Bir depo çalışanının günü nasıl geçer?

Bir depo çalışanının günü nasıl geçer? Bu soru tuhaf geliyor kulağıma; personel değil, insan değil de programlanmış bir robot üzere hissediyorum kendimi. Kendini tekrar eden günler, uzun çalışma saatleri, kas ağrıları, uykusuzluk, huzursuzluk hepsi bir tencerede kaynıyor, kaynıyor da ömür geçiyor, gençlik gidiyor ve ben tutunamıyorum.

Size depo emekçisi olmadan, bu “ulvi” vazifeye layık görülmeden evvel neler yapmanız, hangi etaplardan geçmeniz gerekir, onu anlatayım. İşi buldun, senden tonlarca evrak istiyorlar. Sıhhat denetiminden geçip, e-devlet’ten gerekli evrakları hazırlayıp işe başlayacağın kuruma gidiyorsun. Evraklarını teslim ettikten sonra ilgili kurumun işyeri tabibine de denetim ettiriliyorsun. Ne kadar işe yarayabileceğin test edilirken, vücudunu âlâ pazarlayama çalışıyorsun o anda. “Yürü” diyor sana doktor, “bakayım nasıl adımların, dizlerini kır, ellerini uzat bakayım” diyor. Bu türlü vakitlerde kendimi kurbanlık koyun üzere hissediyorum, hani kurban edilecek hayvanın dişlerine bakarlar ya, neyse ki onu yapmıyorlar bize. Aslında farkımız yok değil mi koyundan? Üç kuruşa vaktimi alacaklar, sıhhatimi, psikolojimi mahvedecekler, yani yaşama dair her şeyimi alacaklar, ömrümü hibe edeceğim onlar daha güçlü olsun diye.

Sonra işe başlıyorsun, her sabah güneş doğmadan uykunu alamamış halde, koştur koştur servise yetişmeye çalışıyorsun, her akşam tekrar güneşi görmeden serviste konuta varmayı düşlüyorsun. Düşlemek… Bu kelimeyi tahminen de en kullanılmaması gereken yerde kullandım değil mi? Dünya böylesine büyük ve sana böylesine çok şey vaat ederken sadece konuta gidip, temizlenip uyumayı hayal ediyorsun. Umudumuzu da, düşlerimizi de aldılar yani.

Haftalık dönmek üzere, üç vardiyadan oluşuyor çalışma nizamım. Sabah işe başlamadan evvel kıyafetlerimi değiştirmeye soyunma odasına iniyorum, tepemdeki lambayı aylardır tamir edememişler, telefonun ışığıyla sıkıntı bela üstümü değiştirip kenardaki sandalyeye oturup uykumun açılmasını bekliyorum. Oturduğum beş dakikada vahim bir buhran bütün zihnime sirayet ediyor. Hiçbir şey yapmak gelmiyor içimden, koşa koşa konutuma gidip, yorganın altına girip günlerce çıkmak istemiyorum. Çok kısa sürüyor bu an alışılmış, zira yaşamak için koşmak zorundayım, dinlenmek nedir bilmeden, nefes almadan, sorgulamadan.

“Durmak yok, yürümek dahi yok, koşacaksınız” diyor bizden sorumlu vardiya amirimiz. Amirimiz demişken, telefondan gelen “toplantı var” bildiri bildiriminin sesi beni o kasvetli ânın içinden çıkarıyor. Üst çıkıp alana geçiyorum arkadaşlarımın yanına. Tekrar performansla alakalı, gerisi arkası kesilmeyen cümleler duyuyorum: “Arkadaşlar biraz daha uğraş edelim, uygunsunuz fakat daha yeterli olabilirsiniz… Potansiyelinizi kullanın”. Yazarken bile huduttan kahkaha atma isteği uyandırıyor bende. Benim potansiyelimi, patronumun gözünde saatte topladığım 100 adet 50 kiloluk yağ kolisi, 30 kiloluk şeker kolisi, 25 kiloluk salça kolisi kaldırmak belirliyor, trajikomik. Etrafımdaki arkadaşlarımın hepsi gencecik beşerler. En küçüğümüz 18, en büyüğümüz 28 yaşında. Birçoklarının meslek hastalığı var, birden fazla iş kazası geçirmiş yahut iş kazasına şahit olmuş.

Toplantı bitiyor, şikayetler mırıldanarak dağılıyor herkes. Terminalimi ve transpaletimi alıp giriyorum raf ortalarına, süratli hızlı eserleri toplamaya çalışıyorum ki akşam benden mesaiye kalmamı istemesinler. Kan ter içinde, koştur koştur öğlesi ediyorum. Yarım saat mola vermişler hem yemek yemen hem de dinlenmen için. Üst çık, sıraya gir, yemeği al, yemeye başla bitir derken bir bakmışsın mola bitmiş.

Tekrar koşa koşa aşağıya iniyorum, elimi terminale attığım üzere amirim elinde kalem kağıtla tepemde beliriyor. “Mesai var, çok yoğunuz biraz yönetim et bizi” diyor. “Abi,” diyorum, “ayın daha ortasındayız 80 saat mesaim var” daha nasıl yönetim edeyim? İş çok ağır, üstten baskı var bitirmemiz gerek minvalinde düzinelerce cümle kuruyor. Kalmasına kalayım, fakat sekiz saatlik çalışmanın üzerine sekiz saat daha çalışmamı istiyor. Evvelki gün aslında mesaiye kalmışım, sabah 6’da meskenden çıkıp, gece 1’de konuta dönmüşüm. Servisten indiğimde bacaklarımdaki kaslar 16 saat çalışmaya dayanamamış, adım atmaktan bile aciz düşmüşler. Durak ile konutumun ortası beş dakika, topallayarak 25 dakikada lakin varmışım. Aklıma geldikçe, hâlâ bacaklarım sızlıyor.

“Kalamam abi, konuta gidip dinleneceğim” diyorum. Halime bakınca, işine yaramayacağıma ikna olup gidiyor. Mesai biterken, çalıştığım ekipmanları teslim edip soyunma odasına iniyorum. Hâlâ bacaklarım ağrıyor, buna karşın gün sonunda 20 km yol yapıp, kilolarca tartı kaldırmıştım. Üstümü süratlice değiştirip servise bindikten sonra meskene varmak için bir saat yol gidilecek daha, o bir saati de uyuyarak değerlendiririm diye düşünüyorum ancak güneş o kadar davetkar ki bu zehir kış gününde, inip biraz yürümek istiyorum.

Her zamankinden daha erken indim servisten, güneş daha batmamış. Güya kışın ortasında değiliz de baharın birinci günlerini yaşıyoruz. Taze, taptaze hava, güneşin yaydığı ışık insanların haletiruhiyesine de zuhur etmiş, sabahki üzüntü dağıldı gitti. Yürüyorum artık insanların içinde daha umutlu, daha canlı. Her şey değişebilir, her şeyi değiştirebiliriz üzere geliyor.

Umut böyledir biraz, karanlıkta tükenmiş üzere durur ama en dondurucu soğuklarda, en gri havalar da birazcık aydınlık görmeye dursun. Çabucak filizlenip yeşerir, “acaba” dedirtir evvel, sonra da bu sanki “kesinlikle” oluverir. Biliyorum, ışığı yakanı gördüm, yaşadım. Bir gün hak ettiğimiz ne varsa, lakin ne varsa, hepsini bir bir alacağız.

*Bu yazının birinci versiyonu e-komite’de yayımlanmıştır.