Son feci sohbet: Arda Kemirgent

Kendine has stiliyle hatırı sayılır bir kitle edinen Son Feci Bisiklet’i hiç duymamış olan varsa, çabucak şuraya alalım. Son Feci EP isimli birinci kısaçaları yayımlamalarının üzerinden yaklaşık iki yıl geçti ve hem alışılmadık hem de basitçe benimsenebilen biçimleriyle dinleyicilerin beğenisini kazandılar. Çıkarmaya hazırlandıkları yeni albümün isminin “vessaire” olduğunu öğrendiğimden beri onlarla sohbet etmek, “durun biz kardeşiz!” diye bağırmak istiyordum. Ağır konser programları ortasında, Erkin Sağsen’i (gitar), Ozan Özgül’ü (bas) ve Can Sürmen’i (davul) yakalayamasam da, kümenin vokali Arda Kemirgent ile Asmalımescit’te bir meyhanede denk gelmeyi başardım. Uzun ve eğlenceli sohbet, başlık aksini sav ediyor olsa da, vessaire’nin de birinci röportajı oldu. Keyifle okumanız dileğiyle.

---

Bilkent Üniversitesi Bağlantı ve Tasarım Kısmı mezunusun, bu alanda iş yapmayı düşünüyor musun?
Müzikle devam edeceğim elbette, lakin müzik görselliğe imkan tanıyan bir alan. Yapabildiğim kadar grafik dizaynların hepsini ben hazırlıyorum. İşe yarıyor, üstelik eğlenceli de. Gerçekten kendi posterini yapmak hoş bir his.

Çizim de yapıyorsun.
Çizim yapıyordum, ancak vakit kalmıyor artık. Çok ağır değiliz, lakin oturup meskende gitar çalacak, müzik yapacak vakti bile bulamıyorum. Devamlı yol yapıyoruz, bir saatlik konser için sekiz saatlik yol, on saatlik yol, yirmi saatlik yol… Hayatımız yolda geçtiği için hobilerimle yahut öbür şeylerle neredeyse hiç ilgilenemiyorum. Aslında müziğin icrasıyla meşgulüm yalnızca.

Solo çıkardığın birkaç modül da var. “Yolculuk”, “Pazar ve Ertesi” gibi…
“Yolculuk” ve “Morfin Kafé” var. “Pazar ve Ertesi”, vessaire albümünde yer alacak. Solo işi neden yaptığımı bilmiyorum, bazen çıkınca o denli tek başıma kaydediyorum.

Peki, “Sincap” ve “Kemirgent” adları nereden geliyor?
Benim de o denli değişikliklerim var işte (gülüyor). Uzaylı’yı (“Uzaydan Geldiğine Nazaran Yorgun Olmalısın”) birinci kaydettiğimde solo proje olarak düşünmüştüm ve ismi “Sincap”tı. Bu kümesi oluşturmaya karar verdik, müzik o sırada 3 bin defa filan dinlenmişti ve Son Feci Bisiklet ismiyle tekrar yayımladık. Sincaplara karşı daima ilgim vardı. Sonradan da soyadı olayına biraz takıldım. Ne bileyim yani, soyum aşikâr olmadan söylemek istediğimi istediğim üzere söyleyebilmek istiyorum. Kimse sorumlu olmasın benden diye.

Başka projen var mı?
“Çiçek Atlas” var, çocukluk arkadaşımla başladığımız bir şey. Üçüncü sınıfta onunla müzik yapmaya başlamıştık, her buluştuğumuzda da yapıyorduk, en sonunda da “artık vakti geldi, bir küme kuralım” filan dedik. Lakin maalesef o da çok ilerleyemedi, yalnızca iki müzik yayımladık. Gelecekte bir şey görünmüyor şimdilik Çiçek Atlas için…

Diğer küme elemanlarının çaldığı öbür kümeler var mı?
Motto ve Alarga var; lakin şimdilik onlar da Son Feci Bisiklet’e yük vermiş durumdalar. Geçenlerde mesela Motto’nun konseri vardı, maalesef gidemediler. İstanbul’daki müzik kümeleri ortalarında paslaşıyorlar bu türlü durumlarda.

