2023’ün en uygun albümleri

vessaire müellifleri, 2023’te yayımlanmış en düzgün albümleri seçti. Yıl sonunda peyda olan birçok liste üzere bu listenin de öznel seçimlerin mecburi bir sonucu olduğunu hatırlatmak boynumuzun borcu. Buyursunlar.

Romantik, Motive
“Ulan vessaire, gittin Spotify’la tıpkı seçkiyi mi yaptın?” laflarınızı bir rafa kaldırın ve listelerin yeni sahiplerinin sesine biraz olsun kulak verin. Genç neslin öne çıkan isimlerinden Motive, Romantik albümüyle “Swim” ve “Exorcist” modüllerinde adeta “cayır cayır” rap yapıyor, “Damla”da bir öteki genç yetenek Selin Geçit ile güçlerini birleştirerek 90’lara göz kırpıyor, “Randevu ve “Romantik”te kelam müellifliği hünerlerini kanıtlıyor. Bu üçüncü albümünde adeta “hamdım, piştim, yandım” diyor. Yanına ekürileri Jefe ve Pango’yu da alarak Türkçe Rap sahnesinde sarsılmaz bir yer edinmeye yemin ediyor. Albümün kısa müddet akabinde Volkswagen Arena’daki Eclipse konser gösterisinin gördüğü ilgi ve övgüye bakarsak, başarıyor da. Bu albüme bir altkültür güzellemesi yapmak pek mümkün olmasa da, yıllardır tartışılan “global seviyeye” hayli yaklaştığını söylesek abartmış olmayız diye düşünüyorum. “Exorcist” modülünün albümle tıpkı gün yayımlanan, Melih Kundakçıoğlu direktörlüğündeki klibine de kesinlikle göz atmanızı öneririm. –Ece Balekoğlu

Defansif Dizayn, Büyük Mesken Ablukada
Büyük Konut Ablukada’nın Defansif Dizayn’dan evvelki son albümü Fırtınayt bizim nesli resmen çıldırtmıştı. Ortaya 6 yıl üzere hatırı sayılır bir vakit girince yeni albüme dair beklentiler de kuruntular da yüksekti. Büyük Konut Ablukada bana bu albümde de pek sevdiğimiz “mutsuz disko” usulünü tam manasıyla oturtmuş, üstüne bir de cila atmış hissettirdi. Bu manasıyla tam bir olgunluk devri yapıtı demek mümkün. Rap’ten oldukça keyif aldığını bildiğimiz Canavar’ın (Bartu Küçükçağlayan) sözleri süratli kafiyelerle (bazen kafiyesizliklerle) çıkarma sevdası bilhassa “Oh Be!” ve “@defne.kalbim96” müzikleriyle bir arada bu albümde biraz daha öne çıkmış. vessaire’nin altın çocuğu Can Koçak’la sohbet ederken, albümün Ezhel’in Müptezhel’de kullandığı tarzdan etkilendiğini düşündüğünü söylemiş, delil olarak da bu Bantmag röportajını vermişti. Ben kendisine katıldım, takdir sizin. Son olarak, “Yangın Akvaryum”un Korhan Futacı’lı versiyonunu dinlemeden geçmeyin derim. –Ece Balekoğlu

Blues Deluxe Vol. 2, Joe Bonamassa
2003 yılında, şimdi genç ve kendini ispat etme hevesiyle doluyken çıkardığı Blues Deluxe albümüyle ismini efsaneler ortasına yazdıran Joe Bonamassa, albümün 20. yılında Blues Deluxe 2 albümünü yayınladı. Çeşidin sevenleri için daha albüm yayımlamadan bile yılın en heyecan verici olayıydı. Sonuç da kimseyi hayal kırıklığına uğratmadı. Joe Bonamassa, köklerine dönerken artık daha olgun, daha mahir, daha hakim lakin hâlâ birinci günkü kadar tutkulu. –Melike Özbay

