Belki de hayatımız boyunca görebileceğimiz en büyük felaketi yaşadık. Yaklaşık iki haftadır yediğimiz yemek, içtiğimiz su, yattığımız yatak, uyuduğumuz uyku, her şey ağrımıza gidiyor. Hiçbir şeyin manası kalmamış üzere. Ama bir yandan hissediyoruz ki, gündelik hayatın alışkanlıkları ve sıradanlığı yavaş yavaş geri dönüyor. 6 Şubat’tan evvel ne yapıyorsak, yine onları yapmaya başlıyoruz. Evet, hâlâ bir yanımız çok acıyor ve kimilerimiz için bundan sonra daima acıyacak. Lakin hayat devam ediyor. Pekala, biz bu devam eden hayatla ne yapacağız artık?
Dün bir bankta soluklanmak için otururken, yanımdan geçen iki bayanın konuşmasına şahit oldum. Biri başkasına, “Şu diziler başlasın artık, kafayı yiyeceğiz yoksa her gün haber seyretmekten” dedi. Haklı mı? Kendince tahminen. Yakında başlayacak diziler. Akabinde maçlar da başlayacak. Tekrar dışarıda arkadaşlarımızla buluşacağız. Yiyeceğiz, içeceğiz, sohbet edeceğiz, güleceğiz. Evet, güleceğiz. Olacak tüm bunlar. Zira her şeye karşın yaşıyoruz.
Ama bu ülkede yaşamanın getirdiği ağır sorumluluklar var her birimizin omzunda. Unutmamak, affetmemek ve hesap sormak üzere. Antakya’da ailesini kaybeden Yusuf Unutmaz’ın dediği üzere, “Sadece unutmayın lütfen. İki gol haberine, Survivor’a, MasterChef’e kurban gitmesin bu insanların feryadı.”
Bu şahit olduğumuz birinci toplu katliam değil. Evet, başkalarıyla kıyaslanmayacak kadar büyük. Lakin birinci değil. İnsanlarımız Roboski’de, Reyhanlı’da, Suruç’ta, Ankara’da bombalanmıştı. Çorlu’da bir tren katliamında öldürülmüştü. Soma’da, Amasra’da madencilerimiz katledilmişti. Hiçbirinin sorumluları affedilmedi tahminen. Ancak unutuldu, hâliyle hesabı da sorulamadı.
Yine aynısının olması için ellerinden geleni yapacaklar. Daha birinci günden yaptıkları uydurma birlik beraberlik davetleri, “Asrın Felaketi” kampanyaları, zati kamuya ilişkin olan paraların depremzedelere bağışlanmış üzere yapıldığı ve yandaş şirketlerin kara paralarını akladığı iğrenç gösterileri daima bunun için. Devamı da gelecek. Ama bu sefer hepimiz biliyoruz ki bir şeylerin sonuna geldik. Evet, giderayak bizi mahvettiler, hayatımızı söndürdüler. Lakin bu olanların hesabını sorabilmek için muazzam bir fırsat var önümüzde, cumhurbaşkanlığı ve parlamento seçimleri. Sırf seksen beş gün sonra. Yirmi bir yıldır maruz kaldığımız her berbatlığın hesabını sorabilecek birinci adımı atabilmek için seksen beş gün boyunca öfkemizi canlı tutmamız lazım. An prestijiyle geride kalanlar olarak en büyük sorumluluğumuz bu.
Bizden olağana dönmemizi isteyecekler. Bunu bütün gücümüzle reddetmek zorundayız.
Dönmemizi istedikleri olağanda, şu ana kadar kırk binden fazla insanın ölmesine ve yüzbinlerce insanın yaralanmasına karşın tek bir sorumlunun istifa etmemesi var. Her fırsatta halkın parmak sallanarak azarlanması var. Erdoğan’ın tuttuğu defteri var. Sarsıntı bölgesinde tehditler savururken kürsünün önüne sıraladıkları, kapuşonunu açtıkları çocuklar var. Depremzedelerin seslerini duyurabildikleri, yardım isteyebildikleri tek kanal olan Twitter’ı saatlerce kapatanlar var.