Sen neler dinliyorsun? Arctic Monkeys?
Arctic Monkeys’i dinliyorum, evet. Lakin genelde eskiler diyeyim, The Beatles mesela. Hastasıyım.

“Come Together” çalıyorsunuz zaten…
“Come Together” çalıyoruz, öteki müziklerini da çalacağız. Benim için müziğin en uç noktası The Beatles. Lakin farklı şeyler de dinliyorum. Niçin olduğunu bilmiyorum lakin mesela Eminem beni hala çok etkiliyor, çocukken çok hayrandım. Yeni albümü çıkalı bir sene kadar oldu sanırım, onu da dinliyorum. Yeni zevkim ise Spotify listeleri. “Alternatifin öne çıkanları” diye listeler var mesela. 8-10 tane müzik dinliyorum farklı müzisyenlerden, öne çıkan bir şey var mı diye bakıyorum. Çok da eğlenceli oluyor aslında; zira olağanda hiç duyamayacağın, insanların tavsiye etmeyeceği çok acayip kümeleri duyuyorsun. Bilinmiyorlar, onlar da Kanada’nın yahut Amerika’nın Son Feci Bisiklet‘i.

İnsanlar sizin Yüzyüzeyken Konuşuruz ve Yok O denli Kararlı Şeyler üzere kümelerle organik bir bağınız olduğunu düşünüyor.
Evet, bunu daima konuşuyoruz. Bir bağ var belirli ki, nasıl oldu, emin değilim.

Peki, bunun öncüsü Büyük Konut Ablukada mı?
Ben o denli olduğunu düşünüyorum. Benim birinci duyduğum garip isimli küme oydu, ben de o yüzden mi kümenin ismini garip koydum, bilmiyorum. Büyük Mesken Ablukada’yı dinlediğimde bizim üç müziğimiz yayımlanmıştı, yolumuz aşikardı aslında ve dinlediğimde “müzikal olarak hiç alakamız yok fakat ben bu adamların kafasındanım” dedim. Bir formda yakınlık hissettim, nedenini bilmiyorum. Zira sözlerimiz, müziğimiz filan hiç misal değil.

Ekşi Sözlük’te “Git Bak Bakayım Modemin Işığı Yanıyor Mu?” diye bir küme ismi önerisi vardı.
Evet, evet. Ona ne diyelim artık, eyvallah insanlara.

Aslında müzik kelamlarında bu biçim şeyleri duymaya alışkın değildik biz…
Galiba müzik kelamlarıyla alakalı… Kümeleri bağdaştıran şey, insanların öbür taraflarıyla ilgili şarkı sözleri yazmak olabilir. Zira aslında aşk üzere herkesin bildiği, hissettiği şeyler var. Bir de daha gündelik şeyler var. Bizim müzik sözlerimiz daha çok bu gündelik problemlerle ilgili.

Biraz eski şarkılarınızdan bahsedelim. “Bikinisinde Astronomi”nin bildiğimizden farklı bir hikâyesi varmış.
Onu söylerken akıllılık etmeye çalışmıyorum “nasıl anlamadınız, ben oraya bir sürü şey koydum” diye… Birinin elbette anahtar sözcüğü yahut şifreyi vermesi gerekiyor ki, beşerler yanlışsız şeyi bulsun. Müzik denizin ağzından boğulmuş bir bayana yazılmış bir şey…

Ekşi Sözlük’te “Uzaydan Geldiğine Nazaran Yorgun Olmalısın”ın Küçük Prens için yazılmış olduğuna dair bir yazı okudum. Yanlışsız mudur?
Yok, hayır. Küçük Prens’i çok severim ve onunla ilgili bir müzik da yazdım. Yayımlamadım, zira bir türlü bitmedi. O denli müziklerden biri işte, sekiz yıldır çalıyorum. Lakin bir türlü bitmeyen bir müzik.

