Yazar Murat Uyurkulak, 7 aydır tutuklu bulunan gazeteci Ahmet Şık’a hitaben bir mektup yazdı.
Kardeşim Ahmet,
Altı yıl evvel bir pazar günü senin için yürüyüş yapmıştık. Hava fıstık üzereydi, zifiri kar kıştan bir anda yaza geçivermiştik, seninle Ergenekon ortasındaki “bağlantı” kadar olmasa da hayli şaşırtıcıydı. Gazetecilere Özgürlük Platformu’nun senin için hazırladığı lolipoplar pek güzel olmuştu, dikdörtgen, büyükçe ve kalın, ardına vurunca acayip ses çıkıyordu, ortalık ayağa kalkıyordu, el acıtan alkıştan kurtarıyordu, tutulan yeri ise dayanıksızdı, çubuğu kırılıveriyordu, ne vakittir kırgınlık hissini unutmuştum, seni altı yıl evvel tutukladıklarında, tekrar, çok derinden hissetmiştim…
Altı yıl sonra, kıştan bırak ansızın yaza geçmeyi, bahara bile eremedik. Hava her daim puslu, dertli, boğucu… Twitter’daki zeki çocuklar, “Bahar özlendin krdşm” falan yazıyorlar. Bu güneşsizlik, bu gecikme hiç şaşırtan değil, hatta basbayağı manidar geliyor bana artık. Altı yıl evvelki kırgınlığımın yerinde ise kesif bir mide bulantısı var, artık…
Ahmet, altı yıl evvel de yazmıştım sana: Benim merhum babaannem çok küfürbazdı, muhacir damarı vardı, hafifçe meczuptu, otuz sekiz sene uzunluğu, doktor muayeneleri haricinde evinden çıkmadı, saçma sapan konulara, boş muhabbetlere hiç katlanamazdı, güya pencerenin önüne kurulup gelen geçeni seyretmek ve bakla falı açmak dışında yapacak çok işi varmış üzere. İşte babaannem Şükriye, dandik konular karşısında hızını ekşitip, “Üfür uçtum, tut kaçtım!” der, akabinde galiz bir küfür sallardı. Babaannem yaşasaydı, eminim sana yapılanlara bakıp en sıkı tarafından üfürürdü. “T.şakları kuruyasıcalar” diye eklemeyi de ihlal etmezdi…
Kardeşim, sen benden daha uygun bilirsin, iktidar o denli pis bir nanedir ki, onun kirine bulaşanı on cabbar tellak keselese arıtamaz. Sen zoru seçtin, tekinsiz bir arafta durdun daima, hepimiz buna şahidiz, iktidarın eskisine de yenisine de yüz vermedin, muktedirlerin kanlı gözlerinin ta içine dimdik baktın, kim hayatlarımızı cehenneme çeviriyorsa, kim rezil çıkarları için canımıza okuyorsa onun karşısında durdun. Her daim amaca konmanın sebebi budur, işte o kadar. Kendi kirlerinde boğulacaklar, bilmiyorlar…
Ahmet, ben artık desem ki, ben sana kendimden çok güvenirim, eminim sen de bana küfrederdin, küfrederken bile gülmeden edemezdin, gülerken o tuhaf çocuksu edanla iki de şık espri patlatırdın. Elbette öfkelisindir artık, yerden göğe haklısın, biz de öfkeliyiz, lakin senin öfkenin bizimkinden tekrar çok daha sevinçli ve güleç olduğundan hiç kuşkum yok…
Seninle en son Beşiktaş’ta oturmuştuk, bunlar beni yeniden alacak demiştin, e lakin yuh artık, olmaz o denli şey demiştim ben de, tatlı tatlı gülüp çayını yudumlamıştın, dediğin oldu, sen zalimleri yeterli tanırsın zira. Ancak yeniden de yuh artık… Ve fakat çaresizlik hissinden kaynaklı bir “yuh” da değil bu. Günün birinde o zindanların seni hapsedenlerle dolacağından da hiç kuşkum yok…
Ahmet, kardeşim, sana altı yıl evvel de yazmıştım: Seni neredeyse yirmi yıldır tanıyorum, bu müddet zarfında az görüştük öz görüştük, sen yazdın ben yazdım, bu uğurda saçları döktük, fakir kaldık lakin aç da kalmadık çok şükür. “Biz” kipinde konuşmaya burada son veriyorum, zira hamasetten kelam edesim var. Ben yürekli değilim, yüreğin herkesten beklenebilecek bir hususiyet olduğuna inanmıyorum, korkaklığın hesap sorulabilir bir zaaf olduğuna inanmadığım üzere. Lakin yürek karşısında hayranlık duymak yeterlidir. Yüreğin bana kuvvet ve ümit veriyor. İnsanın arkadaşına hayranlık duyması ne hoş, arkadaşın olmaktan onur duyuyorum, gülen gözlerinden öpüyorum…
Kardeşin Murat.
Kaynak: Cumhuriyet
