Ardında birçok tartışma bırakan ve maalesef ismine yakışır biçimde geçmeyen bir 1 Mayıs’ı daha geride bıraktık. Bazen küçücük bir an size bütün çerçeveyi sunabilir, bu 1 Mayıs da öyleydi. Ülkedeki konfederasyonların, muhalif olduğunu argüman eden kimi gazetecilerin nasıl bir emekçi sınıfı hayal ettiğini apaçık ortaya çıkardı.
İstanbul’da 1 Mayıs günü, Bozdoğan Su Kemeri’nin güne damgasını vuran fotoğrafıyla başladı. Kemerin altında kasklarıyla ve kalkanlarıyla yan yana dizilmiş polisler, tarihî 1 Mayıs alanı Taksim’e yürümek için Saraçhane’de toplanan işçilerin önüne duvar ördü. Sonrası çorap söküğü üzere geldi. Saraçhane’den Taksim’e yürümek isteyen kalabalık sahipsiz bırakıldı, başta sorumluluğu alan tertip komitesi kitleyi bahtına terk etti. Taksim kelamının gerisinde durulamadı, kitlenin beklentisi karşılanamadı ve konfederasyonlar alandan çekildi. Taksim kararından vazgeçme anonsu kalabalık tarafından yuhalanarak karşılandı. Sonrasında Taksim’e yürümek isteyen kitleye polisin copla, plastik mermiyle, biber gazıyla saldırısına şahit olduk.
Malum, hayatımızda kimi isimler var. Her gün toplumsal medyada, akşam televizyon kanallarında büyük bir özgüvenle pahalı kanaatlerini bizimle paylaşıyorlar. Hatta birçoğu fikirlerinden çok kendi meslek planları neyse onun gerektirdiği yönlendirmeleri paylaşıyor bizimle. Toplumun hatırı sayılır bir kısmı tarafından dikkatle dinleniyorlar, bilhassa kendilerine muhalif diyenlerin sahip çıktığı bu isimler orta seyahatin tarihinde birer inci üzere parlıyorlar. Muhalif gazeteciler diye anılan ancak neye muhalif oldukları pek de açık olmayan bu isimlerin büyük bir kısmı hayatımıza Doğan Medya’yla girdi. Bu isimlerden birkaçı 1 Mayıs öncesinde ve sonrasında yaptıkları açıklamalarla esasen neye muhalif olduklarını netleştirdiler: Sınıf siyaseti.
Bu ülkede yediden yetmişe herkes ucuz emek cehenneminde öğütülürken susmayı tercih eden bu isimler, emekçi bayramıyla ilgili fikir beyan etmekte bir beis görmüyorlar. Burada problem fikir beyan etmelerinden çok işçiler için II. Enternasyonal’den bu yana büyük kıymet taşıyan 1 Mayıs’ı sıkıştırdıkları sınır. Biraz açalım.
Bozdoğan Kemeri fotoğrafının toplumsal medyaya düşmesinin akabinde gazeteci İsmail Saymaz toplumsal medya hesabından Sözcü TV’de söylediklerini paylaştı: “Bu kadar polis ve askeri Suriye ve İran hududuna koysaydınız, değil kaçak göçmen, kaçak kuş bile içeri giremezdi.” Akşam da parlak fikirlerini televizyonda aktarmaya devam etti. “1 Mayıs solcu bayramı değildir. 1 Mayıs çalışanların ve işçilerin dayanışma günüdür. Solcular toplansınlar birbirinin sırtını sıvazlasınlar, gitsinler polise çubukla vursunlar günü değildir” dedi. Saymaz’ın açıklamalarından sonra fikren kendisine yakın olan olmayan birçok isim bu parlak kanaatlerin gerisinde durdu, toplumsal medyada bir ağızdan tekrarladı, sayelerinde koskoca 1 Mayıs iki ana hatta sıkıştı: Açık mülteci düşmanlığı ve alandakilerin kriminalize edilerek “barbar”, “vandal”, “marjinal gruplar” ilan edilmeleri.
Türkiye’de mülteci nefreti her geçen gün büyürken, faşizm de çoktandır apolitik gençlerin çevrimiçi dilek objesine dönüşmüşken bu türlü bir açıklamayı 1 Mayıs’ta yapmak ziyadesiyle kasıtlı olsa gerek. İktidarın dış siyaset tercihlerini eleştirmekten çok ülkesindeki savaştan kaçıp Türkiye’ye sığınanları maksat göstermek çok daha kolay ve ucuz elbette. 1 Mayıs’ta mültecilere yönelik bir problem tartışılacaksa, mülteci emeğinin nasıl sömürüldüğü ve sermayenin bu sömürüden nasıl nasiplendiği tartışılabilir. Lakin bunları tartışmanın bedeli yüksek.
İsmail Saymaz’ın ikinci açıklaması ise kendisinin personel sınıfı siyaseti aksiliğine dair daha fazla netlik taşıyor. 1 Mayıs’ın tarihini bilmediğini sanmıyorum. Hatta bana kalırsa bilmeden bu türlü bir açıklama yapması çok daha saf olurdu. Zira tarihi ve teorik birikimi bile isteye buraya bükmek daha arka niyetli, kasıtlı ve planlı bir fikir bütününün eseri. Ne oldu da yalnızca birkaç gün evvel katıldığı bir programda personellerin mevtini gözleri dolarak anlatan İsmail Saymaz, 1 Mayıs’ta bir anda polis radyosuna döndü?
