Biz neden yapamayalım?

“Daha fazla acı, daha fazla nefret, daha fazla sorunu beraberinde getirir.”

Temmuz 2023’te, İsrail Savunma Kuvvetleri’nin 2002’den bu yana Batı Şeria’da gerçekleştirdiği en büyük askeri operasyonun akabinde parlamentoda konuşma yaptım. Amaçları, yarım kilometrekareden daha küçük bir alanda yaşayan 14 binden fazla beşere konut sahipliği yapan Cenin mülteci kampıydı. Bu kadar ağır nüfuslu bir alanda “hedefli saldırı” diye bir şey kelam konusu olamaz. Ortalarında 5 çocuğun da bulunduğu 12 Filistinli öldürüldü, 100’den fazla kişi de yaralandı. Parlamentonun her iki kanadındaki milletvekillerinden bu hücumun sırf insani maliyetini değil, zincirleme olarak yaratacağı sefalet ve dehşeti de göz önünde bulundurmalarını rica ettim.

7 Ekim’de İsrail’in güneyinde yüzlerce saf insan Hamas’ın düzenlediği müthiş bir hücumda vahşice katledildi. Onlarcası da rehin alındı. İsrail’in dört bir yanındaki aileler, bugün ve hayatlarının geri kalanında iğrenç bir katliamda öldürülen sevdiklerinin yasını tutacak. Hissettikleri kaygı akla hayale sığmaz. Geride bıraktıkları acı ve travma da o denli.

Buna karşılık İsrail hükümeti Gazze’deki tüm mahalleleri yerle bir etti. Besin, su, elektrik ve gaz tedarikini kesti. Hastaneleri gaye aldı, ambulansları yok etti, kreşlere ziyan verdi. Refah Hudut Kapısı’nı bombalayarak tek kaçış yolunu ortadan kaldırdı. Bir açık hava hapishanesinde kapana kısılmış Filistin halkının gidecek, kaçacak yahut saklanacak hiçbir yeri yok.

Tüm can kayıplarının, evvel Negev’deki gençlerin artık de Gazze’nin bombalanmasının dehşeti zihinlerimizde yer etmelidir. İsrailli ve Filistinli sivillere yönelik taarruzları şiddetle kınıyorum. Dünyanın dört bir yanındaki siyasetçilere de daha fazla insanın öldürülmemesi için ellerinden geleni yapmaları davetinde bulunuyorum. Siyasi başkanlarımız, gerçek bir siyasi müdahale olmaksızın, bir trajedinin oburunu takip edeceğini ve ümitsizlik döngüsünün sürüp gideceğini artık anlamalıdır. Dehşetin çabucak akabinde barışın tesis edilmesi ve tansiyonun azaltılması için seslerin yükselmesine muhtaçlığımız var. Lakin akıl almaz bir biçimde, İngiltere’deki her iki büyük siyasi parti de gittikçe büyüyen bir insani felakete yeşil ışık yakmayı sürdürüyor.

Hem Dışişleri Bakanı hem de Gölge Dışişleri Bakanı İsrail’in “meşru müdafaa hakkını” desteklediklerini yineledi, lakin bunun memleketler arası hukuk sonları içinde nasıl uygulanması gerektiği bir yana ne manaya geldiğine bile gereğince açıklık getirmediler. Buna rağmen 11 Ekim’de İşçi Partisi önderi hususa biraz açıklık getirdi.

LBC’ye verdiği bir mülakatta, İşçi Partisi’nin lideri Keir Starmer’a yarısı çocuk 2 milyon insanın “elektrik ve suyunun kesilmesinin” uygun olup olmadığı soruldu. İsrail’in “bu hakka sahip olduğunu” kabul etti. Sevdiklerini, meskenlerini ve geleceklerini kaybeden Filistinlilerle empati kurmak nerede kaldı? Milletlerarası hukukun üniversal uygulanmasına ne oldu?

