Okuduğum kitabı ya da izlediğim diziyi unutmam çok vakit almıyor. En sevdiğim diziyi sorsanız bir elin parmaklarını geçmeyecek sayıda HBO üretimi ve birkaç klişe sitcom sayabilirim, fazlası çıkmaz. Succession’ın son dönemini bu denklemin dışında bırakırsak, Fleabag zihnimin içinde oynayıp duran tek imal olabilir. İngilizcede bu tipten durumlar için “living rent-free in someone’s mind” üzere bir tabir var, bence durumu açıklamak için birebir. Zira Fleabag zihnimde sahiden de “kira ödemeden yaşıyor” yahut başımda epey yer işgal ediyor. Bunda dizinin bilhassa ikinci dönemden sonra daha tanınan olması; TikTok, Instagram, hatta Twitter’da bile önüme daima diziden kesitler düşmesi üzere faktörler tesirlidir elbette. Tahminen daha da kıymetlisi diziyi her izleyişimde birebir etkiyi bırakabilmesidir.
İkinci dönemin birinci kısmını toplamda kaç sefer izlediğimi bilmiyorum mesela. Lakin her izleyişimde birinci günkü gerginliği yaşıyorum. Claire’in hapsolduğu evlilik yahut üvey annenin gaddarlığı tıpkı seviyede kalbimi sıkıştırıyor. Babanın umursamazlığı birebir derecede rahatsız ediyor. Lakin diziyi birden fazla defa bitirmiş olmama karşın senaryonun derinliği her seferinde yine büyülüyor ve düşündürüyor. Çoğumuzun sadece Fleabag-Rahip “aşkına” odaklanması beni rahatsız ediyor. Zira Fleabag bir aşk hikayesiyse, bu öykü Fleabag ile Rahip ortasında geçmiyor.
“Bu bir aşk öyküsü,”diye açıyor Fleabag dizinin ikinci dönemini, bir aile yemeğinde kız kardeşinin kocasıyla yumruklaştıktan sonra kanayan burnunu temizlerken. Birçokları bu aşk öyküsünün Fleabag ile Rahip ortasında geçtiğini söylüyor. Tahminen de buna inanmak istiyor. Andrew Scott dizinin ikinci dönemine rahip olarak katılınca ve dönem boyunca Fleabag’le ortalarında cinsel ve duygusal bir çekim yaşanınca, kolaya kaçıp tartışmayı rafa kaldırıyoruz. Aşk öyküsünün bu ikili ortasında olduğunu düşünmek birinci bakışta makul olabilir. Fleabag’in uğruna kiliseye dahi gittiği, aşkını birden fazla defa ilan ettiği biri Rahip. Rahip de Fleabag’e aşkını ilan ediyor aslında, nihayetinde Tanrı’yı ona tercih etse de. Fleabag’in babasının düğününde yaptığı aşk temalı konuşması da etkileyiciydi. Fakat kâfi miydi? Değildi. Fleabag-Rahip bağının senaryoya eklenmesinin sebebi bize gerçek aşkı, sevgiyi göstermek değildi bana kalırsa. Fleabag’in, ihmalkar babası ile berbat kalpli üvey annesinin nikahını kıyacak olan Rahip’i arzulaması, yasaklarla dizginlenemeyecek bir karakteri olduğunu bir kere daha yüzümüze çarpıyor sadece. Zira bu her açıdan yasak bir aşk, tam Fleabag’in uğruna hayatını mahvedeceği cinsten. En yakın arkadaşının intiharına sebep olan Fleabag’den bahsediyoruz. Yasakların bayanı Fleabag.
Öte yandan Fleabag ile Claire’in ilgisi sahiden de saf sevgiden ibaret. Gözümüze sokulmayan cinsten bir sevgi bu lakin her vakit oracıkta, önümüzde olan bir şey. Claire’in kardeşine attığı sert bir bakışta yahut Fleabag’in gerzekçe bir latifesinde gizli. Dönemin başında bahsedilen aşk kıssası aslında tam da bu. Ne kadar farklı karakterleri olsa da aslında birbirlerinden farksız iki kız kardeşin birbirlerine olan sevgisi. Annelerini kaybeden iki kız kardeş. Bir tarafta en yakın arkadaşını kaybını seksle doldurmaya çalışan Fleabag, öbür tarafta da mutsuz bir evliliğe hapsolmuşluğun çaresizliğini hayatındaki her şeyi denetim altına almaya çalışarak baskılayan Claire. Zira günün sonunda yanında Fleabag’in olacağını biliyor Claire. Düşük yaptıktan yahut müthiş bir kuaför faciasından sonra arayacağı birinci kişinin kız kardeşi olduğunu biliyor. Onun toplumsallığını ve hoşluğunu, her şeye karşın ayakta kalışını ve sistemsiz hayatını çok kıskanıyor, ona büyük hayranlık duyuyor. O denli ya da bu türlü, daima yanında olsun istiyor. Zira Fleabag’in sevgisinin gerçek sahibi o. Rahip’in tersine, vakit süzgecinden muvaffakiyetle geçmiş, yıpranmamış bir biçimde ayakta duran bir sevgi. Ne olacağı bilinmeyen değil, zira birlikte atlatılmış zorluklar var. Mevt, hayal kırıklıkları, yas ve depresyon dolu bir süreç; gücünü de bu melankoliden alan bir sevgi. Bir madeni paranın iki yüzü gibiler aslında. Farklı oldukları kadar da birebir. Çektikleri acıyı farklı yollarla örtbas etmeye çalışan, birbirlerinden öbür kimseleri olmadığı gerçeğinin farkında olan iki bayan.
Nihayetinde Fleabag haklıydı. Bu bir aşk öyküsüydü. Lakin birinci aklımıza gelen çeşitten Fleabag ile Rahip’in aşkı değildi. “I love you… It’ll pass.” (Seni seviyorum… Geçer.) sahnesi üzerine bir de Alabama Shakes’ten “This Feeling” çalması birçoğumuzu yanıltsa da, yasak aşkların değil, her türlü arbedeye ve yaraya karşın birbirini bırakmayan kardeşlerin kıssası Fleabag. Dizinin son kısmında Fleabag, Claire’e aşık olduğu adamın peşinden havaalanına koşmasını söyleyince, aldığı karşılık her şeyi açıklıyordu: “Uğruna havaalanına koşacağım tek kişi sensin.”
Size gereksinimimiz var. Buraya kadar geldiyseniz, hatırlatmak boynumuzun borcu. Türkiye üzere geleceği ziyadesiyle bilinmeyen bir ülkede, elimizden geldiğince nitelikli yayıncılık yapmanın imkanlarını araştırıyoruz. Güvenilirliğini global ölçekte yitirmiş medya alanında hâlâ âlâ işler çıkarılabileceğini göstermek istiyoruz.
Bağımsız yayıncılığı desteklemeniz bizim için çok pahalı. vessaire’nin dağıtımının sürekliliğinin sağlanmasında ve daha geniş kısımlara ulaşmasında okurlarımızın üstlendiği sorumluluk özel bir mana taşıyor. vessaire’yi tek seferliğine yahut sistemli desteklemek için vessaire ana sayfamızı ziyaret edebilirsiniz.
