun hisset sinemasına ve hatta ucu aydınlık görünen ayrılıklara, hayatın her rengine çok yakışıyorsunuz yerli ilkeller. 24 Kasım’da Salon İKSV’de görüşmek üzere.
