İşgale karşı nasıl direnilir? Savaştaysa her cephede savaşır, çaba eder insan. Pekala, savaşta değilse ve bu işgal bildiğimiz manada askeri bir işgal değilse? Türkiye, 20 yılı aşkın müddettir halk düşmanları tarafından karış karış işgal ediliyor, halk da bu işgale dur demek için gücü yettiğince, çabucak her cephede savaşıyor. İşgalin son örneğini Akbelen Ormanı’nda gördük. Günlerdir tıpkı lisanı konuştuğumuz fakat belirli ki tıpkı ülke hayalini paylaşmadığımız işgalcilere karşı büyüyen bir direnişe tanıklık ediyoruz.
Akbelen sermayenin rant için talan ettiği birinci yer değil tahminen lakin gayreti içimize işleyen, yolumuza ışık tutan direnişlerden biri olarak şimdiden parlıyor. Neler yaşamadık ki şu birkaç günde? İktidarın ve sermayenin özel güvenlik ordusuna dönüştürdüğü jandarma güçlerinin, ağacına sarılan 88 yaşındaki Zehra Nene’ye biber gazı sıktığına, gazeteci ve yurttaşa saldırdığına, milletvekillerini tartakladığına şahit olduk mesela.
Akbelen’de yaşadığımız hissin benzerini daima yaşıyoruz. Herhalde bir dış güç ülkeyi işgal etse, lakin savaş ortamında toplum olarak bu kadar derin bir tahribat yaşardık. Yalnızca AKP iktidarında 30 binden fazla personel iş cinayetlerinde hayatını kaybederken savaşta değildik mesela. Şubat ayında yaşadığımız fecî sarsıntılarda, geçen yaz yaşadığımız orman yangınlarında, Kazdağları’nda, Soma’da, İkizdere’de, Cudi’de, Hasankeyf’te halk düşmanları tarafından katledildik. Her cephede daima savaşmak, her gün sabahtan akşama kadar kurşuna dizilmek nizamın bize sunduğu olağan haline getirildi.
Akbelen örneği sırf bir tabiat tahribatı değil. Akbelen’den yola çıkarak bütüne baktığımızda açık bir görünümle karşılaşıyoruz: Kâr hırsıyla ömürlerimizi yok eden kapitalizm köksüz beşerler istiyor. Sistemi yaratan sermaye ve en büyük ortağı iktidar, bütün bir toplumu köksüz, yersiz ve yurtsuz bırakmayı arzuluyor. Yani sadece bir tabiat talanına tanıklık etmiyoruz, omurlarımızın temeli işgal ediliyor. Yağma ve talandan beslenen bu barbar tertip, memleketin ağacına, suyuna, toprağına kök salanların kanını emmeye devam ediyor.
Akbelen katliamının en kıymetli sorumlularından Limak Şirketler Grubu’nun Yönetim Kurulu Lideri Ebru Özdemir’in “çevreci” olduğunu da öğrendik bu süreçte. “Hem etrafa hem beşere saygı” halinde demeçler vermiş vaktiyle. Kapitalizm böyledir. Canlı olan her şeyi metalaştıran, piyasada alınır satılır forma sokan bu çürümüş nizam, vicdanları da metalaştırır. Yıllar evvel hocamız yüksek lisans dersinde Marksizm tartışırken şöyle bir soru sormuştu: “Peki sizce vicdan, erdem üzere olgular da metalaşmış mıdır? Piyasada alınır satılır hale gelmiş midir?” Her şeyin fiyatının olduğu bu çağda, elbette vicdan ve erdem de metalaştı. Yanlışsız cevabı da Marx’tan almıştık: “Örneğin, vicdan, onur vb. üzere kendileri meta olmayan şeyler, sahipleri tarafından para karşılığı elden çıkartılabilecekleri ve böylelikle bir fiyatları olacağı için meta biçimini alabilirler. Bundan ötürü, bir şey, bir bedele sahip olmaksızın, biçimsel olarak bir fiyata sahip olabilir.”