Sakin‘in vardı “Küçük Prens” diye bir şarkısı…
Ben o kadar “kör göze parmak” sevmiyorum. O yüzden Uzaylı’yı Küçük Prens’e benzetmelerini beğenilen karşılıyorum. Küçük Prens’le ilgili yazdığım müziğin ismi da “Küçük Prens” değil, içinde de geçmiyor, genel olarak kitabı okurken yarattığı hislerle alakalı.

Uzaylı’nın sonunda “Aslında benim tek bildiğim / onu daima istediğim / artık nerede bilmediğim / kainatta bir nokta var” diye giden bir kısım var.
Şarkıyı bitirmeye çalışıyordum orada. Onu net hatırlıyorum, zira bir türlü bitmemişti ve yalnızca bir cümlesi kalmıştı. O son cümlede mevzudan sapılıyor, bahisle hiç alakası yok.

Bana Leyla ile Mecnun‘daki “O gemi kesinlikle gelecek” muhabbetini hatırlatıyor.
Leyla ile Mecnun‘u birkaç sefer izledim, çok da sevdim. Lakin o kısmı kaçırmışım. Bir şarkıyı sonuna kadar yazıyorum, kelamlarını düşünüyorum, en sonunu artık yazamıyorum bazen ve “içimden ne söylemek geliyor?” diye kendime soruyorum. O anda da demek ki o denli bir şey gelmiş.

“Küçük Saydam İnsanlar”ın sonunda da bir çocuğa hitap ediyorsun ve ona “farklı olacağım diye işte sonunda saydam oldum” diyorsun. Saydam olmak berbat müdür, nedir?
Saydam olmak büsbütün nötr bir şey, insanların seni görmemesi demek.

Aslında âlâ bir şey üzere kabul edilir ya, içi dışı bir gibi…
Saydam olmaktan korkmamak kıymetli.

Peki, “ Gaffola” siyasi referansları olan bir müzik mı?
Neredeyse hiçbir siyasi eğilimim yok. Evvelce gezdim siyasi görüşler ortasında, her genç insan gibi… Hiçbiri uymuyor, bir de nedense hiçbir siyasi görüş çok fazla insan tarafından benimsendikten sonra yoluna pak bir formda devam edemiyor. Bir insan çok fazla şahsa hitap etmek istiyorsa bir şeyleri indirmesi gerekiyor. Zekâ düzeyini indirmesi gerekiyor, konuşma usulünü belirli bir seviyeye indirmesi gerekiyor ve bu siyasi görüşe nazaran değişmiyor. Şunu söyleyebilirim, solcu tarafım her vakit ağır basıyor. Lakin sonuçta hepsi bozulmaya çok açık. “Gaffola”da aslında siyasi bir şey yok, sitem var. Genel olarak bütün rahatsızlıklarım kendimden çıkıyor. Şayet bahsettiğim şeyleri kendim yapmıyor olsam, o kadar rahatsız olmazdım. İnsanlara sitem etmiyorum, kendime ediyorum.

Şarkıların genelinde hayattan bir sıkılmışlık var, “Modern Zamanlar”da da öyle…
Kimin müziklerinde o denli değil ki? Benim için “Modern Zamanlar”da kıymetli olan, bahsedilen karakterle ilgili negatif ya da müspet rastgele bir şey söylenmiyor oluşu. Yalnızca var olmanın insanlara ne hissettirdiğine dair. Çağdaş vakitler işte ya, kendisini açıklayan bir müzik.

Charlie Chaplin’in de Modern Vakitler diye sineması var.
Evet, hastasıyım. Lakin müziğin sinemayla bir alakası yok. SoundCloud’da onun görselini kullandık, zira o fotoğraf o kadar hoş ki “bunu koymalıyım” dedim. YouTube’a daima birebir fotoğrafları koyuyoruz, SoundCloud o bakımdan daha özel bir şey oldu, müziklerin Facebook’u üzere bir şey. Oradaki fotoğrafları bilhassa kendim seçiyorum, hoş bir şey bulmaya çalışıyorum. Müzikle tam olarak bir irtibatı olan fotoğraf değil, ancak beşerler resme de bakabilirler. YouTube’da resme bakmaya gerek yok, onu yalnızca bir görsel olsun diye koyuyoruz, fakat SoundCloud’da sahiden kendim itinaya bezene seçmeye çalışıyorum, her müziğin kendine özel resmi var. Yalnızca “Tavuk Korkusu”nda tavuk var (gülüyor).

