Ege Bölgesi’ndeki (birbirinin sırtına çıkan insanların değil, gerçek develerin yaptığı) deve güreşlerini bölge insanlarının develerle olan yakın münasebetleriyle birlikte anlatan Yok Devenin Pabucu: Bir Aşk Hikâyesi, insanın içinde bir an evvel gidip bu beşerler ve develerle tanışma isteği uyandırıyor. 35. İstanbul Sinema Festivali‘nin Ulusal Belgesel Yarışması seçkisinde yer alan filmin yönetmeni Sibel Mary Şamlı’yla develer ve sinemalar üzerine uzun uzun konuştuk. Bu sohbeti Baba Zula eşliğinde okumanız önerilir.
Filminiz çok eğlenceli, fakat çekim hikâyeniz de bir o kadar enteresan. Bu fikir aklınıza nasıl geldi, oradan başlayalım.
Gizem’le (filmin yapımcılarından Gizem Selçuk Casalins) üniversiteden sonra kendimize bir proje aramaya başladık. İkimiz de araştırmayı seven insanlarız. Etrafımızdaki birden fazla insan üzere yazları Ege ve Akdeniz’de geçiriyoruz, bir sonbahar günü de otomobille Asos civarındayken bir deve gördük. Bir adam yolun kenarında köpek gezdirir üzere deve gezdiriyordu. Arabayı kenara çektik ve inip nitekim “bu deve ne yapıyor burada?” diye sorduk ve bakıcısıyla muhabbete başladık. Adamın beş-altı tane daha devesi olduğunu ve deve güreşi için tuttuğunu daha sonra öğrendik. Bunun üzerine çabucak bizi damdaki develerle tanıştırdı, hatta elini devenin ağzına sokup “bakın bu türlü seviliyor” diye gösterdi (gülüyor). Daha sonra komşularının da develerini göstermek için bizi Asos yakınlarındaki Ayvacık kasabasında gezdirdi. Orada tanıştığımız beşerler daima “sezon kışın başlıyor, aralıkta güreş var kesinlikle bekleriz” diye bizi çağırdı. Mevzuyu çok bilmesek de görmeye kıymet olduğunu düşündük.
O sırada aradığınız projenin bu olduğunu anladınız mı yoksa yalnızca görmek mi istediniz?
Kesinlikle o gözle gidecektik, lakin o sıralar ikimizin de kamerası yahut ekipmanı yoktu. Benim bir tane Pentax’ım vardı, Gizem de ablasının Nikon’unu aldı. 19 Aralık’tı sanırım, araştırma imajı almak, gördüklerimizi kaydetmek için güreşe gittik. Yavaş yavaş hem o gün köyde tanıştığımız beşerlerle kaynaştık hem de diğer beşerlerle tanıştık. Yaklaşık 3500 insan vardı o gün. Sabah 10’dan akşam 4’e kadar içki, dans, mangal, develer, süslerle geçti. O süsleri birinci kez gördüğümüz için daha da dikkatimizi çekti. Daha evvel gördüğümüz deve süslenmemişti, yaz aylarında develer çıplak oluyormuş. Kışın bütün ihtişamlarıyla, üzerlerindeki el sanatlarıyla karşımıza çıktılar. İnsanların misafirperverliği de güzeldi, herkes “hadi, bizim pirzolamızdan da yiyin”, “bakın, benim balığım çok meşhur” üzere şeyler söylüyordu. Ortama bu türlü dahil olduk ve anladık ki bir güreş çekmek kâfi olmayacak. Tanıştığımız beşerler bize daima diğer yerlerdeki güreşlerden bahsediyordu. Biz de o yıl mart ayına kadar dört beş güreşe gittik. Araştırmamızı yapınca en büyüğünün Selçuk’ta olduğunu gördük, Nazilli ve Aydın’dakilerin çok hoş olduğunu öğrendik. Devecilere de hangi güreşlere gitmenin görsel açıdan âlâ olacağını danıştık.