Vicdanları bile metalaştıran kapitalizm, tüm bedelleri piyasaya açtı, sömürüsünü esnek çalışma ve güvencesizlikle besledi, doğayı sermayenin kâr gereksinimlerine uygun olacak formda yağma ve talana açtı. Toplumu ise köklerinden koparılmış, emek piyasanın daha rahat sömürebileceği bir toplam haline getirdi. Daha çok kâr isteği, suyu, taşı, yeraltını, güneşi, hayvanları yağmaya açtı; toplumun kaynaklarını gasp etti. Sınırsızca büyümek isteyen, rekabetle beslenen, özel mülkiyet ve emek sömürüsüyle dişlerini bileyen kapitalizm, beşere ve tabiata ziyan verecek ve elbette durmayacak. Hepimizi köksüzleştirene kadar hayatlarımızın temellerine kadar sızacak. Marx’ın sözüyle, insan ile yeryüzü ortasındaki etkileşimi bozdu, daha da bozacak:
“Kapitalist üretim, beşerle yeryüzü ortasındaki metabolik etkileşimi bozar, insan tarafından besin ve giysi olarak tüketilen bileşenlerin toprağa dönmesini pürüzler; toprağa verimlilik kazandıran ezelî doğal kuralların işleyişini maniler. Kapitalist tarımda bütün ilerleme, yalnızca işçinin soyulması sanatındaki ilerleme değil, tıpkı vakitte toprağın soyulması sanatındaki ilerlemedir. Bir ülke büyük sanayi temelinde ne kadar gelişirse, bu yıkım süreci o kadar süratli gerçekleşir. Toprağın verimliliğinin makul bir mühlet için artırılmasındaki tüm ilerleme, o verimliliğin daha uzun ömürlü kaynaklarının tahrip edilmesi tarafındaki ilerlemedir. Kapitalist üretim yalnızca üretimin toplumsal sürecinin temas tekniklerini ve derecesini, birebir anda tüm zenginliğin kaynağını –toprağın ve emekçinin– çökerterek geliştirir.” Karl Marx, Kapital
Akbelen, kapitalizmin gölgesini satamadığı için kestiği ağaçların örneklerinden biri. Biliyoruz ki bu tertip devam ettiği sürece, toplumsal muhalefet bütünüyle antikapitalist bir kimliğe bürünmedikçe, hakikat düşmanla savaşmadıkça yere, göğe, dağa, taşa etiket basmaya devam edecekler.
O halde baştaki soruya geri dönelim: İşgale karşı nasıl direnilir? Kök salarak ve yüzümüzü ağacına, köküne, memleketine sarılan Akbelen direnişindeki herkese dönerek. Bu memleketin ağacının, kuşunun, toprağının hakkı kimilerinin kirli yakalarını bırakmayacak. Ağaç nasıl yapıştıysa toprağına, o denli sarılmalıyız köklerimize ve memleketimize.
Size muhtaçlığımız var. Buraya kadar geldiyseniz, hatırlatmak boynumuzun borcu. Türkiye üzere geleceği ziyadesiyle belgisiz bir ülkede, elimizden geldiğince nitelikli yayıncılık yapmanın imkanlarını araştırıyoruz. Güvenilirliğini global ölçekte yitirmiş medya alanında hâlâ düzgün işler çıkarılabileceğini göstermek istiyoruz.
Bağımsız yayıncılığı desteklemeniz bizim için çok bedelli. vessaire’nin dağıtımının sürekliliğinin sağlanmasında ve daha geniş bölümlere ulaşmasında okurlarımızın üstlendiği sorumluluk özel bir mana taşıyor. vessaire’yi tek seferliğine yahut tertipli desteklemek için vessaire ana sayfamızı ziyaret edebilirsiniz.
