Türkiye üzere politik sınırları birbirinden keskin hudutlarla ayrılmış ülkelerde tercih yapmak kolaydır. Kire, pisliğe bu kadar bulaşmış kalabalığın yanında pakı seçmek, beyazı görmek pek de o denli maharet istemez.
14 Mayıs seçimlerinde yıkılmış, talan edilmiş bir kentin vekili olarak seçilen Türkiye İşçi Partisi Hatay Milletvekili Can Atalay’ın vekilliği, siyaset erkinin hukuku çiğnemesi ve “anayasasızlaştırma” olarak isimlendirilen bir dizi hukuksuzluk sonucunda düşürüldü. Kararın okunması sırasında muhalefet partilerinin vekilleri önlerindeki sıralara vurarak ve Meclis Başkanvekili’ne yönelerek karara itiraz etmeye çalıştılar. Çıkan tartışmalar esnasında sadece ait olduğu parti ve ideolojik konum özelinde değil kendi şahsî tarihine de çok yakışacak biçimde kararı okuyan Meclis Başkanvekili Bekir Bozdağ’a Anayasa kitapçığı fırlatıldı, dövizler havaya kalktı: “Halkın vekili Can Atalay’a özgürlük!”
Bu karışıklık sırasında dövizlerin ortasında gözüme çarpan iki yüz vardı: Bekir Bozdağ ve Alpay Özalan. Hani insan bazen saniyeler içinde bir fotoğraf karesinin içindeymiş üzere bir yere çakılı kalır, bulunduğu mevcut âna yabancılaşır: Can Atalay içeride, Alpay Özalan Meclis’te, arttan gelen gürültülerin içinde Bekir Bozdağ’ın sesi. Gürültüler mevcut âna duyduğum yabancılaşmayı bastırmaya yetmiyor. Zihnim bu âna sabitlenerek biraz gerilere gidiyor. Hani birini görürsünüz ve evvel ona karşı hissettiğiniz duygu, sonra hakkında bildikleriniz gelir ya, o denli. Kirliler diyorum ve pak kalmayı başaranlar.
Bekir Bozdağ’a bakıyorum, birtakım işleri yapmak birtakım insanlara ne çok yakışıyor. Adalet Bakanı, Başbakan Yardımcısı, Meclis Başkanvekili… Ne diyordu Fethullah Gülen hakkında, “Fetullah Gülen, bu ülkenin yetiştirdiği pahalı bir değerdir. Seversiniz, sevmezsiniz ancak kıymetli bir insandır. Bilge bir insandır.” Cemaat-iktidar arbedesi geliyor aklıma, ihraçlar, Adalet Bakanlığı’ndaki dönüşüm… Artık bakıyorum Can Atalay’ın kararını okuyarak tarihe geçiyor biz kere daha. Tarihin terazisi, en muteber ölçü ünitesi.
Bekir Bozdağ’ın çabucak önünde dövizlerin ortasındaki başka yüz Fehmi Alpay Özalan, eski futbolcu, “kıdemli” siyasetçi. Muhtemel bir kaosta başrol, yani fedai olmak üzere yerini almış. AKP’nin iki devirdir İzmir Milletvekili. Futbol alanlarından da hatırlanacağı üzere kendisinin en kıymetli özellikleri tehdit yeteneği ve saldırganlığı. Alpay benim üzere bulunduğu âna, yere yabancılaşmamış olacak ki bu özelliklerini Meclis’te de görüyoruz. Meclis’e geldiği günden bu yana Erdoğan’a övgüler düzerken, TBMM Genel Kurulu’nda yumruklarını esirgemiyor. Bu özelliğiyle gurur duyuyor olacak ki, “Sayın Cumhurbaşkanımıza yapılacak en ufak bir hakarette karşılarına benim çıkacağımdan hiç kimsenin kuşkusu olmasın. Fair Play alınması gerekiyorsa alırım, karşı koymak gerekiyorsa karşı da koyarım,” demeci karakteriyle ve ideolojik konumuyla ne kadar barış içerisinde olduğunu bir sefer daha kanıtlıyor.
