Gözaltında kaybedilen yahut siyasi cinayetlere kurban giden yakınlarının faillerinin bulunması ve yargılanması talebiyle Galatasaray Meydanı’nda 1995’ten beri oturma aksiyonu yapan Cumartesi Anneleri’nin 954. hafta hareketleri yeniden polis tarafından engellendi. Harekete katılanlar, avukatlar darp edildi. Milletvekilleri ablukaya alındı. Görünen o ki Anayasa Mahkemesi’nin verdiği hak ihlali kararına, yani anayasanın açık ihlaline karşın vazifesinden alınmış eski bir bakanın kararı hâlâ anayasanın üstünde kabul ediliyor. Annelerin darp edilmesi, hakarete uğramaları, barışçıl aksiyonlarının engellenmesi normalleştiriliyor. Normalini kaybetmiş bir ülkede tüm bunlara herhalde alışılıyor.
Bu ülkede sayısız kişi hak kayıpları yaşadı; yakınlarını kaybedenler oldu, kayıplarının faillerini bulamayanlar oldu, kayıplarının faili gizlenenler oldu. Geride bırakılmanın acısını yaşayan anneler, çocuklar gördük. Uğur Mumcu konutunun önünde katledildi. Emel Anne oğlunun tekmelerle öldürüşünü izledi. Muzaffer Erdost, kardeşiyle girdiği cezaevinden kardeşsiz çıktı. Mısra Öz, hâlâ gelmeyen o treni bekliyor. Fadime Anne evlatsız, Meryem Göktepe kardeşsiz kaldı. Hrant Dink’in oğlu çabaya hâlâ babasının acısıyla devam ediyor. Evladı ölmüş bir anne yuhalatıldı bu ülkede, koca bir kalabalığın babalarının idamı için türlü naralar attıklarına şahit oldu Selahattin Demirtaş’ın kızları. Maalesef ismini saymakla bitiremeyeceğim onlarca isim, iş cinayetlerinde yitirdiğimiz binlerce yoldaşımız, zelzelede kaybettiğimiz on binlerce canımız var.
Köksüzlüğün siyasetini ören bir iktidar bloğu var karşımızda. Bizi her gün köksüz, yurtsuz bırakmak için uğraşıyorlar. Teminatsız işlerde çalışıp bilinmeyen bir geleceği inşa etmeye uğraşırken, işsizlik ve açlıkla sınanıyoruz. Geçmişimizi, bugünümüzü ve geleceğimizi rehin aldılar. Bizi biz yapan tüm kıymetlerimize saldırıyorlar. Direnmek, eşitlik, laiklik ve özgürlük talep etmek güya artık uzaklarda kalmış üzere. Üniversitelerden, sokaklardan, devlet kademelerinden kovuluyoruz. Son artırımlara ve ısrarcı oldukları iktisat siyasetlerine bakılırsa her vakit gittiğimiz restoranlardan, kafelerden, barlardan, dükkanlardan da kovulduğumuz ortada. Bir toplumdan çok, daima sömürdükleri, kovdukları, ötekileştirdikleri, öldürdükleri kocaman bir toplam haline getirildik.
İnsan daima kovulduğu, itildiği yere neden geri dönmek ister? Herhalde yalnızca yuvasıysa zorlar kapıları. Uzun bir müddettir memleketle kurduğumuz bağlantıyı buna benzetiyorum. Daima kovuluyoruz, içeri alınmıyoruz, dışlanıyoruz, yurtsuz bırakılıyoruz fakat tekrar de zorluyoruz kapıları. İçeriye girmek istiyoruz. Zira burası bizim yuvamız, buraya aitiz. O aidiyet bağlarını ne kadar koparmaya çalışırlarsa çalışsınlar tekrar bağlanmanın bir yolunu buluyoruz, bulacağız. Biri kopsa, başkası kalacak.
Kör milliyetçiliğin sığlığına inat yurtseverlikle yeşertiyoruz kopardıkları kollarımızı. Sömürdükleri emeğimizi uğraşımızla besliyoruz. Kırdıkları kısımlarımız düştüğü yerden tekrar uzuyor, büyüyor. 10 yıl olmuş Ali İsmail Korkmaz’ı kaybedeli. Attıkları tekmeyi, cinayetin faillerini, öfkemizi unutmuyoruz. O’nun düşlerini unutmadığımız üzere.
Biz bu memleketi terk etmeyen, işkencelerde öldürdükleri, yerlerde tekmeledikleri, başından vurdukları, kemiklerini bile vermedikleri herkesin kardeşiyiz. Üstelik ziyadesiyle kalabalığız. Ne kadar kovarlarsa kovsunlar bu memleketi terk etmeyeceğiz. Çiçekler açacak bir toprak var bu ülkede. Biz, bütün sınıf, kayıplarımıza zarfsız kuşlar göndermeye devam edeceğiz. Zira Nazım’ın dediği üzere “bu cehennem, bu cennet bizim.” Cehenneme çevirmeye çalıştıkları bu toprakları cennete çevirmek bizim elimizde. Biz derken, biz herkesiz.
Mücadeleyi öğrendiğimiz ağabeylerimiz ve ablalarımız vardı, şiirlerini okuduk, müziklerini mırıldandık, Bizi buradan, toprağımızdan, yurdumuzdan ayıramayacaklar. Özgürlük müziğini söylemekten bir gün bile vazgeçmeyeceğiz.
Desteğiniz bizim için kıymetli. Buraya kadar geldiyseniz, hatırlatmak boynumuzun borcu. Türkiye üzere geleceği ziyadesiyle meçhul bir ülkede, elimizden geldiğince nitelikli yayıncılık yapmanın imkanlarını araştırıyoruz. Güvenilirliğini global ölçekte yitirmiş medya alanında hâlâ düzgün işler çıkarılabileceğini göstermek istiyoruz.
Bağımsız yayıncılığı desteklemeniz bizim için çok kıymetli. vessaire’nin dağıtımının sürekliliğinin sağlanmasında ve daha geniş bölümlere ulaşmasında okurlarımızın üstlendiği sorumluluk özel bir mana taşıyor. vessaire’yi tek seferliğine yahut sistemli desteklemek için vessaire ana sayfamızı ziyaret edebilirsiniz.