Bu güreşler yalnızca Ege’de mi yapılıyor?
Aslında Çanakkale’den başlıyor. Ege’nin tamamında, bir de Antalya’da var. Yörük kültürü olduğu için yörüklerin ağır olduğu yerlerde.
Yani bir yıl sizin için öğrenmeyle geçti diyebiliriz. Sineması çektikten sonra sponsor arayışlarınız başlıyor ve epeyi bir vakit daha geçiyor. Bir de araştırma sırasında bir yandan burada çalışmaya devam edip haftasonları gidiyordunuz sanırım?
O beş güreşe gittiğimiz sırada Gizem de ben de burada tam vakitli çalışıyorduk. Haftasonları vakit buldukça güreşlere gidiyorduk. İkinci sene sinema çekecek kadar bilgi edinmiştik. Karakterlerimiz, hikâyemiz ortadaydı lakin öbür hiçbir şeyimiz yoktu (gülüyor). Paramız da yoktu, üretimcimiz da yoktu. Bir sonraki sonbaharda devecilerle konuşarak onlardan aldıklarımızla bir bütçe oluşturmayı düşündük. Bizi “yok devenin pabucu diye gezen iki kız” diye tanımışlardı artık. Bu sanayinin önderleri, ağaları sayılabilecek, kendi işlerini yapan zenginlerine uğrayıp onları “böyle bir proje yapıyoruz, hepimizin bir hissesi olsun” diyerek ikna etmeyi düşündük. Otomobile atlayıp Ezine’de iş adamlarına uğradık, Çine’de Kamil Tuncer diye sekiz devesi olan çok güçlü bir petrolcüye gittik. Belediyelerin de çok büyük hissesi var. Takımın konaklamasını karşılamak bizim için büyük bir dayanak manasına geliyordu. Hikâye gereği büyük yerlere gitmek istiyorduk. İstanbul’da ses ve kamera sponsoru bulduk. Görüntü yönetmeni ve sesçiyi çok düşük bütçelere, eğleneceklerine iknaederek getirdik (gülüyor). Canon 5D’si olan arkadaşlarımızı gelmek isterlerse her masraflarını biz karşılayacağımıza dair kelam vererek ikinci kamera olarak çağırdık. İkinci sene çekimi o denli hallettik.
O kadar fazla imajla kurgu süreci nasıl geçti?
Yaklaşık 60 saatlik kaydımız vardı. Dört büyük güreşe gittik. Cuma akşamı varıyoruz. Cumartesileri süslemeler, hoşluk yarışları ve sinemada yer veremediğimiz halı geceleri vardı. Devecilerin bir ortaya gelip halı açık artırması yapıp eğlendikleri bir gece. Pazarları da güreş oluyordu. Bütün bu imgeleri çektikten sonra bir ortaya getirip hikâyeleştirme evresinde uzun bir duraksama oldu. Benim yurtdışında bir projem vardı, altı ay oraya gittim. Gizem de o sırada Asos’a taşınıyordu. Açıkçası esasen birinci sinemam olduğu için bir uzun metraj belgeselin nasıl kurgulanacağına dair hiçbir fikrim yoktu. Bir sürü direktörle görüştüm ve hepsi “sen editlemelisin, senin hikâyenin oraya yansımasında çok büyük bir hissesi olacaktır” dedi. Ben de üniversitede kurgu dersi aldım natürel, lakin 60 saatlik imajla ne yapacağımı hiç bilmiyordum (gülüyor). Kendimce hepsini düzenledim, bütün görüntülere isim verdim, lakin orada kaldı. Sonra post-prodüksiyon için bir bütçe oluşturmamız gerektiğini anladık. Fongogo o sıralarda yeni çıkıyordu ve bir arkadaşımız tavsiye etti. Türkiye’ye kitle fonlaması geliyordu ve bizim sinema birinci projelerden biri olacaktı. Hatta galiba başarılı olan birinci proje oldu ve platformun tanıtımına da bir katkı sağladı. Biz kendimizi aslında tanıtıyorduk, imal dört sene sürünce bütün etrafımız ve tanıştığımız beşerler bu projeden haberdar olmuştu, bittiğinde sineması izlemeye hazır bir kitle vardı yani (gülüyor). Fongogo bir öntanıtım üzereydi, sineması duyurmamıza yardımcı oldu. Ayrıyeten Fongogo’dan Kaan Yazgan projeye daha fazla dahil olmak istediğini söyleyince ortak yapımcımızı bulduk.
