Aklın karamsarlığı, iradenin iyimserliği. Hayatın ve siyasetin akışına bigâne kalmayan insanların içinden günlük olarak geçiyordur sanırım Gramsci’nin bu ünlü kelamı. Aklımızın hudutlarının zorlandığı, irademizin geri adım atmamaya direndiği memleket ve dünya ahvali, eh biraz da insan olmanın çelişkisinin hallaç pamuğuna çevirdiği hayatımız, dışarıdan içeriye, içeriden dışarıya, bitmek bilmez bir çabaya dönüştürüyor nefes alışlarımızı.
Ankara’da bir konut, konutta bir oda, odada bir küme arkadaş. Yatağın üzerinde oturuyorlar, yatağın yanındaki komodinde bir kitap, ismi Ah’lar Ağacı.
ve artık şöyle dua ediyorum tanrı’ya:
olanlar oldu tanrım
bütün bu olanların yükünden beni kolla!
O olanlar nasıl oldu? Gündelik hayatın kılcal damarlarına nüfuz eden siyaset, tüm kiriyle, pasıyla, ceberrutluğu ve hoyratlığıyla mümkün kıldı olanları. Onur Yaser Can’ı duyanlarınız çoktur. Duymayanlarınız için Yaser’i 2010 yılında gözaltına aldılar. Gözaltında ruhsal ve fizikî şiddete maruz kaldı. Gözaltı mühleti sona erdiğinde, polisler peşini bırakmadı ve muhbirliğe zorlandı. Sonunda bu sürece dayanamayarak kendini meskeninin balkonundan aşağıya bırakarak intihar etti. Akabinde Yaser’in canına kasteden polislere karşı bir hukuk çabası başladı. Adaletin bir yudum nefesine hasret bırakıldığımız bu topraklarda somut bir kazanım maalesef elde edilemedi. 2014 yılında, oğlunun acısına ve faillerin cezasız bırakılmasına pamuk yüreği dayanmayan annemiz Hatice Teyze de kendi canına kıydı. Baba Mevlüt Can ise 2019’da ana atardamarında oluşan bir yırtık nedeniyle ortamızdan ayrıldı. Geriye Ezgi Sevgi Can kaldı.
Aklımız karamsarlığa hapsoldu. “Ah” ettik, “ah”larımız ağaçlara döndü, ormanlara döndü. Ankara’da bir odadaydık, Didem Madak komidinin üstündeydi.
İstanbul’da bir konser salonu, o konser salonunda bir masa, o masada bir küme arkadaş. Sahnede Ezgi Sevgi Can. Önünde klavyesi, çok sevdiği klarneti yanı başında.
öylece bir sabah uyanır içime sesin, güzün ardından
karanfiller uzunluğu yüzüme dolanır yüzün, karın altından
aah, hiçbir vakit büyümez artık kelamların, yalnızca bir fısıldar
Bu kelamlar, Ezgi’nin 30 Ocak’ta çıkan birinci albümüne ismini da veren ve ağabeyi Yaser için yazdığı “Karanfiller” müziğinden. Albümü baştan sona dinlediğimde evvel “ah”larını duydum Ezgi’nin. Kendisinin de lisana getirdiği üzere, bu albüm bir güzelleşmenin ve direnişin eseri. Ailesinin kaybından sonra Ezgi hukuk çabasını bir an olsun aksatmadı. İnadı ve direngenliği yorgunluğun ve karamsarlığın önüne geçti. Bu uğraşta hiç yalnız da kalmadı. “İradenin iyimserliğine” inanan Ezgi ve dostları yıllara yayılmış bu adaletsiz hikâyeden haklarını almak için hiç yorulmadan doldurdular mahkeme salonlarını. Şimdilerde bir de konser salonlarını dolduruyorlar.
uç, uçabildiğin kadar hoş kuş, ser kanatlarını önüne
al, alabildiğin kadar yol hoş kuş
ardına bile bakmadan…
Albümün açılış müziği olan “Güz Düşü”nde bu türlü diyor Ezgi. Karanfiller, bağımsız bir müzikal anlatı olarak ülkemizde örneğine pek sık rastlamadığımız bir caz albümü. Bu caz tınılarının ortasında, bilhassa de müziklerin klarnet partisyonlarının ortasına gizlenmiş, folk ezgileri de yakalamak mümkün. “Deniz üzeresin, her gün bir başka” diyen albümün son müziği olan “Aklın Ruhunla”da ise bizi muzip bir blues melodisi bekliyor. Ezgi’ye, Fransa’da konservatuarda tanıştığı arkadaşları Sylvain Dubert (gitar ve kanun), Ilias Arapoglou (davul) ve Nicolas Fleury (kontrabas) eşlik ediyor. Albümde ayrıyeten Ezgi’nin klarnetiyle katkı verdiği Collectif Medz Bazar kümesinde da birlikte çaldığı Ela Nuroğlu ve hem solo hem de Yasak Helva, Duble Salih üzere kümelerden tanıdığımız müzisyen Salih Korkut Peker’in eşlik ettiği üç müzik var.
Ezgi, 13 Şubat’ta İstanbul’da verdiği konserinde müziklerini “erken ve adaletsiz bir formda kaybettiklerimize” adadı. Müziğin, karanlığın, kaybın ve haksızlığın içinde ona nasıl ışık olduğundan bahsetti. Albümündeki müziklerin yanı sıra Türkiye ve Yunanistan’dan halk ezgilerine nefes verdi. Konserin sonunda kümesiyle selam verirken, hepimize “iradenin optimistliğini bir sefer daha hatırlattı. Bir dost, bir direniş şahidi ve bir müziksever olarak söyleyebilirim ki Karanfiller yasın direngenliğe dönüştüğü ender işlerden biri.
Onur Yaser Can’ın davasının karar duruşması ise 27 Şubat’ta Çağlayan’da…
Desteğiniz bizim için kıymetli. Buraya kadar geldiyseniz, hatırlatmak boynumuzun borcu. Türkiye üzere söz özgürlüğünün daima tehdit altında olduğu bir ülkede, elimizden geldiğince nitelikli yayıncılık yapmanın imkanlarını araştırıyoruz. Güvenilirliğini global ölçekte yitiren medya alanında hâlâ yeterli işler çıkarılabileceğine inanıyor, eleştirel kanıyı müşterek bir toplumsal bedele dönüştürmeyi hedefliyoruz.
Bağımsız yayıncılığı desteklemeniz bizim için ziyadesiyle pahalı. vessaire’nin dağıtımının sürekliliğinin sağlanmasında ve daha geniş kısımlara ulaşmasında okurlarımızın üstlendiği sorumluluk özel bir mana taşıyor. İmkanınız varsa, vessaire’yi desteklemek için vessaire ana sayfamızı ziyaret edebilirsiniz. Dayanağınız için şimdiden teşekkür ederiz, uygun ki varsınız.