Sonra dövizlerdeki Can Atalay fotoğrafına bakıyorum tekrar. Bir çalışma için Can Atalay’ın amcası Şerafettin Atalay’ın özgeçmişini araştırmam gerekmişti. TİP Amasya İl Başkanı olan Atalay, 1971’de konutunun önünde vurulmuştu. Birkaç kez vefattan dönmüş, tehditler nedeniyle şikayetçi olmuş lakin tedbir alınmadığı için katledilmişti. Doğal ki katili bulunamadı, cinayet ortadan geçen vakte rağmen faili meçhul olarak kabul edildi. Bu mevtten sonra doğan Can’a amcasının ismi verilmiş. Aklıma düşüyor birden: Adaletsizlik amcadan yeğene geçer mi? Türkiye’deyse neden olmasın.
Can Atalay, toplumsal hafızanın vicdanları yaralayan davalarının mert avukatı. Hukuksuzluğa karşı kendini adamış; Çorlu’da, Soma’da, Ermenek’te, Aladağ’da, Hendek’te, Gezi’de vicdanların sesi olmuş, uğraşıyla herkesin aklına kazınmış biri. Kendisine reva görülen tutsaklık bir adım daha ilerletildi ve vekilliği düşürüldü. Zelzelede yerle yeksan olan Hatay halkı kendisini vekil seçmişti. Sonrasında olanlar oldu. Halkın seçtiği vekili halktan ettiler. Birilerinin “Gezi fobisi”, iktidar ve ortaklarının hukuku tehdit ve yıldırma aracı olarak kullanma sevdası, AYM’nin hak ihlali kararlarına karşın çeteleşmiş Yargıtay’ın, Bahçeli’nin demeçlerinden derlediği skandal karar ve Meclis iradesi, Anayasa’nın üstünlüğü, hukuk devleti üzere normların ezilmesiyle bugüne kadar geldik.
Can Atalay elbette sırf Seyahat sebebiyle tutsak değil. Bu tutsaklığın gerisinde partileşmiş bir devletin siyasal, ideolojik, ekonomik siyasetlerinin bütünü, tekrar partileşmiş bu devletin çeperine değecek en ufak bir itirazdan duyduğu derin kaygı, güç aygıtları, ideolojik aygıtlar ve sermaye var. Bir de doğal ezilen, hakkı yenen, mağdur edilen herkesin sesini çoğaltan Can Atalay ve onun gibilerden duyulan dehşet var.
Aklımda bunlar, o anın karanlığından sıyrılmaya çalışıyorum. Ne kadar güç olabilir ki; bu kadar kirlenmişliğe, adaletsizliğe, sömürüye karşın haklının, pak kalanın yanında durmak. Yanında ve yan yana. Aklımızla, vicdanımızla, bütün bir ömrümüzle ve insanlık onurumuzla dalga geçen bu devrin iktidar sahiplerine direnerek, oturduğumuz yerden kalkarak, kolektif iradeyi örerek. Ne kadar sıkıntı olabilir ki! Can Atalay’ın da dediği üzere: “Türkiye, bu kuralsızlık, hukuksuzluk meczup gömleğine sığmayacak. Daima bir arada göreceğiz…”
Size gereksinimimiz var. Buraya kadar geldiyseniz, hatırlatmak boynumuzun borcu. Türkiye üzere geleceği ziyadesiyle belgisiz bir ülkede, elimizden geldiğince nitelikli yayıncılık yapmanın imkanlarını araştırıyoruz. Güvenilirliğini global ölçekte yitirmiş medya alanında hâlâ güzel işler çıkarılabileceğini göstermek istiyoruz.
Bağımsız yayıncılığı desteklemeniz bizim için çok kıymetli. vessaire’nin dağıtımının sürekliliğinin sağlanmasında ve daha geniş bölümlere ulaşmasında okurlarımızın üstlendiği sorumluluk özel bir mana taşıyor. vessaire’yi desteklemek için vessaire ana sayfamızı ziyaret edebilirsiniz.