Filmin imal evresinde bunun üzere çok kilit isimler var. Vedat Çalışkan onlardan biri. Onunla nasıl tanıştınız, bu süreç sineması nasıl etkiledi?
Ben aslında sinema okudum. Gizem de yapım tecrübesi olan biri. O yüzden önyapımı kusursuz bir biçimde tamamladık. Araştırma sürecinde aklına gelebilecek bütün formlar, müsaadeler, müracaatlar, kalın ve detaylı belgeler hazırdı. Lakin bu hususa ne olursa olsun dışarıdan bakan bir ikili olduğumuz için eksik kalmak yahut kusurlu bilgi vermek istemedik. Bir akademik danışmanımız olsun diye düşünerek bu hususta yazılar, makaleler, kitaplar yazmış, Selçuk Belediyesi’yle de daha evvel çalışmış Vedat Çalışkan’a ulaştık. Birinci iki sene orta ara kendisiyle de görüşüp bütün sayıları, bilgileri ondan öğrendik. Devecilerin hepsi uyduruk sayılar veriyor zira (gülüyor). “Kaç deve var?” diyorsun, “10.000 deve var” diyor. “Kaç yıldır var?” diyorsun, “Bilmem, 600 yıldır vardır” diyor. Sinemada o kadar teknik bilgi olmasa da bunların aslını bilmemiz gerektiğini düşündük.
Filmin müziğini de Baba Zula yaptı. Siz bundan ne kadar keyifli olduğunuzu her fırsatta söylüyorsunuz. Sinemanın de müzikleriyle çok kuvvetlendiğini görüyoruz esasen. İzlerken o mutluluğunuzun sinemaya de yansıdığını ve birtakım kısımlarının adeta Baba Zula’ya bir övgü niteliği kazandığını hissettim. Onlar projeye nasıl dahil oldu?
Geçen sene sinemanın kurgusunu bitirdiğimizde hepimiz eksiklerinin olduğunun farkındaydık. Aslında üç sene evvel çekilmiş bir sinemaydı ve geçen vakit içinde ben kendimi birtakım hususlarda geliştirmiştim. Geri dönsem katiyetle tıpkı karakterleri kullanırım, lakin çok farklı bir biçimde çekeceğime eninim. Hikâyenin tamamlanması için, o atmosferdeki canlılık, sıcaklık ve cümbüş ruhunu betimleyecek bir müzik gerekiyordu. Nasıl bir müzik olabileceği üzerine konuşulurken Baba Zula daima aklımıza gelen ve tavsiye edilen bir isimdi. Fakat “nasıl yaparız, biz isteriz fakat Baba Zula bu sinemaya müzik yapar mı?” diye düşünüyorduk (gülüyor). Solist Melike’yle iki-üç sene evvel caz şenliğinde tanışmıştık. Ona yazdım, o da Murat ve Levent’le paylaşmış. Bir-iki hafta sonra döndüler ve çok ilgilendiklerini, bizimle kesinlikle görüşmek istediklerini söylediler. Ben de bütün müzik notlarımı onlarla paylaştım. Sinemanın neresinde bir tempo düşüşü varsa ya da anlatmak istediğimiz şey karşıya geçmiyorsa orayı müzikle tamamladık. Murat’la birlikte oturup sahne sahne çalıştık. Oranın ekrana yansımayan ruhunu açıklamaya çalıştım. Sinemanın davetkâr bir havası olsun, seyirci o atmosferden hiç kopmasın istiyorduk. Oranın doğal seslerini, müziklerini bozmamaya uğraş ettik. Onlar da güreşlerdeki davul-zurnaların kıymetinin farkındaydı. Hüsnü Şenlendirici’nin perküsyoncusu davul çaldı, bir tane de zurna getirdiler stüdyoya. Bunun dışında on üç farklı enstrüman vardı ve iki gün boyunca on dört-on beş saat çalışarak on iki kesim yaptık. Murat da aslında Muğla doğumluymuş ve deve güreşlerine hiç gitmemiş olsa da konutta her vakit bir deve süsü asılıymış.