Gelelim yeni albüme. Onun ismi da “vessaire”.
Siz bizden evvel davrandınız. Benim aklımdaki albüm kapağı da sizin logonun aynısıydı neredeyse, sonra yalnızca “vessaire” yazmaya karar verdim. “Vs.” olunca “versus” (karşı) üzere de oluyordu.

Yeni albüm farklı mı olacak? Konserlerden aldığım izlenim daha hareketli bir albüm olacağı yönünde…
Yok, değil aslında. Çok hareketli bir albüm değil, fakat hareketsiz de değil. Emsal de değil, hatta albüm içerisinde de hiçbir müzik birbirine benzemiyor üzere geliyor bana. Lakin zati bizim olayımız daima oydu, birtakım akımlardan ve müziklerden devamlı ilham alıyoruz, hiçbirini de göz gerisi etmiyoruz. Mesela kimi pop müzisyenleri inanılmaz etkiliyor beni, zira hakikaten pop müzik aslında makûs bir şey değil. Ben bunu daima söylüyorum, biz rafine ve içten bir formda pop müzik yapmaya çalışıyoruz, bir rock kümesi değiliz aslen. Hoş bir pop müzik yapmaya çalışıyoruz. Pop müzik yalnızca negatif çağrışımlarla anılmaya başlandı, halbuki o denli bir şey değildi, pop müzik yeterli müzisyenlerin bir ortaya gelip yaptığı bir şeydi. The Beatles da pop müzik yapıyordu mesela.

“Yaptığımız müzik dinlensin” niyeti üzerinden giden bir akım mıydı bu?
Aslen o denli değil. Kendi dinlediğin müzikleri niçin dinlediğini düşünüyorsun. Pink Floyd’u dinliyorsun -ki hastasıyım Pink Floyd’un- ; ancak mesela bir an geliyor, durup dururken bir Pink Floyd kesimi açamıyorsun zira biliyorsun üç dakika müzik girmeyecek, çok yavaş girecek. Onun için uzun bir yolda, otobüste filan olman gerekiyor, süratli bir şey değil. Biz o bakımdan pop müziğe giriyoruz; ancak bu dinlensin diye yapılan bir şey değil. Ben kendi dinlediğim şeyleri yapmaya çalışıyorum, o da ortaya bu türlü bir sonuç çıkarıyor. Üç dakikalık, dört dakikalık müzikler, vurucu nakaratlar… Bunları bilerek yapmıyoruz fakat içimizden gelen bu; zira dediğim üzere, pop müzik makus bir şey olmak zorunda değil.

Laf popülerliğe gelmişken sorayım. Yüzyüzeyken Konuşuruz dağıldı biliyorsun.
Sonra geri geldiler. Ondan dört gün sonra filan tekrar bir ortaya geldiler.

Konserlere devam edeceklerdi?
Yok, o açıklamalarından dört gün filan sonra bir ortaya geldiler (tam olarak kimse nedenini bilmiyor), basçıyı değiştirdiler yalnızca. Şu anda devam ediyorlar.

Açıklamalarını toplumsal medyada paylaştıklarında, “Popülerliğe kapılmadınız neyse ki, Son Feci Bisiklet’ten de birebirini bekliyoruz” üzere yorumlar yapıldı. “Belli bir kitleye ulaşan, popülerliğe kavuşan şey illaki kötüdür” üzere bir algı var.
Yüzyüzeyken Konuşuruz da o denli düşünmüş olacak ki, dağılma kararı almışlar. Birinci albümlerindeki birkaç şarkıyı dinledim, pek güzellerdi. Sonra yeni albüm çıkardılar, hakikaten kolay bir hoşluk yaratmışlardı, çok beğendim. Baş karışıklığı yoktu albümde. Ondan sonra aslında haberi duyunca çok şaşırdım, lakin bir sebebi vardır kesinlikle. Öte yandan biz başımıza ne esiyorsa onu yapacağız, kimse beğenmezse tekrar onu yapacağız.Popülerleşirsek şayet, o bizim kabahatimiz değil maalesef. Esasen popülerleşmek bir hata da değil. İleride, örneğin death metal yapmaya da başlayabiliriz, özgürlük hakkımızı gizli tutuyoruz.

