Bak kardeşim,
Ermeni Soykırımı’nın üzerinden 100 yıl geçti. Bir halk, ninenin, dedenin birlikte yaşadığı bir halk, devlet tarafından sistematik olarak katledildi. Bundan 100 yıl evvel sokakta karşılaşacağın beş bireyden biri Ermeni iken bugün sokakta Ermenilere rastlamak o kadar kolay değil. Ne oldu onlara? Sor kardeşim…
Dur kardeşim, kızma çabucak dinle…
Devlet Baba bizi hain ilan etti, lanetli ilan etti, bir canavarmışız üzere bahsetti bizden. “Farklılıklarımızı fıkralaşacakken” farklılıklarımız bizi birbirimizden ayırma aracına dönüştü. Okulda okuduk, medyada gördük, meskende dinledik… Uydurma bir tarih ile kandırıldık hepimiz. Nefret ettik birbirimizden. Sistem ne vakit ”error” verse milliyetçilik kapladı ortalığı. Örttü sorunun üstünü. Düştük birbirimize…
Gör kardeşim, duy canım kardeşim…
Devlet, kabahati ile yüzleşmiyor. 100 yıl evvel biz birbirimize tıpatıp benzeyelim diye işlediği hata ile yüzleşmiyor. Yüzleşmedikçe ve kabahat yargılanmadıkça olanlar yapanın yanına kâr kalıyor. Bu türlü bir ülkede mi yaşamak istiyorsun kardeşim? Öldürenin hatasının yanına kâr kaldığı, adaletsizliğin ödüllendirildiği bir ülke de mi yaşamak istiyorsun? Nerede Hrant’ın azmettiricileri? Nerede Sevag Balıkçı’nın, Maritsa Küçük’ün failleri? Dışarıda, hepsi dışarıda. Yanımızdan ellerini kollarını sallayarak geçiyorlar kardeşim…
Niye kardeşim?
Niye onlar ellerini kollarını sallayarak özgür bir biçimde dolaşıyor? Biz 1915 ile hesaplaşamadık, yargılayamadık kardeşim. 1915’te Ermeni öldüren cezasını bulmadı, bulmadıkça da bu durum kendini tekrarladı ve hala devam ediyor. Yüzleşmedikçe biz öldürülüyoruz kardeşim. Biz artık öldürülmek istemiyoruz. Konutlarımızdan, okullarımızdan, kiliselerimizden, iş yerlerimizden korkarak çıkmak; “başımıza bir şey gelir mi?” diye ismimizi gizlemek, saklanmak istemiyoruz. Bu ”güvercin tedirginliği” nereden çıktı sanıyorsun kardeşim? Yüzleşmedikçe, suça ceza vermedikçe kabahatler çoğalıyor. 1915’te Ermeni’ye Süryani’ye olan, Trakya pogromunda Yahudi’ye, 6-7 Eylül’de Rum’a, Sivas’ta Alevi’ye, Diyarbakır zindanında Kürt’e, 1 Mayıs 77’de ve bugün hâlâ emekçi cinayetleriyle personellere yapıldı, hepimize yapılıyor. Failleri nerede kardeşim? Niçin sormuyoruz? Niçin kardeşim?
Sen onlardan değilsin kardeşim…
Senin yerin bizim yanımız canım kardeşim. İnkar soykırımın son etabı. Sen inkâr edip bu soykırıma ortak olanlardan değilsin. Görüyorsun yokluğu, bir halkın buharlaşmasını. Görmezden gelmiyorsun, umursuyorsun ninenin, dedenin komşusuna yapılanı. Geleceğin için umursuyorsun, adalet için umursuyorsun, kendi çocukların için umursuyorsun kardeşim. Kendi çocuklarına adil bir ülke bırakmak için umursuyorsun…
Sorumluluğun yok mu kardeşim?
Sen soykırımcı değilsin kardeşim. 1915’te hayatta değildin ve o cinayetleri işlemedin. Bize kardeşin olarak baktın, biliyoruz. Lakin hiç mi sorumluluğun yok kardeşim? Bu toprağın insanları olarak, adil bir gelecek inşa edebilmek için inkar siyasetlerine dayanak olmamak üzere bir sorumluluğumuz yok mu? İnkarcı partilere oy veriyorsan, inkar edenlere dayanak çıkıyorsan, yapma kardeşim. Tekrar tekrar öldürme bizi canım kardeşim. Soykırımı sürdürenlere ortak olma…
Kaynak: Nor Zartonk