Biraz sinemanın içeriğinden bahsedelim o vakit. İnsanların develerle kurduğu bağ çok güzel. Çocukları üzere gördüklerini söylüyorlar. Ayrıyeten bu kültürün bedelli olduğunun ve daha fazla paylaşılması gerektiğinin farkındalar. Güreş Şenliği ismi verilen etkinlikler düzenleniyor ve yurtdışından dahi katılanlar oluyor. Hem insanların develerle kurdukları ilgiyi hem de bu şenliklerin nasıl geçtiğini sormak istiyorum aslında.
Belgesel yaparken en zorlanılan kısımlardan biri karakterlerin hayatına erişim. Onlar hayatlarını size açması, sizin onların hikâyesine dahil olmanız sinemanızı önemli manada etkiliyor. Hakikaten ataerkil bir ortam orası, %95 erkeklerin uğraştığı bir iş.
Habibe Hanım vardı bir tane sanırım, çok sempatikti.
Evet, Habibe Teyze (gülüyor). Bakıcılardan biri o, savran deniyor orada, Türkiye’deki savranların yüzde 2’si bayan, tahminen o kadar bile değildir. O yüzden değerli bir detaydı aslında. Bizim de iki bayan olarak gelmemiz onlara farklı geldi ve muhtemelen bu yüzden konutlarına daha rahat girdik. İstanbul’dan iki tane, bahisle hiç ilgisi olmayan bayan gelip neredeyse tamamı erkeklerden oluşan bu ortamın sinemasını çekiyor. Bunun bizim faydamıza olduğunu düşünüyorum ve hikâyeyi anlatma açısından da farklı bir bakış kattı.
Aslında bizim bu sineması yapabileceğimize olan inancımız, etraftaki insanların davetkârlığıyla arttı. Hiçbir şey saklamıyorlar, esasen mükemmel bir kültür, harika bir gelenek ve tarih. “Buyurun gelin, bakın, bak suluyorum işte devemi zira hava çok sıcak” diye anlatıyor mesela, hakikaten naif bir formda her şeyi ziyadesiyle açıklıyorlar. Bu kadar görselliği yüksek ve eğlenceli bir kültürün Türkiye’de bu kadar az biliniyor olması da bizim dikkatimizi çekti. Aslında gururlanmamız gereken bir şeyken hiç önemsenmemiş. Bizim kesimde ne modaysa oraya yönelme eğilimi oluyor. Rakı Şenliği dedin mi herkes orada, fakat burada da bu türlü bir şey var. Kışın hava berbatsa herkes konutta oturuyor, fakat yazın aslında gittiğin Ege’de bu türlü bir alternatif de var. Sahiden de eğlenceli bir haftasonu vaat ediyor, müzik şenliğine masraf üzere gidiyorduk biz. Poşunu alıp, montunu ve botlarını giyip gidiyorsun, bütün gün açık hava, mangal. Ege ve Akdeniz güneşli de oluyor aslında. Biriyle tanışıyorsunuz sizi çabucak komşusuna götürüyor. Orada yemek masası kuruluyor. Etrafta deveci olan herkes davet ediliyor, eski fotoğraflar çıkıyor ortaya, her yerde bir hikâye var. Detaylar sonsuz ve insanların konutları zati çok farklı. Avlu var ve deveyle birebir avluyu paylaşıyorlar. “Kaç çocuğun var?” diye sorduğun vakit, mesela “Dört çocuğum var; Ali, Ahmet, Canan, bir de devem” diyorlar (gülüyor). Biz bunu onlara söyletmediğimiz halde bunu söyleyen beşerler çıktı karşımıza. “Yok Devenin Pabucu” bizim gerçek şaşkınlığımızın sözü yani, “bir aşk hikâyesi” de o inanılmaz ilgilerinden