Nakba’dan iki kuşak sonra doğmuş bir Filistinli olarak bir gün halkımın gözlerimin önünde güpegündüz soykırıma uğradığına şahit olacağımı düşünmemiştim. Pek çok Filistinli üzere, ikinci bir Nakba ihtimalinden her vakit korksam da, onu yaşayacağımı, ona şahit olacağımı, onun hakkında yazacağımı en makûs kabuslarımda bile aklımın ucundan geçirmemiştim.
Mutlu Filistinli masumiyetimle, İsrail Nakba’yı tekrarlamaya heveslense ya da pek çok İsrailli yetkilinin yıllardır işaret ettiği üzere “1948’deki işi bitirmeye” yeltense de Özgür Dünya’nın buna müsaade vermeyeceğine inanıyordum. Hüsnükuruntu içinde, dünyanın Nakba’dan bu yana gereken dersi aldığına inanıyordum. Evet, dünya 1948’de Filistin halkını yüzüstü bırakmıştı. Evet, İsrail’in etnik paklık yapmasına ve Filistinlileri topluca sürmesine göz yummuştu. Lakin bu 75 yıl önceydi, soykırımlar ve holokostlar çağıydı. O vakitten bu yana çok ilerleme kaydedildiğini söylüyordum kendime. İnsan Hakları Üniversal Beyannamesi kabul edilmişti. Birleşmiş Milletler gelişmişti. İnsan hakları kümeleri mantar üzere çoğalmıştı. Mandela Nobel Barış Ödülü’nü kazanmıştı. Evet, soykırım o kadar sık ve tartışmasız biçimde gerçekleşecekti ki Ruanda ve Bosna’daki dehşetli soykırımlardan sonra Özgür Dünya’nın başkanları “artık yeter” demiş görünüyordu. Öbür bir soykırımın yaşanmasına müsaade vermemekte kararlı görünüyorlardı. Bir daha asla! Ne Filistin’de ne de öbür yerde!
Zirve üstüne tepe düzenleyerek bu cins vahşetlerin yeni yüzyılda yeri olmadığına yeminler ettiler. Filistin’in yeni yüzyılı İkinci İntifada’yla ve Oslo Anlaşmaları’nın çöküşüyle başladığında bile geçmişin dehşetlerinin denetim altında olduğuna inanıyordum. İsrail fiziken mantar üzere büyür, yerleşimler üçe katlanır ve apartheid sistemi Batı Şeria’da Filistinlilere saldırırken ve insafsız kuşatma bir milyon çocuğun esaret altında doğup büyüdüğü Gazze’yi boğarken bile, bunun acılarımızın doruğu olduğuna, Ruanda, Bosna ya da elbette Nakba’nın dehşetine yakın bir şeyin başımıza gelmeyeceğine inanıyordum. Çünkü dünya seyrediyordu, bunu durdurmak için savaş sonrası ahlaki cephaneliğini kullanmaya hazırdı.
Korkunç derecede yanılmışım. Gazze Soykırımı’nın başlangıcından bu yana geçen kanlı üç ayda, Özgür Dünya öylece oturup izledi, alkışladı ve bizimle vefatına alay etti.
İlk haftalarda naif iyimserliğimi korudum. Evet, Özgür Dünya Gazze’deki Filistinlilere ihanet etti, İsrail’in cezasız kalmasına müsaade etti, savaş cürümlerine ve kitlesel vahşetlerine müsamaha gösterdi, Gazze’nin çocuklarını insanlığa bile kabul etmedi. Lakin en nihayetinde aklıselime gelecek ve bu dehşeti sona erdirmek için ahlaki diplomasisini devreye sokacaktı. Bu yüzden iyimserlikte ısrar ettim. Tahminen de olan biteni anlamak için biraz daha vakte muhtaçlığı vardı dünyanın. Tahminen de büyük bir atak yapmadan evvel birkaç bin Filistinlinin daha öldürülmesini bekliyordu. Haftalar haftaları izledi, dünya sessizliğini korudu, ölümlerimize kör, acılarımıza sağır oldu.
Kan gölünde geçen bir aydan, İsrail bin çocuğu öldürdükten sonra, buraya kadar dedim. Dünya harekete geçmeli artık, sırf çocukları kurtarmak için olsa bile! Lakin ABD binlerce temizin hayatını kurtarabilecek bir insani ateşkesi veto ederek cevap verdi! Bir ay sonra, ölen çocuk sayısı 10 bine ulaştığında, kâfi artık dedim. Dünyanın ÇABUCAK harekete geçmesi gerek, zira insanlık tehlikede. Birleşmiş Milletler yetkilileri Gazze’nin bir “çocuk mezarlığına” dönüşmekte olduğu ikazını çoktan yapmıştı, bu sebeple kimse bihabermiş üzere davranamazdı. Harekete geçme vaktiydi, ya artık ya da asla! Bir ABD vetosu daha geldi, Filistinlilere yeni bir vefat cezası vermek için bir diğer soğuk el kalktı. İnsanlığın yüzüne bir tükürük daha!
Artık sözler kifayetsiz. İnsanlığa inancımı yitirdim. Gazze’deki afallatıcı meyyit sayısını kavramak ya da kabul etmek, ortak insanlık hissimizi kaybetmemek imkansız. Bir Filistinli, bir insan olarak, bir kesimimin bu savaşta öldüğünü hissediyorum. Bu felaketten daha evvel olduğum kişi olarak çıkmayacağımı katiyen biliyorum. Hiçbirimiz çıkamayacağız.
Gazze yerle bir edilmiş olabilir lakin bir yere gittiği yok. Savaşın tozu dumanı dağıldığında, gelecek kuşaklar boyunca global vicdanımıza kazınacak. İnsanlığımızın üzerinde silinmez bir leke olacak. Gazze’nin çocukları unutmayacaklar, hayatta kalırlarsa şayet. Yaşayanlar hatırlayacak, ölenlerse sonsuza dek peşimize bırakmayacak. Gazze sadece yüzyılın cürmü olarak değil, insanlığın iflas ettiği, en büyük utancımızın yaşandığı yer olarak da hatırlanacak.
2023 yılı, tarihe insanlığın öldüğü, Filistin’in en kara yılı olarak geçecek.
*Bu yazı, Ahmet Çetin tarafından Seraj Assi’nin Common Dreams’de yayımlanan makalesinden çevrilmiştir.
Size muhtaçlığımız var. Buraya kadar geldiyseniz, hatırlatmak boynumuzun borcu. Türkiye üzere geleceği ziyadesiyle bilinmeyen bir ülkede, elimizden geldiğince nitelikli yayıncılık yapmanın imkanlarını araştırıyoruz. Güvenilirliğini global ölçekte yitirmiş medya alanında hâlâ yeterli işler çıkarılabileceğini göstermek istiyoruz.
Bağımsız yayıncılığı desteklemeniz bizim için çok pahalı. vessaire’nin dağıtımının sürekliliğinin sağlanmasında ve daha geniş bölümlere ulaşmasında okurlarımızın üstlendiği sorumluluk özel bir mana taşıyor. vessaire’yi tek seferliğine yahut sistemli desteklemek için vessaire ana sayfamızı ziyaret edebilirsiniz.
