Sonda söyleyeceğimi başta söyleyeyim. Filistin’e özgürlük çabası, tarihî olarak Türkiye’de devrimcilerin, sosyalistlerin omuzlarında yükselen bir çabadır. Her vakit bu türlü olmuştur. Dün akşam prestijiyle Filistin davası bir sefer daha Türkiye’deki gerçek yoldaşlarıyla buluştu. AKP iktidarı tarafından yürütülen kelamda Filistin savunuculuğunun iç siyasette araçsallaştırılan, göstermelik ve ikiyüzlü bir tavırdan ibaret olduğu deşifre oldu.
Gazze halkının yaşadığı zulüm ve katliamlar, AKP için siyasi bir materyalden öteye geçmezken, pratikte her vakit ABD ve İsrail’in çıkarlarına hizmet eden siyasetler yürütüldü. Hasebiyle iktidarın Filistin’le kurduğu bu ilgiyi teşhir eden her sokak hareketi, AKP tarafından potansiyel bir tehdit olarak algılanıyor ve sistematik biçimde bastırılıyor. Bunun son örneklerinden biri, dün akşam CHP’nin Tünel’den Taksim’e gerçekleştirmek istediği ve ardına üniversite öğrencilerini de aldığı yürüyüşün polis hücumuyla engellenmesinde görüldü. Polis barikatlarıyla karşılaşan kitle “Özgür Filistin, tam bağımsız Türkiye!” sloganı atarken, polisten “Attığınız slogan kanunsuzdur!” anonsu duyuldu. Anayasal haklarını kullanarak Filistin halkının yanında yer almak isteyen beşerler, Trump ve Netanyahu’nun dostları tarafından engellendi.
AKP’nin telaffuz açısından İsrail aksisi görünmesine karşın aksiyonlarında ABD ve İsrail’in çıkarlarına uygun davranması, siyasi bir ikiyüzlülüğün ötesinde bu üç ülkenin çıkar iştirakinin bir sonucu olarak görülmeli. Bugün İsrail Savunma Bakanlığı’nın elektrik gereksinimi Güçlü Holding tarafından üretiliyor, Gazzelileri bombalayan İsrail jetlerinin yakıtlarını SOCAR sağlıyor. Gazze’de meyyit sayısı 50 bini aşmışken, Türkiye’nin İsrail ile ticareti hâlâ sürdürmesi, saray rejiminin gerçekte kimlerin yanında olduğunu açıkça ortaya koyuyor.
İktidarın “Filistin savunuculuğu” üzerinden yürüttüğü geçersiz vicdan şovları, siyasi tabanını konsolide etmek için bir araç olarak kullanılıyor. Filistin problemi üzerinden kelamda dini hassasiyetleri harekete geçiren AKP, bunun için Filistin halkının acılarını sömürmekten geri durmuyor.
Son periyotta İslamcı medya kuruluşlarının Gazze’deki soykırımı fırsat bilip “hicret” ismi altında Trump’ın Filistinlileri topraklarından sürme planını olumlayarak gündeme getirmesi, iktidarın tavrının kendini gösterdiği öteki bir örnek. Tüm bunlar, esasen Gazze’de gerçekleşen soykırımın normalleştirilmesine taban hazırlıyor.
Buna rağmen Filistin’in özgürlük gayretinin Türkiye’deki gerçek savunucusu olan sosyalist hareket ise Filistin davasını her vakit için emperyalizme karşı enternasyonalist bir direnişin kesimi olarak görmüş, Filistin halkıyla dayanışmayı pratiğe dökmüş ve sürekli Filistin halkının yanında durmuştur. Altmış yıllık bu çaba geleneği, Deniz Gezmiş’ten, Uzman Çayan’dan Ayşenur Ezgi Eygi’ye kadar devam ediyor.
Bu manada solun yürüttüğü her hareket ve sokaklara taşan her dayanışma teşebbüsü, saray rejiminin ve genel olarak İslamcı geleneğin Filistin konusundaki göstermelik ve manipülatif siyasetlerini teşhir ediyor. AKP’nin iktidarını müdafaa ismine sokak aksiyonlarını bastırması, onlar için kendi siyasi çıkarlarının Filistin halkının hayatından ve özgürlüğünden çok daha kıymetli olduğunu gösteriyor.
Sokağa çıkmanın, anayasal haklarını kullanmanın iktidara yarayacağını tez eden tertip içi muhalefet, yıllarca toplumsal dinamizmin açığa çıkmasının ve halkın siyasete müdahil olmasının önüne geçti. Lakin 19 Mart’tan beri şahit oluğumuz hareketlilik göstermeye devam ediyor ki kitlelerin sokağa çıkması, taleplerini lisana getirmesi ve kolektif bir formda direnişe geçmesi, iktidarı en fazla korkutan, varlığını tehdit altında hissettiren şeydir. Bununla birlikte muhalefeti de harekete geçmeye, dönüşmeye zorlayan tekrar bu sokak hareketidir.
CHP daha evvel “sağın kalesi” olarak görülen Yozgat’ta binlerce çiftçinin traktörleriyle katıldığı kitlesel aksiyonlar örgütleyebiliyorsa, akabinde İstanbul’da Filistin için Taksim’e yürüme iradesini gösterip iktidarın bu mevzudaki ikiyüzlülüğünü teşhir etmeyi ve iç siyasetteki kullanışlı bir kozunu elinden almayı başarıyorsa, bunların hepsini sokağa ve kitlelerin siyasete el koymasına borçlu.
Bu yüzden Yozgatlı çiftçi ağabeyimizden mülhem şöyle diyebiliriz sanırım: Sandıkınan, oyunan, meclisinen muhalefet yapılmaz. Sokakla, hareketle, direnişle, isyanla muhalefet yapılır. Bu muhalefet biçimi halkın biricik kurtuluş umudu, iktidarın ise yegane endişeli düşüdür.
Bu yazının birinci versiyonu Mecra’da yayımlanmıştır.
Size gereksinimimiz var. Buraya kadar geldiyseniz, hatırlatmak boynumuzun borcu. Türkiye üzere tabir özgürlüğünün daima tehdit altında olduğu bir ülkede, elimizden geldiğince nitelikli yayıncılık yapmanın imkanlarını araştırıyoruz. Güvenilirliğini gittikçe yitiren medya alanında hâlâ uygun işler çıkarılabileceğini kanıtlamak ve eleştirel düşünme alışkanlığını müşterek bir bedele dönüştürmek istiyoruz.
Bağımsız yayıncılığı desteklemeniz bizim için çok pahalı. vessaire’nin dağıtımının sürekliliğinin sağlanmasında ve daha geniş kısımlara ulaşmasında okurlarımızın üstlendiği sorumluluk özel bir mana taşıyor. İmkanınız varsa, vessaire’yi desteklemek için vessaire ana sayfamızı ziyaret edebilirsiniz.