I Inside the Old Year Dying, PJ Harvey
En düzgünler listesi yapmanın en hoş yanı, kişinin kendi çağdaşlarını, yenilikleri içinde takip ettiğini hatırlaması oluyor. Buradayım, yaşıyorum, bugünün bir parçasıyım. Bunu ister sevdiğiniz bir sanatkarın yeni albümünü dinlerken kendi tecrübelerinizle hissedin, isterseniz dinlediğiniz sanatkarın yeni bir yüzünü neden gösterdiğini düşünürken fark edin. En hoşu ise, ikisi üst üste denk fikir oluyor. İşte PJ Harvey’in yeni albümü bu yüzden bu listede. Bu kadar üretken ve tanınan birinin hâlâ kendinde yeni yüzler bulduğunu görmek, üstelik tahminen olgunluğuyla bu yüzün artık daha sakin, daha ferdî, daha gizemli olduğunu dinlemek ne keyif. Bu albümünde tanım etmesi güç bir atmosfer yakalıyor. Tahminen bugüne kadar kalabalık metropollerin, otobüs seyahatlerinin, sıkış tepiş metro duraklarının hissini bağırarak, isyan ederek, talep ederek müziğe çeviriyorsa, bu albümünde bir durakta inip, bir çalılığa, ağaçlar ortasına dalmış üzere. Birebir ormanda kaybolmak ne keyif. –Melike Özbay

Zz-Sides, Tom Rosenthal
Onu 4 yaşındaki kızının yazdığı “Dinosaurs in Love” ya da Luis Suarez’e içten bir davette bulunduğu “Hey Luis Don’t Bite Me” ile tanıyor olabilirsiniz. Tom Rosenthal için “güldürürken düşündüren” üzere klişe tabirler kullanmak istemem, ancak kahkaha attırırken birden bir yerlerinizden bıçaklanmış üzere hissettirmek konusunda eline su dökebilecek pek kimse yok. Yılın sonuna hakikat çıkardığı Zz-Sides albümünde ise hafif, dinginleştirici ve samimi üzere sıfatlarla nitelendirilebilecek müziklere yakın vakitte teşhisi konulan otoimmün hastalığının akabinde yazdığı, Rosenthal’e kendi tabiriyle “o eşiği atlatan” müzikler eşlik ediyor. Sırf müziği dinlerseniz, albümün isminin vadettiği uykuya süratlice dalabilirsiniz. Lakin kelamlara dikkat edersiniz, sürükleneceğiniz ince hüznün bu uykuya müsaade etmemesi çok muhtemel. Kesinlikle dinleyin: “Worry Not There Are Galaxies You Haven’t Heard Of”, “My Body.” –Can Koçak

Galaksi Rapsodi, Glasxs
2020 yıl sonu listemin en doruğundaki “Kör Bir Oda”nın akabinde 2023 de benim için Glasxs’in “Otters” ve “Melankoli” üzere kurduğu her iştirakle farklı bir cinse dalabildiğini, vokal, müzik muharriri, üretimci üzere farklı kimliklerini gösterebildiğini hatırlatan bir yıl oldu. Bu yıl bununla yetinseydi de ondan ve müziğinden razı olurduk. Lakin elbette buraya mevzu olmasının sebebi bu değil. Hakikaten Glasxs, Galaksi Rapsodi isimli cover albümüyle “Seni Kimler Aldı”, “Kimse Bilmez” ve “İhtimallerin Heyecanına Üzülüyorum” üzere geçmiş örneklerden de bildiğimiz bir gerçeği, farklı cinslerin çağdaş ve eski klasiklerini kendi usulüne ne kadar rahat çekebildiğini bir sefer daha gösterdi. Üstelik Guitar Hero oynarken vokalde yüzde 100 yapabildiğini gördüğüm birinci ve tek insan olarak, sadece bu sesi dinlemek isteyen bizlere özel her müziğin akapella versiyonunu da paylaştı. En sevdiğiniz pizzanızı alın, geriye endişe sinemanızı açın, Glasxs’in galaksisine buyurun. Kesinlikle dinleyin: “Yıldızların Altında”, “Sarı Gelin – Acapella.” –Can Koçak

Live 1978-1992, Dire Straits
Yıl sonu gelip de renkli “Spotify Wrapped” listeleri dijital ekranlara uçuşmaya başladığında, birtakım yakın arkadaşlarım kendi listeme Dire Straits ekleyebilmek için türlü numaralar yaptığımı söyler. Daha yakın arkadaşlarım ise Dire Straits’i mutfakta, çalışma odasında, salonda, yolda, otomobilde, otobüste, metroda, velhasıl her yerde her vakit dinlediğimi bilir. Kısacası, benim için 2023’ün en büyük sürprizlerinden biri 64 müziğin canlı kaydından oluşan bu 7,5 saatlik olağanüstü albüm oldu. Dire Straits, 1980’lerin en büyük İngiliz rock kümelerinden olmasına karşın bedelinin bilindiği hâlâ söylenemez. Aldıkları sayısız Grammy ve Brit mükafatına karşın bu gerçek değişmiyor, tahminen de o denli kalması gerekiyor. Dire Straits kelam konusu olduğunda aklınıza sadece “Sultans of Swing” geliyorsa, bu albümü dinlemenizde yarar var. –Cüneyt Bender

