Geride bıraktığımız günler bizi “demirin tuncuna, insanın piçine kaldığımıza” ikna eder üzere, pek de kolay geçmedi. Bir yanımız umut dolu, bir yanımız öfke. 301 genç hatasız, haksız yere tutuklu hayli ne bayramın tadı vardı ne de güneşli havaların. Memleketin kaygısıyla bir türlü uyuyamadığımız gecelerin birinde makus bir haber daha aldık, Volkan Konak’ı birden kaybettiğimizi öğrendik.
Trabzonlu bir babanın kızı olarak benim siyasetle tanışmam bazıları üzere 1 Mayıs meydanlarında yahut devrimci geleneğin anılarıyla olmadı ne yazık ki. Fakat şimdi 8-9 yaşlarında, ailemle bir arada gittiğim bir Volkan Konak konserinde birinci kere Deniz Gezmiş’in fotoğrafını gördüğümü, o çocuk aklımla onca insanın neden ayağa kalkıp alkışladığına, gözlerinin dolduğuna mana vermeye çalıştığımı dün üzere yeterli hatırlıyorum. Sonrası malumunuz…
Bizim meskene teoriden evvel Kazım Koyuncu ve Volkan Konak girmişti. Yalnızca çocukluğumuza ses değil, fikrimize yol da olmuşlardı. Hafızalarımızdan inatla silmeye, yerine gerici bir topluluğu yerleştirdikleri “devrimci” Karadeniz’in tahminen de son iki simgesiydiler. Bir manada, bize özümüzde “iyi insanlar” olduğumuzu tekrar hatırlatan kahramanlardı.
Volkan Konak’ın akabinde hakkında bilmediğim, hatırlamadığım onlarca şey öğrendim, gördüm. Sayısız öğrenciye verdiği eğitim dayanağı, vaktinde yoksulluktan yapamadığı düğününü yıllar sonra eşine sürpriz olarak planlayışı, Karadeniz’de atağa uğrayan BDP’lilere Maçka’daki konutunu açışı, Ali İsmail Korkmaz’ın fotoğrafına bakarak söylediği “Mağusa Limanı” türküsü, reddettiği birçok küresel marka reklamı, yeri geldiğinde çok sevdiği Trabzonspor’a bile reaksiyon göstermesi… Hepsinin ötesinde, onurlu bir hayatın değer biçilemez kıymeti. Gerici faşistleri böylesine korkutan, endişeden meyyitin gerisinden kendilerini rezil eden cümleler kurduran şey işte buydu. Hiçbir vakit erişemeyecekleri bu mertebe…
Ekrem İmamoğlu’nun diplomasının iptalinin ve gözaltına alınmasının akabinde başlayan protesto ve boykot süreci ünlüler için giderek bir imtihana dönüştü. Bu süreçte birçoğu hiçbir şey söylemeden bir şeyler gevelemenin konforlu yollarını ararken adeta yeni bir lisan keşfetti. Bazıları de rezidanslarından sokaklara göz atmaya tenezzül bile etmedi. Sayesinde para kazandıkları toplumun sesi olma sorumluluklarına ısrarla sırtlarını döndüler. Tanınmış kişi olmakla “halkın sanatçısı” olmak ortasındaki derin uçurumu bize bir sefer daha gösterirken parmaklarının ucuna kadar gelen “onurlu ölme” fırsatını geri çevirdiler.
Volkan Konak o gün, bütün berraklığıyla “Dünyada yapayalnız tek başıma kalsam da bir kelebek kolaylığıyla ölsem de, ipe çekilmeyip zindana atılsam da ne sizin hukukunuza, ne sizin adaletinize, ne sizin dürüstlüğünüze, ne de sizin sevginize inandım, yaşadığım sürece inanmayacağım” diyordu. Bu kısacık hayatında kurduğu son cümlelerden biri “Sen bilmez misin, devrimciler korkmaz” oldu. Bir insan ne kadar onurlu yaşayabilirse o kadar onurlu yaşadı, ne kadar onurlu ölebilirse o kadar onurlu öldü. “Dünyaya el üzere çıplak geldim, el üzere çıplak gideceğim” derken sahiciydi. 32 yıllık müzik mesleğinde bir milim eğilmedi, bükülmedi. Giderken bile üç kuruşun hesabıyla mesleklerini borçlu oldukları topluma sırtını dönenlere ders verir, susarak hiçbir vakit sahip olamayacakları böylesine saf bir sevginin gücünü gösterir üzereydi.
Çok sevdiği dostu, memleketlisi Ekrem İmamoğlu cezaevinde olduğu için Volkan Konak’ın cenazesine katılamadı, tabutuna omuz veremedi. Vefa borcunu bir miras olarak özgür günlere sakladı. Biz sevenlerine de Volkan Konak’ın hayalindeki Türkiye’ye kavuşmak için verdiğimiz uğraşta ismini bir kenara yazmak kaldı.
Uğurlar olsun Volkan Abi, “Gökteki yıldızlari sayalum elli elli…”
Size gereksinimimiz var. Buraya kadar geldiyseniz, hatırlatmak boynumuzun borcu. Türkiye üzere tabir özgürlüğünün daima tehdit altında olduğu bir ülkede, elimizden geldiğince nitelikli yayıncılık yapmanın imkanlarını araştırıyoruz. Güvenilirliğini gittikçe yitiren medya alanında hâlâ güzel işler çıkarılabileceğini kanıtlamak ve eleştirel düşünme alışkanlığını müşterek bir bedele dönüştürmek istiyoruz.
Bağımsız yayıncılığı desteklemeniz bizim için çok pahalı. vessaire’nin dağıtımının sürekliliğinin sağlanmasında ve daha geniş kesitlere ulaşmasında okurlarımızın üstlendiği sorumluluk özel bir mana taşıyor. İmkanınız varsa, vessaire’yi desteklemek için vessaire ana sayfamızı ziyaret edebilirsiniz.