ortaya çıktı. Deve kinci bir hayvan olarak bilinir, lakin birebir vakitte ne kadar sevgi verirseniz ondan o kadar sevgi görüyorsunuz. Sahiden çok büyük bir hayvan, alışması sıkıntı oldu lakin bazen dama giriyorsunuz, “bu hiçbir şey yapmaz” diyor bakıcısı ve gidip öpücük gönderdiğiniz vakit küçük bir kediymiş üzere sırnaşıp size karşılık veriyor. O denli bir ortam görünce şenliğin yanı sıra bunlara da yer vermek istedik. Alana çıkan bir hayvan var, her güreş beş dakika sürüyor desek senede en fazla bir saat orada. O bir saat için her günün her saati deveye büyük bir ilgiyle bakıyorlar. Bu emeği işleyerek kültürü de biraz tanıtmak istedik.
Bir hayvan hakları avukatıyla ihtilaf yaşamıştınız sanırım. O nasıl oldu?
İlk yılımızda biz evvel bir blog açtık, sonra bütün devecilerle tanıştık ve ikinci yıla hakikat iş yavaş yavaş duyulmaya başladı. TV8’de Cengiz Semercioğlu’nun bir programı vardı, bizi canlı yayına davet ettiler. Biz de Gizem’le bir belgesel yapıyorduk ve mevzuyu nitekim severek işliyorduk, naif naif gittik o yüzden. Programın nereye gideceğine dair hiçbir fikrimiz yokken telefonla bir hayvan hakları avukatı bağlandı. Bizim de pek karşılık verme imkânımız olmadı açıkçası. “Hayatımda bu türlü canilik görmedim, develeri zincirliyorlar” üzere yorumlar yapıldı. Biz bahse çok hakimdik ve o sırada bir buçuk-iki yıldır bu işin içindeydik, hiç de o denli bir şeye rastlamamıştık. Alışılmış o sıralar kendimizi nasıl tabir edeceğimizi, mevzuyu nasıl temsil edeceğimizi tam olarak bilmiyorduk. Avukatın bahsettiği develer, Antalya’da üzerinde turist gezdirilenler. Güreş develerine muhakkak bu türlü bir muamele yok.
Deveciler birbirleriyle rekabet etmek için, prestijlerini vurgulamak için develerinin pahasını kullanıyor. “Benim devem en meşhuru, benim sekiz devem var, benim devem 500.000’lik, benim 1 milyonluk yatırımım var” üzere kelamlar aslında “ben 1 milyonluk adamım” demeyi de içeriyor. Hayvan hakları tartışmaları biraz bu türlü başladı. Aydın’da bizim tanıştığımız bir sürü hayvan derneği vardı. Onlar da bunu destekliyorlar, zira bu beşerler develere inanılmaz güzel bakıyor. Sivas kangallarını ve develeri muhafaza ismine çalışmalar yürüten Doğal Irkları Muhafaza Derneği bu develerin artık Türkiye’de bir yeri, bir fonksiyonu olmadığını ve bu kültür bittiği ya da hukuken engellendiği anda hepsinin kesilip “sucuk” olacağını savunuyordu. Hatta deve güreşlerini destekleyen “Develer Sucuk Olmasın” diye bir kampanya başlattılar. Güreş aslında o develere sahip çıkmak için bir mazeret. Çoğunluk çiftçi olduğu için yazları çalışıyorlar, kışları daha boş oluyorlar ve bu bir çeşit toplumsallaşma aracı oluyor. Güreşlerin 10-15 TL’lik bir giriş fiyatı var, onları da köyün gereksinimleri için kullanıyorlar. Devesi olsun ya da olmasın, bölge halkının tamamı bu kültürden çok şad. Bir biz bilmiyoruz işte (gülüyor).
