Aralık 1987’de Filistin’de patlak veren yeni İntifada, İsrail’in yanı sıra Arap dünyasının seçkinlerini de sarsmıştı. Birkaç hafta sonra, büyük Suriyeli şair Nizar Kabbani yazdığı Taşların Çocukları Üçlemesi şiirinde bugün artık yozlaşmış, işbirlikçi yetkililerce temsil edilen Filistin’in eski başkanlarını alenen suçluyordu. Bu şiir, Filistin kahvelerinde okundu ve söylenegeldi:
Taşların çocukları
Kağıtları savurdular
Ve mürekkepleri üstümüze döktüler
Eski metinlerin kifayetsizliğiyle dalga geçerek…
Gazze’nin çocukları
Bizim televizyon konuşmalarımıza bakmayın
Bizi dinlemeyin
Biz soğuk hesapların insanlarıyız
Toplamanın ve çıkarmanın
Savaşınızı başlatın ve bizi bir başımıza bırakın
Biz mezarsız ölüleriz
Gözleri olmayan yetimleriz.
Gazze’nin çocukları
Bizim yazdıklarımıza bakmayın
Bizim üzere olmayın
Putlarınız olduk
Lakin bize tapmayın.
Gazze’nin çılgın insanları
Çılgınlığa binlerce selam
Siyasi aklıselimin çağı çoktan geride kaldı
O yüzden artık bize çılgınlığı öğretin…
O günden bu yana Filistin halkı ciddiye alınır bir kendi bahtını tayin hakkı elde etmek için her usulü denedi. Onlara daima “şiddetten vazgeçin” dendi. Bir İsrail vahşeti sonrasında yaşanan tek tük misillemeler dışında bu isteğe uydular. Yurtiçindeki ve diasporadaki Filistinliler ortasında “boykot, tecrit ve yaptırımlara” (BDS) büyük dayanak vardı; dünya genelinde sanatkarlar, akademisyenler, sendikalar ve kimi vakit hükümetler tarafından ilgi görmeye başlayan, kusursuz bir barışçıl hareket kelam konusuydu. ABD ve art bahçesi NATO bu kampanyaya, Siyonist lobici kümelerin da yardımıyla, bilhassa Avrupa ve Kuzey Amerika’da, BDS’yi kriminalize etmeye çalışarak, İsrail’i boykot etmenin “antisemitizm” olduğunu sav ederek karşılık verdi. BDS zıddı bu kampanyanın büyük ölçüde tesirli olduğu görüldü. İngiltere’de Keir Starmer’in İşçi Partisi, yaklaşan ulusal konferansında İsrail apartheid‘ından bahsedilmesini yasakladı. Emekçi Partisi’nin sol kanadı da ihraç edilmekten korkarak bu mevzuda karşı ses çıkarmadı. Acınası bir durum… Bu ortada Arap ülkelerinin birden fazla Washington’a teslim olma konusunda Türkiye ve Mısır’a katıldı. Suudi Arabistan şu anda İsrail’i resmen tanımak için Beyaz Saray’ın arabuluculuğunda müzakereler yürütüyor. Filistin halkının memleketler arası tecridi daha da artacak üzere görünüyor. Nihayetinde barışçıl direnişin hiçbir yere varmadığı da görüldü.
Bu vakit zarfında İsrail ordusu zevk için Filistinlilere saldırıp öldürürken, birbirini izleyen İsrail hükümetleri de Filistin halkının devlet kurma umutlarını tümüyle berhava etti. Son periyotta birkaç eski İsrailli general ve Mossad casusu, Filistin’de yapılanların “savaş suçu” kapsamına girdiğini itiraf ettiler. Doğal bunu itiraf edecek hamaseti lakin emekli olduktan sonra bulabilmişler. Vazifede oldukları devirde, işgal altındaki topraklarda faşist yerleşimcilere tam takviye veriyor; konutları yakmalarına, zeytinlikleri yok etmelerine, kuyulara beton dökmelerine, Filistinlilere saldırmalarına ve “Araplara ölüm” sloganları atarak meskenlerini gasp etmelerine, seyirci kalıyorlardı. Birebir Batılı başkanlar gibi… Kabbani’nin de dediği üzere, siyasi aklıselim çağı çoktan geride kaldı.
Ve bir gün, Gazze’nin seçilmiş önderleri savaşa savaşla karşılık vermeye başladılar. Mahkum edildikleri açık hava hapishanesinden çıkıp, İsrail’in güney sonunu geçerek askeri maksatlara ve yerleşimci nüfusuna saldırdılar. Filistinliler bir anda milletlerarası manşetlere çıktı. Batılı gazeteciler Filistinlilerin gerçek manasıyla direniyor olmasından ötürü şok oldular, hatta dehşete düştüler. Pekala, neden direnmesinler? İsrail’deki çok sağcı hükümetin, ABD’nin ve ikiyüzlü AB’nin dayanağını de alarak, zalimce misilleme yapacağını herkesten daha âlâ biliyorlar. Lakin yeniden de Netanyahu’nun ve kabinesindeki katillerin, halkın büyük kısmını günbegün hudut dışı etmesine ya da öldürmesine sessizce seyirci kalmayı kabul etmiyorlar. İsrail devletinin faşist kısımlarının, Arapların toplu katliamını onaylamakta tereddüt göstermeyeceğini de biliyorlar. Tüm bunlara karşın her ne kıymetine olursa olsun direnmeleri gerektiğini de biliyorlar. Filistinliler bu yılın başlarında Tel Aviv’deki aksiyonlarda “yurttaşlık haklarını savunmak” için yürüyenlerin işgal altındaki komşularının haklarını umursamadıklarını yine gördüler. Artık sıkıntıyı kendi başlarına çözmeye karar verdiler.
Filistinlilerin maruz kaldıkları kesintisiz akına direnme hakları var mı? Muhakkak var. İki taraf ortasında ahlaki, siyasi ya da askeri denklikten kelam etmek mümkün değil. İsrail, ABD tarafından (nükleer silahlar dahil) doruktan tırnağa silahlandırılmış bir devlet. Varlığı tehdit altında olan İsrail değil. Hakikaten tehdit altında olan Filistinliler, sahip oldukları topraklar ve hayatları. Batı medeniyeti Filistin halkı tümüyle kırıma uğratılırken seyirci kalmaya kararlı görünüyor. Artık, buna karşılık, Filistinliler de sömürgecilere karşı ayaklanıyorlar.
*Bu yazı, Hülya Osmanağaoğlu tarafından Tarık Ali’nin Sidecar‘da yayımlanan makalesinden çevrilmiştir. Birinci sefer Umut Gazetesi’nde yayımlanmıştır.
Size muhtaçlığımız var. Buraya kadar geldiyseniz, hatırlatmak boynumuzun borcu. Türkiye üzere geleceği ziyadesiyle meçhul bir ülkede, elimizden geldiğince nitelikli yayıncılık yapmanın imkanlarını araştırıyoruz. Güvenilirliğini global ölçekte yitirmiş medya alanında hâlâ güzel işler çıkarılabileceğini göstermek istiyoruz.
Bağımsız yayıncılığı desteklemeniz bizim için çok pahalı. vessaire’nin dağıtımının sürekliliğinin sağlanmasında ve daha geniş kısımlara ulaşmasında okurlarımızın üstlendiği sorumluluk özel bir mana taşıyor. vessaire’yi tek seferliğine yahut sistemli desteklemek için vessaire ana sayfamızı ziyaret edebilirsiniz.