Bu ülkede emek rejimine dair tartışılması ve çözülmesi gereken onca adaletsizlik varken, İstanbul’un göbeğinde çalışanlar yanarak can verirken, emekliler geçinemedikleri ve genç öğretmenler atanamadıkları için inşaatlarda çalışıp hayatını kaybederken, bu devlet maden faciasında ölen çalışanların cesetlerini bile bulamazken, bu memleketin çocukları sermaye biraz daha doysun diye MESEM cehenneminde katledilirken, çocuklar okula aç giderken kimi isimler 1 Mayıs’ta direnenlere laf uzatma cüreti gösterebiliyor. Zira sınıf şuurundan mahrum, fakir, sessiz, örgütsüz, güçsüz, istek gösteren ve en kıymetlisi asla özne olamayan bir personel sınıfı istek ediyorlar.
İşçi sınıfı siyaseti müesses nizamın o denli büyük bir kabusu ki bütün kanaat esnafını tıpkı potada buluşturuveriyor. İsmail Saymaz yalnız değil. Yeni anayasa tartışmalarının da olduğu bir devirde, Taksim ısrarı iktidarın keyfiliğine ve adaletsizliğine karşı bir tepkiyken bunu güya bir “solcu romantizmi” üzere sunan ve bu ısrardan vazgeçilmesi gerektiğini salık veren liberal ezberin savunucularından biri de Nuray Mert… Toplumsal medya hesabından “Bu nedir arkadaş, bu nedir? Bu vurduğunuz polisler kimin polisi? 1 Mayıs marjinal kümelerin Taksim’e çıkma ısrarından çıkarılmalıdır artık. Bu ezber bozulmalı…Bu rezalet yaşanmamalı,” diye feryat eden, yelkenini rüzgara nazaran ayarlama erbabı Cüneyt Özdemir… Her sabah YouTube kanalında gündeme dair kanaatlerini geveleyen, 1 Mayıs’ta alanda polisin ataklarına direnenleri “vandal” olarak nitelendiren Fatih Altaylı ve “Gittiniz oraya kadar, polis karşınızda duruyor. Geçebilir miyiz, geçemezsiniz, müsaade veriyor musunuz, vermiyoruz. O zaman…” biçimindeki açıklamasıyla memleketin sosyalistlerine akıl veren pahalı asistanı Emre Bey…
Hakikat yerine hayallerindeki konum için gazetecilik yapanlar, ölen çalışanlarla ağlayıp katillerle gülenler, kibirleri gözlerini kör ettiği için memleketin sosyalistlerine akıl vermeye kalkışıp tartışma sınırını kendileri çizmek isteyenler, devranın döneceğini hissedip devranın döneceği tarafta herkesten evvel sandalye kapmaya çalışanlar… Hepsi tıpkı hizada. Biz de tam karşılarındayız.
Evet, bu 1 Mayıs Türkiye solunun kendine dair önemli özeleştiriler vermesi gereken yanlışlarla dolu. Türkiye’de sendikaların geldiği hal, Taksim konusunda önemli bir hazırlık yapılmamış olması, sosyalist solun dağınık ve neredeyse artık yalnızca birbirlerinin kusurlarıyla meşgul yapısı, çabayı kendisinden çok tertip içi yapılardan devşirme kolaycılığı, 1 Mayıs üzere bir günden iktidarın sıyrılmasına fırsat verilmesi üzere uzayan bir dizi başlık var elimizde. Ama bu demek değil ki eleştiriyi ülkenin sosyalistlerine akıl verme işini İsmail Saymaz ve türevleri yapabilir. Bu memleketin sosyalistleri ne kimseden akıl ne de kendilerine yer açılsın diye birilerinden icazet alacaklar. “Devlet yarına bırakır lakin yanına bırakmaz” üzere kof sloganlara sarılanları, mış üzere yapanları, taraf seçmekten korkanları tanıyoruz. Duvarlarınız yıkılacak, maskeleriniz bir bir düşecek, şüphesiz yüzleşeceğiz.
Size gereksinimimiz var. Buraya kadar geldiyseniz, hatırlatmak boynumuzun borcu. Türkiye üzere geleceği ziyadesiyle bilinmeyen bir ülkede, elimizden geldiğince nitelikli yayıncılık yapmanın imkanlarını araştırıyoruz. Güvenilirliğini global ölçekte yitirmiş medya alanında hâlâ âlâ işler çıkarılabileceğini göstermek istiyoruz.
Bağımsız yayıncılığı desteklemeniz bizim için çok kıymetli. vessaire’nin dağıtımının sürekliliğinin sağlanmasında ve daha geniş bölümlere ulaşmasında okurlarımızın üstlendiği sorumluluk özel bir mana taşıyor. vessaire’yi desteklemek için vessaire ana sayfamızı ziyaret edebilirsiniz.