Biraz da İstanbul Sinema Şenliği sürecini konuşalım. Nasıl başvurdunuz, şenlik genel olarak nasıl geçti sizin için?
Ben beş sene evvel İstanbul Sinema Festivali’nde stajyer olarak çalışıyordum. O yüzden İKSV ofisinden insanları tanıyorum. Beş sene sonra o ortama direktör olarak dönmek çok heyecan vericiydi benim için. İstanbul Sinema Şenliği bence Türkiye’de girilmesi gereken en değerli şenlik ve amacımız daima sineması onun tarihlerine yetiştirmekti. Birinci sineması olan direktörler daha genç oluyor natürel ancak ben o ortalamanın da altındaydım. Sanayiye bir biçimde giriş yapmak, bütün bu söyleşilere katılmak çok hoştu. Köprüde Buluşmalar, bilhassa benim üzere yurtdışıyla ortak iş yapmak isteyen direktörler için çok pahalı.
Festivaldeki başka sinemalardan izleme fırsatı bulduğun oldu mu?
Genç Pehlivanlar‘ı çok görmek istiyordum. Hem Ulusal Belgesel Müsabakası seçkisindendi hem de Berlin’de açılış yapmıştı. Bizim sinemanın her vakit yurtdışına ulaşmasını umuyoruz ve bunu başarmış bir belgeseli izlemek istedim. Husus da natürel benzeriydi: yağlı güreş, pehlivanlar… Bizim develere de “pehlivan” deniyor esasen. Mevzuyu nasıl ele aldıklarını, nasıl bir eser ortaya koyduklarını merak ediyordum. Onun dışında kısa sinemaları izledim. Açılış sineması Midnight Special‘ı izledim ve “bu nasıl açılış sineması olmuş?” diye düşündüm açıkçası (gülüyor). Onun dışında da Belgica ve Şövalye‘yi izleyebildim. Başka belgeselleri de katiyetle birinci fırsatta izleyeceğim.
Bir de Yok Devenin Pabucu‘nun bundan sonraki seyahatini merak ediyorum. Biliyorsun şenlikte gösterilen Kapalı Gişe belgeseli dağıtım sıkıntısının tekrar gündeme gelmesine aracı oldu. Biz de mevzuyla ilgili bir yazı yayımladık hatta. Dağıtım, gösterim durumu ortada. Öteki nerede izleyebileceğiz biz bu sineması?
Başka Sinema’dan Marsel’le tanıştık şenlikte. Türkiye’de bu türlü bir belgeselin tek gösterim mecrası Diğer Sinema olabilir üzere gözüküyor. Şenlikten sonra çabucak bir Birinciler Seçkisi yapmışlar, Genç Pehlivanlar oraya giren tek belgeseldi. Ancak her çarşamba saat 9 buçukta belgesel göstermeye devam ediyorlarmış. Bu bir seçenek. Onun dışında olabildiğince farklı dağıtım yollarını göz önünde bulundurmamızı önerdiler. Bilhassa üniversiteler, belgesel günleri üzere teşebbüsler. Bizim sineması yaparken en önemli maksadımız sineması çektiğimiz yerlerde izletebilmekti. En büyük şenlik Selçuk’ta olduğu için orada mesela, hem içinde olan devecilere hem de öbür insanlara bu sineması göstermek istiyoruz. Kış ayı yapılmasına karşın dış yer odaklı bir şenlik oluyor, geceleri dahi herkes dışarılarda. Bir Selçuk güreşinden evvel açık hava sineması yapıp orada gösterebiliriz. Birkaç farklı deveci derneğiyle konuşup, belediyelerle de tahminen anlaşıp birden fazla yerde gösterim yapabiliriz. Onun dışında Ege Belgesel Günleri’ne gönderdik, 10-15 Mayıs ortasında orada gösterilecek. Bir de Arjantin Türk Sinemaları Haftası’na girdik. Gizem’in kocasının ailesi orada, büyük bir kitlemiz var yani (gülüyor). Şimdilik daha niş yerlere yönelmemiz gerekiyor. Sinemanın hakları nereye sarfiyat, biri alır mı bilmiyorum lakin bizim elimizde kalırsa da 1-2 sene içinde aslında olabildiğince çok insan izlesin diye internete koyarız.
