Her gün kim olup olmadığımızı tabir etmenin türlü yollarını ararken, çeşitli uygulamalar aracılığıyla anlatı fişleri birikiyoruz. Neyi ne kadar dinledik, hangisini izledik, nereleri gezdik, ne kadar koştuk yahut kaç kitap okuduk… Her ayın sonunda arkadaş buluşmalarından aile yemeklerine, yaz tatillerinden hafta sonu kaçamaklarına uzanan türlü fotoğraf dizileri. Gelip geçen aylardan, kendimizden ve cihandan beklentilerimiz üst üste binerken, “daha yeterli bir versiyonumuza” ulaşma fikri neredeyse hiç düşünmeden tekrar edilen bir temenniye dönüştü.
Bu temenninin bu kadar kolay tekrarlanabilir olmasının nedeni tahminen de daha iyinin artık ne olduğuna dair ortak bir hayalimizin kalmamış olmasıdır. Daha doğrusu, ortak bir hayalimiz yahut hedefimiz varmış üzere yapmamız. Daha çok seyahat etmek, daha düzgün bir bedene kavuşmak, daha sağlıklı bir bağ yaşamak, zorunlu bir işin yerini almış o sevdiğin işi yapmak… Hepimiz birbirimizin hayallerinin peşinden hepsi bize aitmiş üzere koşarken, memnun hissetmenin yerini ölçülebilen ve her şartta kendine şahit bulunabilen hareketler aldı.
Daha iyi olmayı sırf ölçülebilir performansımızla değerlendirdiğimizde, toplumsal medyada kaydırdıkça karşımıza çıkan daha iyilerle kurduğumuz sessiz rekabet, fark etmeden içimizi tüketiyor. Ekrandan gördüğümüz hayatlarla rekabet ederken, ekonomik refahın çoğumuz için erişilmez olduğu bir neslin hudutlu imkanlarını tecrübelere dönüştürmeyi bu kadar romantize etmesi anlaşılır natürel. Tahminen de hiçbirimizin öbür bir sermayesi kalmadığındandır.
“Deneyim biriktirmek” diye tanımlanan takıntı bu yüzden sırf bir tercih değil, bir telafi biçimi üzere çalışıyor. Sahip olunamayanların, ertelenenlerin, ulaşılması güç olanların yerine konan daha hafif, daha taşınabilir bir sermaye… Geriye dönüp bakıldığında “yaşadım” diyebilmek için tutulmuş küçük ispatlar. O ânın kendisinden çok, sonradan anlatılabilir olmasıyla kıymet kazanan anlar bunlar. Tahminen de bu yüzden tecrübeler yaşanırken değil paylaşıldığında tamamlanıyor, tanıklık olmadan eksik kalıyor. Bir yeri görmek değil, gösterilebilir kılmak değerli hale geliyor. Meğer Louvre Müzesi’ne gitmek, yalnızca Mona Lisa’nın önünde fotoğraf çekilmek değildir ya da onu çekenleri eleştirecek bir içerik üretmek…
Ama birçok vakit, problem tam olarak bu. Hem toplumdaki yerimizi hem de toplumun bize açtığı pencereden gördüğümüz idealize edilmiş aksimizi belirlemeye çalışırken, inatla ölçü aldığımız sayaçlar bize sessizce diğer bir şey fısıldıyor: Olmak istediğimiz kişi mi, yoksa olmamız istenen kişi mi olduğumuzu ayırt etmek gitgide zorlaşıyor. Tahminen de bu yüzden ölçülmeyen anlar huzursuzluk yaratıyor. Kayda geçmeyen, paylaşılmayan, bir sayıya ya da öyküye dönüşmeyen vakitler boşa harcanmış üzere hissettiriyor. Durmak, hiçbir yere eklenmemek, biriktiğini görmemek hepimizi rahatsız ediyor.
Üstelik bu huzursuzluk sırf hakikaten önemsediklerimizle hudutlu kalmıyor, diğerlerinin hayatlarında bedelli görünen şeyler fark etmeden bizim için de kıymetliymiş üzere davranmamıza neden oluyor. Daha da en berbatı, bunu fark etsek bile dışında kalamıyoruz.. Zira olmamız gereken personanın o tecrübeye gereksinimi varsa, geri durmak bir tıp eksiklik üzere hissediliyor.
İnsanların hayatındaki sahiden değerli anları, muhtemelen onların toplumsal medya profiline bakarak bilemeyeceğiz. Evvelki nesillerin hayat alanlarında sergilediği mezuniyet, düğün, doğum fotoğrafları üzere bugün oluşturduğumuz profiller de şimdiki biçimleriyle olmasa da bir yolunu bulup hayatımızda kalmaya devam edecek üzere görünüyor. Durmak, sıkılmak, koyduğun gayeye ulaşamamak, ulaştığın gayeden kestirim ettiğin kadar tatmin olmamak… Tam da kimseye anlatılamayan, kimsenin onayına sunulmayan bu anlar benliğin en az müdahale edilmiş halini taşıyor olabilir. Sahi, kimse bize bakmazken ne yapıyoruz?
Desteğiniz bizim için değerli. Buraya kadar geldiyseniz, hatırlatmak boynumuzun borcu. Türkiye üzere söz özgürlüğünün daima tehdit altında olduğu bir ülkede, elimizden geldiğince nitelikli yayıncılık yapmanın imkanlarını araştırıyoruz. Güvenilirliğini global ölçekte yitiren medya alanında hâlâ âlâ işler çıkarılabileceğine inanıyor, eleştirel kanıyı müşterek bir toplumsal pahaya dönüştürmeyi hedefliyoruz.
Bağımsız yayıncılığı desteklemeniz bizim için ziyadesiyle kıymetli. vessaire’nin dağıtımının sürekliliğinin sağlanmasında ve daha geniş bölümlere ulaşmasında okurlarımızın üstlendiği sorumluluk özel bir mana taşıyor. İmkanınız varsa, vessaire’yi desteklemek için vessaire ana sayfamızı ziyaret edebilirsiniz. Dayanağınız için şimdiden teşekkür ederiz, âlâ ki varsınız.