Peki, yeni albümü nasıl dinleyebileceğiz?
Biz tekrar kendimiz basacağız bütün albümü. Geçen sefer EP’yi bastık, konserde dağıttık. Elimizde kalanları insanlara dağıtmaya çalıştık, lakin pek de yapamadık. Bu sefer daha sistemli bir halde yapacağız bunu. Albümü basacağız 500-1000 tane, şahsen biz kargolayacağız. Bu “kendin pişir-kendin ye” olayını çok seviyoruz. Aslında albümümüzü de liseden arkadaşımız Tankut’la kaydediyoruz. O bize CD’mizi verecek, biz onu bastıracağız ve insanlara ulaştıracağız. Esasen çıktığı gün, bütün albüm internette de olacak. CD’yi isteyenlere de yollayacağız. Aslında para kazanmak için yaptığımız bir şey değil. 500 konutta ya da 1000 konutta Son Feci Bisiklet CD’si olsun, kâfi.

Bu tekrar Büyük Konut Ablukada tesiri mi?
Büyük Konut Ablukada beni o bakımdan da çok etkiledi. Onların kendi kurdukları bir şirketleri de var, CD de satıyorlar. Büyük Mesken Ablukada’nın yaptığı salon konseri havasındaki kayıttan çok etkilenmiştim, ” müzik bu türlü yayılmalı” dedim. Beşerler gelmeli, dinlemeli ve müzisyenler de kendini “rockstar” olmak zorunda hissetmemeli. Nitekim müziğin ön planda tutulması lazım.

Ne vakit çıkıyor yeni albüm?
Bu ay demek istiyorum, fakat daha çok iş var. Ozan’ın kayıtlarını bitirdik, ben kaldım. Ay sonu inşallah, tahminen Nisan’a sarkar. Sanatın hoş tarafı da bu; ne vakit isterse geliyor, istemezse gelmiyor. Biz sanayide değiliz, bekliyoruz “gelsin de hoş bir şey kaydedelim” diye. Zira müziklere haksızlık etmek istemeyiz.

Kaç modül olacak?
9 modül. Daha evvelden bildiğiniz bir sürü müzik var. Arda Kemirgent profilinden paylaşıyorum, “güzel bir kaydı hak ediyor bunlar” diyorsun. İşte onları da kaydediyoruz. “Modern Zamanlar” var, “Pazar ve Ertesi” var. “Bu Kız”ı da albüme koymaya karar verdik. Zira çok hoş bir açılış kesimi üzere geliyor bize. “Ütopya”, “İstanbul’da Kedi Olmak” ve “Gece” diye kimsenin bilmediği üç yeni müziğimiz da var. “Viva la Vadi” var, kimse kayıtlı dinlemedi fakat konserlerde çalıyoruz. “Bazen” diye bir müziğimiz var, onu da kimse dinlemedi. Lakin pek emin değiliz, bakacağız. Onun dışında bir de “Elektrod” diye bir müziğimiz var, akustik bir müzik enteresan bir halde (gülüyor)…

Eski müziklerin farklı versiyonlarını “bildiğimiz şarkı” üzere de görmemek lazım. Örneğin “Modern Zamanlar”ın Sofar’da dinlediğimiz hali farklıydı. Albümde dinlediğimiz de farklı olacaktır sanırım.
“Modern Zamanlar”ı çok evvelce yayımladık. Sofar filan çok eğlenceliydi olağan, beşerler onun sayesinde duydular şarkıyı. “İnsanlar biliyorlar, en azından albüm versiyonunu da duysunlar” dedik. Düzgün de oldu bence, zira sevdiğimiz asıl versiyon bu.

Çok teşekkürler, eğlenceli bir sohbet oldu.
Ne demek, gelin birer duble bir şey için?