Dönmemizi istedikleri olağanda, kendisine sitem eden depremzedeye gerisini dönüp telefonuyla ilgilenen AKP Genel Lider Yardımcısı Nurettin Canikli var. Meskeni barkı kalmayan insanların elektrik ve doğalgaz faturalarının erteleneceğini lütuf gibi açıklayan Enerji Bakanı Fatih Dönmez var. Kahramanmaraş’ta Adalet Bakanı Bekir Bozdağ’ı yuhalayan depremzedeleri gözaltına alanlar var. Diyarbakır’da kendisine, “İnsanları yalnız bıraktınız” diyen depremzedeye, “Sen kimsin? Sen provokatörsün!” diyen AKP milletvekili Oya Eronat var. Depremzedeler keder yakınınca sırıtarak karşılık veren Adıyaman Valisi Mahmut Çuhadar var. Beşerler enkaz altındayken seçimlerin ertelenmesi gerektiğini söyleyen Bülent Arınç var. Bu türlü bir periyotta bile gerçek dışı kışkırtmalarla mülteci düşmanlığı yapan Ümit Özdağ var.
Dönmemizi istedikleri olağanda, “Depremzede çocuklar evlat edinilebilir mi?” sorusuna, “Evlat edinen ile evlatlık ortasında evlenme mahzuru doğmaz” karşılığını veren Diyanet İşleri Başkanlığı var. Sarsıntıda ailesini kaybeden öksüz çocuklara göz diken tarikatlar var.
Dönmemizi istedikleri olağanda, depremzedelerden kaçırılan mikrofonlar var. Halk enkaz başında yakınlarının kurtarılmasını beklerken takımlara verilen talimatla kurtarılan bankaların ATM kasaları var. Milyonlarca insan evsiz kalmışken, yalnızca İstanbul’da, birden fazla emlak baronlarının elinde bulunan 700 bin konut fazlası var. Bütün ülke canıyla uğraşırken İkizdere’de taş ocağında çalışmaya devam eden Cengiz Holding’in iş makineleri var.
Dönmemizi istedikleri olağanda, bir an evvel sarsıntı bölgesine gitmek isteyen madencileri yıllık müsaadelerini kullanmaya zorlayan ya da işten atmakla tehdit eden maden şirketleri var. Depremzede personelleri fiyatsız müsaadeye çıkaran A101 var. Beşerler dondurucu soğukla çaba ederken çadır fiyatlarına artırım yapanlar var. Depremzedelerin sığındıkları kentlerde kira fiyatlarını artıranlar var. İnsanların fevkalâde bir dayanışmayla yolladıkları yardım kolilerini çalıp satmaya çalışanlar var. Tır sürücülerini tehdit edip taşıdıkları gereçleri AFAD’ın envanterine geçirmeye çalışanlar var. Toplumsal muhalefetin örgütlediği dayanışma merkezlerine kayyum atayanlar, yardımları gasp edenler var.
Dönmemizi istedikleri olağanda, açlıktan ölmemek için marketten erzak alan ve yağmacılıkla suçlanan insanların kırılan onurları var. Enkazdan 138 saat sonra kurtarılan ve ilk sözleri, “Kurbanınız olayım beni özel hastaneye götürmeyin, param yok” olan Emine Doğu var. Antakya’da enkazın altından yakınlarının sesi gelmesine karşın altıncı günde hâlâ yardım alamayan ve devletten umudu kesip, “Haluk Levent, sesimizi duy!” diye bağıran çaresiz beşerler var.
40 binden fazla insan yok artık. Yüzbinlerce insanın anneleri, babaları, kardeşleri, akrabaları, arkadaşları yok. Milyonlarca insanın konutu barkı yok. Antakya yok, Adıyaman yok, Maraş yok.
Ama bir yanda da dayanışmamız var işte. İstekli olarak gece mesaisine kalıp depremzedeler için soba yapan metal emekçileri, sabaha kadar mont ve battaniye üreten dokumacılık emekçileri, günlerce uyumadan en güçlü yerlere girip hayat kurtaran maden personelleri var. Elinde avucunda ne varsa depremzedelere yollayan fakir halkımız var. En sevdiği montlarını, kumbaralarındaki paralarını zelzele bölgesindeki arkadaşlarına gönderen küçük kardeşlerimiz var. Yıllarca bize düşman olarak gösterilen Yunan ve Ermeni kardeşlerimiz ve dünyanın her yerinden yardımımıza koşan dostlarımız var. Büyük insanlık var.
Bizim yüzümüzü dönebileceğimiz tek yer bu dayanışma artık. Katılabileceğimiz tek ses birbirimizin sesi. Pırıl pırıl bir güç var o seste. Duyuyoruz.
Hayır, olağana dönmeyeceğiz. Kendimizi güzel hissetmek de istemiyoruz. Ta ki hesaplaşana dek. Ta ki insanların yok yere ölmedikleri, insan üzere yaşayabildikleri bir ülkeyi kurana dek.
