Ekrem İmamoğlu’nun evvel diplomasının iptal edilmesi, akabinde gözaltına alınmasının ardından ülkede yaşananlar, bilhassa gençlerin sokağa çıkması ve taleplerini yüksek sesle dillendirmesi, toplumsal gayret dinamiklerinin yıllar sonra tekrar canlandığına işaret ediyor.
AKP-MHP iktidarının baskıları altında her geçen gün artan yoksulluğun içinde nefes almaya çalışan toplum, maruz kaldığı her cinsten şiddet münasebetiyle bitap düşmüş olsa da, gençlerin öfkesi ve hamasetiyle ayağa kalkmaya hazırlanıyor. Bu hareketlilik, toplumsal medyada gösterilen yansıların ötesine geçerek üniversite yerleşkelerine, kent meydanlarına ve sokaklara yayılan kolektif itirazda hayat buluyor.
Bu itirazın merkezinde, uzun vakittir geleceksizliğe mahkum edilen gençler var. Bir yandan işsizlik ve yoksullukla boğuşan gençler, öteki yandan da temel demokratik hak ve özgürlüklerin gaspına karşı isyan ediyor. Polisin şiddetli hücumlarına karşın geri adım atmayan üniversite gençliği, tıpkı vakitte iktidara karşı toplumsal hareketlerin öncüsü kim olacak tartışmasını da fiilen bitiriyor. Adeta, geçmişin devrimci gençlik geleneği ve birikimiyle bugünün ruhunu harmanlayarak yeni bir periyodun yolunu açıyorlar.
Önceki gün Vezneciler’de aşılan o birinci polis barikatından, dün gece İzmir’de kitlenin kararlı duruşu karşısında geri geri gitmek zorunda kalan TOMA’ya kadar geldik. İnsanlara umut ve cüret veren bu manzaraların hepsi gençlerin yapıtı. Kendileriyle ne kadar gurur duysalar az.
Muhalefetin, gençliğin yarattığı bu dalga karşısında nerede duracağı ise merak konusu. Bugüne dek sandık telaffuzuna sıkışıp kalan ve toplumsal hareketlerin dinamizmini göz gerisi eden muhalefet, son iki gündür başta gençler olmak üzere toplumun neredeyse her bölümünün tükenen sabrıyla yüzleşiyor. Sokaklarda yükselen sesler, yalnızca İmamoğlu’nun gözaltına alınmasına karşı değil. Bu türlü düşünen, toplumda biriken öfkeyi ziyadesiyle hafife almış olur. Bu, artık ülkenin geleceği için ortaya konan bir namus uğraşı.
Öğrenci hareketi, işte bu çabayı besliyor, büyütüyor. Ne protokollere ne de hamasi telaffuzlara pabuç bırakıyorlar. Polisleri geri püskürtüp barikatları aşarak herkese umut aşılıyorlar. Sokağa inen kitlelere yol gösteriyorlar.
Bu yüzden dün gece en büyük akının ODTÜ’de gerçekleşmesi boşuna değil. ODTÜ öğrencileri, gece boyunca polisler tarafından biber gazı ve plastik mermi yağmuruna tutuldu. Akabinde binlerce Ankaralının iradesi barikatları aştı ve halk ODTÜ’de öğrencilerle bütünleşti. Ortalarında milletvekilleri de vardı. ODTÜ’lüler onları da kendi aksiyonlarının bir modülü haline getirdi. Vekiller kravatlarını çıkardı, maskelerini taktı, öğrencilerin kollarına girdi ve onlarla birlikte direndi.
Tüm bu yaşananlar, toplumsal muhalefetin kendi meşruiyetini gençliğin öncülüğünde sokakta yine inşa ettiğini gösteriyor. Bu hareket, yalnızca iktidarı tehdit etmekle kalmıyor, muhalefeti de artık gerçek bir sorumluluk almaya zorluyor. Gelinen noktada, muhalefetin sandığa kilitlenen hesaplarının ötesinde, sokaktaki bu ateşi görmesi ve yükselen öfkeyi en direkt biçimde iktidara yöneltmesi gerekiyor. Aksi takdirde, halkın öfkesinin umutları durmadan boşa çıkartan muhalefetin kendisine yöneleceğine kuşku yok.
Özgür Özel’in dün akşam Saraçhane’deki konuşması boyunca gençler tarafından yuhalanması bu manada dikkat cazipti. “Özgür bizi Taksim’e götür!”, “Özgür gelsene, biber gazı yesene!”, “Mitinge değil, aksiyona geldik!”, “Özgür konuşma, Vatan’a yürü!” sloganlarıyla konuşması sık sık kesildi.
Oysa dün akşam, bir evvelki akşama nazaran çok daha ateşli bir Özgür Özel vardı. “Bana diyorlar ki, sokak daveti mı yapıyorsun? Evet, evet, evet! Sen bizim seçtiğimizi nezarethanelerde tutarken biz meskende oturmayacağız!” dedi ve kitleden en büyük alkışı bu esnada aldı. Lakin bunun da gençlik sayesinde olduğu unutulmamalı. Gençlik örgütlerinin iki gündür sokaklarda kuşandığı yürek, görülüyor ki sonunda Özel’e de sirayet etmiş. Dün akşam sandık fetişizmini bırakıp birinci kez sahiden bir şeyler söylemeye başladı. Artık buradan geri adım atmadan devam etmeli.
Bu hareketin kalıcı olup olmayacağını ise elbette yaşayarak göreceğiz. Lakin bugün sokaklarda, üniversitelerde yükselen her bir ses, barikatları aşan her bir adım, demokratik, özgür ve müreffeh bir geleceğe dair körelen umutları yine yeşertiyor.
Artık umutlu olmak için kusursuz bir sebebimiz var: Ülkeyi karanlıktan çıkarmak için sorumluluk alan, gayret eden, örgütlenen, barikatları aşan, megafonları eline alıp kelamını sakınmayan bir jenerasyonla karşı karşıyayız. Ve bu jenerasyonun sağduyulu öfkesi, yalnızca iktidarı değil, topyekûn tertip siyasetinin kendisini sarsıyor.
*Bu yazının birinci versiyonu Mecra‘da yayımlanmıştır.
Size gereksinimimiz var. Buraya kadar geldiyseniz, hatırlatmak boynumuzun borcu. Ülkemizde herkesin malumu olan kuvvetli şartlarda, elimizden geldiğince nitelikli yayıncılık yapmanın imkanlarını araştırıyoruz. Güvenilirliğini gittikçe yitiren medya alanında hâlâ güzel işler çıkarılabileceğini kanıtlamak ve eleştirel düşünme alışkanlığını müşterek bir bedele dönüştürmek istiyoruz.
Bağımsız yayıncılığı desteklemeniz bizim için çok pahalı. vessaire’nin dağıtımının sürekliliğinin sağlanmasında ve daha geniş kesitlere ulaşmasında okurlarımızın üstlendiği sorumluluk özel bir mana taşıyor. İmkanınız varsa, vessaire’yi desteklemek için vessaire ana sayfamızı ziyaret edebilirsiniz.