Peki bu güreş şenliklerini nereden takip edebiliriz?
Deveciler.com‘dan (gülüyor). Bütün bu topluluğun dönemlik takvimi oluyor, futbol turnuvası üzere. Bütün güreşlerin tarihi, hangi kasabalarda yer aldığı yazıyor. Aralıktan başlıyor, Mart ortasına kadar her pazar günü en az iki-üç yerde birden yapılıyor ve bu güreşler birbirleriyle en güzel develeri kapabilmek için de yarış halindeler. “O deve nereye giderse ben de oraya giderim” diyen hayranları var, en çok bileti satabilmek için en tanınan develeri istiyor herkes. Kışın yaklaşık sekiz-dokuz hafta boyunca her haftasonu gitmek istediğiniz yöreye nazaran takip edebiliyorsunuz.
Bundan sonrası için yeni bir proje fikri var mı aklında?
Bu her vakit hobi üzere yandan yürüyen bir proje oldu. Post-prodüksiyon süreci bu kadar uzayınca bir daha yapıp yapamayacağımı çok düşündüm, fakat bittikten sonra inanılmaz büyük bir haz veriyor. Bunu mutlaka bir sefer daha yapmak istiyorum. İki kişi olmamız da çok işe yaradı. Gizem liseden beri en yakın arkadaşım ve birimiz düştüğünde öteki kaldırdı. Birbirimizi taşıdık aslında.
Türkiye’de bir sürü hikâye var. BBC gelip Afyon’da kaymak anlatıyor mesela, oburu gelip yağlı güreşleri işliyor. Herkesin bu kadar ilgi duyduğu mevzuları derinine inerek güzelce işleyen, tahminen kurmacaya yakın bir belgesel neden olmasın? Belgesel ve kurmacanın kesiştiği noktalar üzerine düşünüyorum biraz, o denli bir şey yapmak istiyorum, ancak daha bu sinemanın macerası yeni başladığı için ikinciye geçemedim (gülüyor). Türkiye’deki genç kızlar ve onların farklı lokal muvaffakiyetleri üzerine bir proje düşünüyorum. Geçenlerde ciritçi bir kızın hikâyesini okudum. Sivas’tan 16 yaşında bir kız, Türkiye cirit şampiyonu. O husus bana değişik geldi, muhafazakar bir kentten 16 yaşında bir kızın şampiyon olması, hem de cirit üzere pek ilgilenilmeyen bir sporda. Ailesinin nasıl bir yapısı olduğu ve bunu nasıl destekledikleri üzere art plan hikâyeleri beni heyecanlandırdı.
İnan Temelkuran’ın Siirt’in Sırrı belgeseli vardı. Siirt’ten çıkan güreşçi bir kızı anlatıyor.
Bilmiyordum onu, lakin evet çok farklı hikâyeler var bu türlü. BBC için yaptığım araştırmalarda da karşıma çıkan hikâyelerden esinlenip en kısa vakitte bu türlü bir husus daha bulurum diye düşünüyorum.
