True Detective‘in Louisiana’da geçen birinci döneminin tanıtımı için Nietzsche’nin “man is the cruelest animal” (insan en acımasız hayvandır) kelamı seçilmişti. Dizi, dini motifli cinayetlerin ve (Carcosa, Yellow King gibi) doğaüstü referansların karşısına Rusty Cohle üzere bir karakter çıkarmış, 2014 boyunca ABD’de hararetle devam edecek olan radikalizm eksenindeki tartışmaların bir nevi habercisi olmuştu. Bilhassa ucu açık kalan yan hikayeler ve yakalananların yalnızca tetikçiler olması üzerinden eleştirilen finali dahi bence tatmin ediciydi. Bunun nedeni dizinin tipik “cinayeti çöz-hayatını yoluna koy” rotasından uzakta, iyi-kötü ortasındaki savaşın ufacık bir modülü olduğu şuuruyla yol almasıydı. Marty Hart’ın tabiriyle “bu herkesin yakalandığı bir dünya değil”di. Rusty Cohle’un kızıyla buluşma umudu üzerinden “en eski öykü” olarak bahsettiği iyi-kötü çatışmasına ulaşmasında cihanın sonsuzluğu ve gizemine manevî değil seküler bir mana getirme arayışı vardı. Dizi kendi ideolojisine sadık kalmayı seçmişti. Bütün bunların Matthew McConaughey ve Woody Harrelson’ın eksiksiz oyunculuğu ile Cary Fukunaga’nın usta işi direktörlüğüyle aktarılması diziyi televizyon tarihinin en başarılıları ortasına koymuştu.
İkinci dönemin bu çıtayı yakalayamadığı konusunda neredeyse herkes hemfikir. Tenkitler genelde cinayetle ilgili çok fazla açık ucun olduğu ve bunların hepsinin bağlanmasının çok sıkıntı olacağı ile bütün o olay ve karakter hengâmesinin bir oldukça baş karıştırıcı olduğu üzerine ağırlaşmış durumda. Bu sefer kuvvetli bir felsefi altyapı da olmadığı için bu tenkitlere katılmamak elde değil. Bu sefer “we get the world we deserve” (hak ettiğimiz dünyayı alırız) cümlesiyle yola çıkılmış. Şu ana kadarki seyre bakılırsa Hasan Ali Toptaş’ın “babalar ki, bizde bitmeyen upuzun tiratlardır” dizesini kullansalar da olurmuş. Baba olmak, baba-çocuk bağlantısı dönemin temel temalarından biri. Ray Velcoro (Colin Farrell)’nun babası ve oğluyla olan bağı, Frank Semyon’un (Vince Vaughn) “ona beyzbol oynamayı öğretmeyen” babası ve ölen sağ kolunun oğluna (babasının kaybını, içindeki “saf altın”a ulaşmak için motivasyon olarak kullanabileceğine dair) verdiği nasihat, Ani Bezzerides’in (Rachel McAdams) babasıyla olan ilgisi, Paul Woodrugh’un (Taylor Kitsch) kız arkadaşının gebe olmasını hâlâ net bilgi sahibi olmadığımız ve karanlık olduğu çıtlatılan geçmişini geride bırakma yolu olarak görmesi.
Değinilmesi gereken bir başka tema ise irade ve seçim. Velcoro’nun karısına tecavüz eden adamı öldürmesi, Frank’in bir türlü işlerini meşrulaştıramaması, Bezzerides’in yalnızlığı daima kendi seçimleri. Velcoro ona öldüreceği adamın ismini veren (nitekim yanlış kişi olduğu ortaya çıkıyor) Frank’i, hatta tahminen akına uğrayan karısını suçlamak istese de bir seçim bahtı olduğu ve seçimini, onu söylenen kişiyi öldürmekten yana kullandığı vurgulanıyor. Burada Minority Report (Spielberg, 2002) sinemasını hatırlıyoruz. Kâhinler aracılığıyla cinayetler evvelden biliniyor olsa da günün sonunda kıymetli olan irade. Colin Farrell orada Tom Cruise ile birebir aynı fikri savunduğunu bilmeden ölüyordu. True Detective‘de ise hayatını mahveden olay için sorumluluk almayı kabul etmiyor. Ani Bezzerides’in babası Eliot Bezzerides onunla karşılaşıp “kocaman bir auranız var, binlerce hayat yaşamış olmalısınız” dediğinde ona “bir adedini daha kaldırabileceğimi zannetmiyorum” karşılığını veriyor. Birinci kısmın meşhur olan müziğinde geçtiği üzere “this is my least favorite life” (bu benim en az sevdiğim hayatım).
İkinci dönem, dedektifleri ve gangsterleri, merkezine cinayeti alması ve noir‘a kaçan bar sahneleri ile tıbbın tipik özelliklerini daha çok taşıyor. Scott Timberg, “auteur” televizyonculuğun[i] tehlikelerinden bahsettiği yazısında, denetimi tek bir kişinin elinde tutmasının riskleri üzerinden Nic Pizzolatto’ya haklı tenkitler getiriyor. Dizi Cary Fukunaga’nın ayrılmasıyla birlikte görsel gücünü kaybetmiş üzere, Rusty Cohle üzere bir karakterin eksikliği de önemli manada hissediliyor. Pizzolatto güzel bir hikâyedense “ünlü oyuncuları alışkın olmadığımız rollerde görelim” fikrine saplanmış görünüyor. Vince Vaughn için bunun işlediğini söyleyebiliriz, benim dönemi şuraya kadar izlemiş olmamın en büyük nedeni Vince Vaughn’un oyunculuğu. Colin Farrell’ın da çok düzgün bildiği bir rolün hakkını vermiş sayılır fakat elini pantolonunun cebine sokarak sert pozu vermeye çalışan Rachel McAdams ve büsbütün atılsa hikâyenin -şimdilik- hiçbir şey kaybetmeyeceği bir karakteri canlandırdığı için öteki bahtı olmayan Taylor Kitsch için birebir şeyi söylemek mümkün değil. Yüklü olarak Frank Semyon ve Ray Velcoro karakterleri üzerinden ilerleyen, Bezzerides’i öbür biri oynadığı ve Paul Woodrugh’un olmadığı bir dönemi Cary Fukunaga çekse tahminen bir şeyler değişebilirdi. Şimdilik televizyon tarihine geçmeyi hak etmiş bir dizinin vasat bir polisiyeye dönüşümünü izliyoruz.
[i] Tıpkı isimli sinema kuramından yola çıkılarak kullanılmış terim, burada “creator” (yaratıcı) sıfatıyla yer alan kişinin bütün kısımların senaryosunu da yazıyor olduğu dizileri kastediyor.