Mezzanine, Massive Attack
Yılın asıl hilesini artık ve burada, herkesin gözü önünde yapıyorum: 1998’de yayımlanan, bu yıl 25. yılını kutlayan bu inanılmaz albümü hatırlatmadan geçemiyorum. 2023’te Mezzanine’i baştan sona kaç kere dinlediğimi hatırlamakta zorlanıyorum. Bu da yaşımı ele vermediyse, seçtiğim albümlere tekrar bakmak kâfi olabilir. Robert “3D” Del Naja, Grant “Daddy G” Marshall ve Andrew “Mushroom” Vowles üçlüsünün son paydaşlığı olan Mezzanine, 1998’de yayımlandığında neredeyse “devrim” niteliğindeydi, trip-hop akımı ve sampling kültürü için bir dönüm noktasına işaret ediyordu. Bugün bedelinden rastgele bir şey kaybettiği söylenemez. “Angel” ve “Teardrop” üzere klasiklerin bugüne kadar sayısız üretimde soundtrack olarak kullanıldığını unutun, albümü baştan sona dinleyin, her şeye karşın bu iki müziğin bile hâlâ bütünüyle tüketilemediğini hatırlayın. –Cüneyt Bender

Mornings and Afternoons, Erlend Øye-La Comitiva
Müziğin insanı ışınlama gücüne bayılıyorum. Bir anda farklı bir yerde, farklı bir zamandasınız. Bu ışınlama problemini en âlâ yapan isimlerden biri, indie müzik diyince birinci akla gelen Kings of Convenience ikilisinden Erlend Øye bence. Øye, yaklaşık on yıl kadar evvel kurduğu La Comitiva ile solo çalışmalarına yönelmişti. Norveç’ten yükselen bu ses bizi tekrar Akdeniz kıyılarına ışınlıyor. Erlend Øye’nin La Comitiva ile ürettiği, içinizi ısıtma garantili kesimleri kıyı, deniz, güneş ve yaz kokuyor. Tahminen de bu sebeple olacak, bu yılın Ağustos ayında çıkan son EP’leri Mornings and Afternoons, hakikat vakitte kulaklarımıza çalınıyor. La Comitiva, tek müzikle Akdeniz’e, bahara ve güneşe ışınlanmak isteyenleri bekliyor. Ankara kışında Kaş kıyılarına ışınlanmak isteyen herkese özel ve içten bir tavsiye. –Dilara İlbuğa Yıldırım

Fatih, Mabel Matiz
Mabel Matiz’in “Çiçeklerimi yolarak baharımı engelleyemezsiniz,” kelamıyla bize umut vermeye çalışırken bir yandan da müziğiyle hepimizi acıdan mahvettiği beşinci albümü bu yılın merakla beklenen albümlerinden biriydi. Her şeyin süratle tüketildiği bu çağda albüm yapmak, her müzikte içimize dokunacak bir kelam ve müziği yaratmak her geçen gün zorlaşırken Mabel Matiz beklentilere layıkıyla karşılık veriyor. Ülkemizdeki son 50 yıllık pop müziği mirası üzerinde yükselen, bu çok sesli, çok kültürlü, çok kimlikli, başkaldıran albüm o denli süratle tüketilmeyecek üzere duruyor. Bu yılı bitirirken biraz kederlenelim diyen herkesi albümün açılış müziği “Aşkım Gülüm” dinlemeye davet ediyorum. Müzikal çeşitlilik ve kırılmalar kadar duygusal çeşitlilik ve kırılmaları da içinde barındıran bu 25 şarkılık albüm, başkaldıran o geçmiş devir pop müziğini özleyenlere de bir kapı aralıyor. –Dilara İlbuğa Yıldırım

Atlas-Yerdeniz, Tuğçe Şenoğul
Sonsuz Çilek Tarlaları programı sayesinde haberdar olduğum, Tuğçe Şenoğul’un Atlas-Yerdeniz isimli EP’si isim seçiminden müzik kelamlarına kadar bütünlük içinde. Hissettirdikleri ve çağrıştırdıklarıyla coğrafyamızdaki birçok insanın ruh halini yansıtıyor: Kaybolmak, yola çıkmak, veda etmek-edememek… Bir yol aramayı, zorunlulukları, pusulasızlığı ya da bir pusula varsa kişinin içinde bir yerlerde olduğunu hatırlatan bir albüm. –Seçkin Serpil