Bu ülkede artık beşerler birbirine “nasılsın?” diye sormuyor. Zira yanıtı aşağı üst herkes biliyor. Kimse sahiden güzel değil. Çoğumuz sırf ayakta kalmaya çalışıyoruz. Sabah uyanıyoruz, telefonlarımıza bakıyoruz. Bir bayan öldürülmüş, bir personel göçük altında kalmış, bir çocuk çalışırken hayatını kaybetmiş, bir öğrenci gözaltına alınmış, bir sanatçı maksat gösterilmiş yahut bir konser yasaklanmış.
Bir müddet bunları konuşuyoruz, bir mühlet öfkeleniyoruz. Sonra diğer bir şey oluyor. Hayat devam etmiyor lakin biz devam etmek zorunda kalıyoruz. Galiba bu ülkede en çok ruhumuz yoruldu. Daima tetikte yaşamaktan. Her gün öteki bir şeye canımızın sıkılmasından. Sabahları huzurla uyanamamaktan. İnsan bazen sadece bir günlüğüne bile olsa berbat haber duymak istemiyor, ancak mümkün olmuyor.
Bu ülkede hakikat insanın peşini bırakmıyor. Çarşı pazarda bırakmıyor, kirayı düşünürken bırakmıyor, kahve içerken bırakmıyor, toplumsal medyada hiç bırakmıyor. Evvelden beşerler geleceği konuşurdu, artık daima ay sonunu nasıl getireceklerini konuşuyorlar. Bir vakitler hayal kurardık. Artık çoğumuz “başımıza daha beteri gelmesin” demekle yetiniyoruz.
Bir toplumun hayal kurmayı bırakması, geleceğini yitirmesi ziyadesiyle ağır. Zira hayal kuramayan insan, bir yerden sonra yalnızca günü geçiriyor. Yaşamıyor, katlanıyor, tahammül ediyor. Tahminen de bu yüzden herkes biraz gergin artık. Trafikte, meskende, işte, sokakta… Zira herkesin içinde tıpkı şeyler birikiyor: yoksulluk, kırgınlık, yalnızlık, güvensizlik. En berbatı de herhalde şu: Beşerler artık kendini kıymetsiz hissediyor. Çalışıyor lakin yetmiyor. Konuşuyor lakin duyulmuyor. İtiraz ediyor fakat yalnız bırakılıyor. Bir müddet sonra insan kendine bile yabancılaşıyor. Tahammül etmeyi yaşamak sanıyor.
Bazen “ne vakit bu kadar yorulduk?” diye düşünüyorum. Ne vakit birbirimizin acısına bu kadar uzaktan bakmaya başladık? Bir personel öldüğünde birkaç saat konuşup hayatımıza kaldığı yerden devam etmeye, bir bayan cinayetini sıradan bir haber üzere tüketmeye, adaletsizliği gündelik hayatımızın ayrılmaz bir kesimi üzere görmeye ne vakit alıştık?Biliyorum, insan her şeye alışıyor. En çok da daima maruz kaldığı şeye alışıyor. Dehşete, yoksulluğa, adaletsizliğe, hepsine alışıyor. Galiba en tehlikelisi de bu.
Bu ülkede iktidar sırf televizyonlardan konuşmuyor, bize günün her anında nasıl yaşayacağımızı dayatıyor. Neye üzüleceğimizi, neye susacağımızı, neyi olağan kabul edeceğimizi belirliyor. Tahminen de bu yüzden sesimizi yükseltmek, yazmak, itiraz etmek, direnmek, birbirimize “yalnız değilsin” demek her zamankinden daha değerli. Zira insanı ayakta tutan şey sadece büyük umutlar olmuyor, birbirini tanımayan insanların birebir acıda buluşabilmesi oluyor.
Evet, bu ülkede herkes biraz yorgun. Tahminen de problem bütün yorgunluğumuza karşın birbirimizi duyup duyamayacağımızdır. Hâlâ itiraz eden beşerler var. Oburunun acısına sessiz kalmıyorlar, dayanışmayı hatırlıyorlar, inatla yan yana gelmeye çalışıyorlar. Diğerleri için ayağa kalkıyorlar, itiraz ediyorlar. Bir grev çadırında, bir üniversite yerleşkesinde, bir tiyatro salonunda yahut bir sokakta… Bu memleketin göğü bütünüyle kararmadıysa, muhtemelen onlar sayesinde.
Desteğiniz bizim için değerli. Buraya kadar geldiyseniz, hatırlatmak boynumuzun borcu. Türkiye üzere tabir özgürlüğünün daima tehdit altında olduğu bir ülkede, elimizden geldiğince nitelikli yayıncılık yapmanın imkanlarını araştırıyoruz. Güvenilirliğini global ölçekte yitiren medya alanında hâlâ âlâ işler çıkarılabileceğine inanıyor, eleştirel kanıyı müşterek bir toplumsal pahaya dönüştürmeyi hedefliyoruz.
Bağımsız yayıncılığı desteklemeniz bizim için ziyadesiyle kıymetli. vessaire’nin dağıtımının sürekliliğinin sağlanmasında ve daha geniş kesitlere ulaşmasında okurlarımızın üstlendiği sorumluluk özel bir mana taşıyor. İmkanınız varsa, vessaire’yi desteklemek için vessaire ana sayfamızı ziyaret edebilirsiniz. Dayanağınız için şimdiden teşekkür ederiz, düzgün ki varsınız.
