Ahmet Kaya’yı kaybedeli 25 yıl oldu. Onun sesi, müzikleri, yaraları ve hamaseti hâlâ bizimle. Sadece kulaklarımızda değil hayatımızın hâlâ orta yerinde. Onu anmak, sadece geçmişi yad etmek değil bugünü anlamak, yarına dair bir kelam söylemektir. Zira Ahmet Kaya’nın aynasında sadece onun değil, hepimizin öyküsü var. Bu kıssayı biliyoruz. Zira pek değişmedi.
Bir sanatkarın konuştuğu, fakat onun yerine oburlarının sustuğu bir ülkede yaşıyoruz hâlâ. O vakitler müzik söylemek cüret gerektiriyordu, bugün tahminen bir tweet atmak. O vakitler bir ödül merasiminde linç teşebbüsü başlatılıyordu, bugün bir oyuncunun susmaması diziden çıkarılmasına yetiyor. O vakitler “Kürtçe müzik söyleyeceğim” demek kabahatti, bugün bir oyunun afişi bile siyasi bulunabiliyor.
Ahmet Kaya’nın geride bıraktıkları bu yüzden sırf müzikal bir miras değil, bir direniş hafızasıdır. Onun sesi, bugün “bireysel özgürlük” ismi altında öğütülen toplumsal kelam hakkımızı hatırlatıyor. “Başım belada” diyebilmenin onurunu, “başı dik” yaşamanın bedelini anlatıyor. Zira Ahmet Kaya sırf müzik söylemedi, kendi bahtını seslendirdi. Bu ülkede mukadderatını yüksek sesle söyleyen herkes üzere, bedelini ödedi.
Bugün ona “saygı” gösteren çevreler, o vakitler linç korosuna katılmış yahut sessiz kalmıştı. Medya işverenleri, ödül merasimleri, salondan protesto ıslıkları eşliğinde çıkanlar… Artık hepsi Ahmet Kaya’nın anısıyla barışık görünüyor. Fakat bu bir yüzleşme değil, diğer türlü unutturma biçimi. Zira Ahmet Kaya’yı sırf nostaljik bir figüre indirgeyip bugünkü baskılara sessiz kalmak, onu yine susturmak demektir.
Oysa Ahmet Kaya’nın sesi, hepimizi kendi sesimizle yüzleşmeye çağırıyor. Susuyor muyuz? Yoksa hâlâ birlikte söyleyebilecek miyiz o ezgileri? Bugün tiyatrocuların oyunları yasaklanırken, müzisyenler geçinemediği için diğer işler yaparken, sinema kesimi sansürle ve fon kıtlığıyla boğuşurken, Ahmet Kaya’nın sesi bize hâlâ “birlikte daha güçlüyüz” diyor.
Ahmet Kaya Kürt olduğu için, solcu olduğu için, inandığı üzere yaşadığı için, söylediği üzere düşündüğü için gaye oldu. Bugün hâlâ tıpkı nedenlerle dışlanan, cezalandırılan, işsiz bırakılan beşerler var. Demek ki sorun sadece Ahmet Kaya’nın başına gelenler değil, onun hâlâ başımıza gelen oluşu.
Bu yüzden bu yazı yalnızca bir anma değil, bir hatırlatma olsun: Ahmet Kaya’nın aynasında gördüğümüz, bugünün dünyasında hâlâ muhtaçlığımız olan hamaseti hatırlatsın. O ayna hala kırık. Lakin içine baktığımızda gördüğümüz şey, yalnızca Ahmet Kaya’nın yüzü değil. Kendi sesimiz, kendi endişemiz, kendi yüreğimiz. O halde onun müziklerini bir daha dinleyelim. Lakin bu sefer sadece onun sesiyle değil, kendi sesimizle birlikte mırıldanalım: “Bir de beni dinleyin…” (1999 yılında o meşhur merasimde söylediği kelam.)
Size muhtaçlığımız var. Buraya kadar geldiyseniz, hatırlatmak boynumuzun borcu. Türkiye üzere söz özgürlüğünün daima tehdit altında olduğu bir ülkede, elimizden geldiğince nitelikli yayıncılık yapmanın imkanlarını araştırıyoruz. Güvenilirliğini global ölçekte yitiren medya alanında hâlâ yeterli işler çıkarılabileceğine inanıyor, eleştirel kanıyı müşterek bir toplumsal pahaya dönüştürmeyi hedefliyoruz.
Bağımsız yayıncılığı desteklemeniz bizim için ziyadesiyle kıymetli. vessaire’nin dağıtımının sürekliliğinin sağlanmasında ve daha geniş kısımlara ulaşmasında okurlarımızın üstlendiği sorumluluk özel bir mana taşıyor. İmkanınız varsa, vessaire’yi desteklemek için vessaire ana sayfamızı ziyaret edebilirsiniz. Dayanağınız için şimdiden teşekkür ederiz, uygun ki varsınız.