Gazze’nin ve Gazze halkının bütünüyle yok edilmesinin başlangıcına tanıklık ediyor olabiliriz. Bu, iki devlet ortasındaki bir savaş değildir. İsrail’in devlet dışı bir aktöre verdiği cevap üzere gösteriliyor lakin aslında nerede olurlarsa olsunlar Filistin halkına verilen bir cevap. Ortaya çıkan, eşitler ortasında bir çatışma değil savunmasız sivil nüfusun sistematik olarak aç bırakılması, boyun eğdirilmesi ve yok edilmesidir.

Gazze yeryüzünden silinirse, siyasetçilerimizin geriye dönüp tereddütsüz dayanaklarının gerçekliği üzerine düşünüp düşünmeyeceklerini merak ediyorum. Biraz dürüst olsalardı, legal müdafaa ismine yok edilen günahsız Filistinlilerin yasını fiyatlardı. Karşı çıkmayı reddettikleri savaş cürümlerinin bedelini oburlarının ödeyeceğini bildikleri için korkaklıklarından utanmalıdırlar.

Kim yaparsa yapsın, sivil hayatın amaç alınmasını kınamalıyız. Bunun görünüşte tartışmalı olması, barış davetlerini susturan, çarpıtan ve kınayan bir medya ve siyaset sınıfının ahlaksızlığının ispatıdır. Hamas’ın İsrail’de sivillere yönelik gerçekleştirdiği yakışıksız hücumlar son derece üzücüdür.

Bu durum, işlemedikleri hatanın bedelini ödeyen Filistinlilerin ayrım gözetmeksizin öldürülmesini haklı gösteremez. Tüm beşerler eşittir. Siyasetçilerimiz için bu temel ahlaki unsurda dengeli olmak neden bu kadar güç?

İngiltere’deki pek çok insanın Filistin halkıyla dayanışma içinde olduklarını söz ederken sordukları soru budur. Hamas’ı desteklediklerini söylemiyorlar. Bu ikisini kasıtlı olarak birbirine karıştırmak, demokratik haklarımızı daha da aşındırmaya yönelik iğrenç, alaycı ve tüyler ürpertici bir teşebbüstür, pak insanların katledilmesinin durdurulması üzere temel bir talebi kasıtlı olarak görmezden gelmektedir.

Dünya kamuoyunun bu felaketi dindirme sorumluluğu vardır. Bu da derhal ateşkes davetinde bulunmak manasına gelir. Bu, İsrailli rehinelerin hür bırakılması manasına gelir. Bu, Gazze kuşatmasının sona erdirilmesi manasına gelir. Bu, trajik şiddet döngüsünün altında yatanları tanımak manasına gelir, yani Filistin’in süregelen işgalini.

Gazze’nin işgalinin yanı sıra Batı Şeria’da 140’tan fazla resmi yerleşim ünitesi bulunuyor ve bu durum Af Örgütü, İnsan Hakları İzleme Örgütü, B’Tselem ve Birleşmiş Milletler tarafından apartheid sistemi olarak nitelendiriliyor. Adil ve kalıcı bir barışa giden tek yol işgalin sona erdirilmesidir. Bu sağlanana kadar, İsrailli ve Filistinli trajik can kayıplarının yasını tutmaya devam edeceğiz.

“Gazze’nin kayıpları var… Ağlayan anneler… Bu duyguya tutunalım, biz tıpkı soydan gelen iki milletiz, barış yapalım, gerçek bir barış.”

Bunlar, kızı Hamas tarafından zalimce rehin alınan İsrailli bir babanın sözleriydi. Istırabını anlayamıyorum. Tekrar de akıl almaz bir karanlığın derinliklerinde barış davetinde bulunacak hamaseti buldu. Biz neden yapamayalım?

*Bu yazı, Cüneyt Bender tarafından Jeremy Corbyn’in TribuneMag‘de yayımlanan makalesinden çevrilmiştir.