Mevcut iktidarın her şeyi yapabileceğini kabul ederek devam ediyoruz hayata. Bu, hem içinde olduğumuz karanlığı hem de devletleşmiş bir partinin yetkilerini nasıl aşabileceğini yahut fütursuzca kullanabileceğini bilmemizden kaynaklanıyor. Hukuksuzluğun ne kadar sınırsız, karanlığın ne derece sonsuz göründüğünü biliyoruz. Memleketin geçmişi uçsuz bucaksız adaletsizliklerle dolu. Yalnızca 22 yılımız değil, geride kalan yüzyılımız adaletsizlik vesikası halinde. Fakat bakmayı bilen gözler için düştüğümüz yerden birlikte kalktığımız anlar da yok değil. Hakikat yere bakmak, gördüklerimizden ders çıkarmak bu noktada büyük değer taşıyor.
Önümüzdeki seçimlerin mümkün cumhurbaşkanı adayı ve İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanı Ekrem İmamoğlu’na yönelik 19 Mart’ta başlayan hukuksuz bir süreç dahilinde Ekrem İmamoğlu ve beraberinde bir dizi isim gözaltına alındı. İmamoğlu’nun gözaltına alınmasının akabinde kitleler Türkiye genelinde ayağa kalktı, problem İmamoğlu’nu aştı, toplumun sabrı taşarken sokaklarda barikatı birinci aşanlar İstanbul Üniversitesi öğrencileri oldu.
Turan Emeksiz, 1960’ta Demokrat Parti’nin baskılarına karşı yükselen binlerce sesten biriydi. 28 Nisan 1960’ta İstanbul Üniversitesi öğrencilerinin Demokrat Parti iktidarına karşı düzenlediği protestolar esnasında Beyazıt Meydanı’nda polis tarafından vurularak öldürüldü. Bugün, 65 yıl sonra Turan Emeksiz’in kardeşleri tıpkı yerde başladılar istibdada karşı seslerini yükseltmeye. İstanbul Üniversitesi, ODTÜ, Hacettepe ve daha birçok üniversite hareketlerini polis müdahalesine karşın sürdürüyor. Bir manada Deniz Gezmiş’in, Becerikli Çayan’ın, Ulaş Bardakçı’nın, Ethem Sarısülük’ün, Ali İsmail Korkmaz’ın düştüğü yerden ayağa kalkıyor gençler, geçmişin mirasını nasıl devraldıklarını gösteriyorlar bütün memlekete. Birlik oluyorlar, fevkalade bir direnişin meşalesini onurla taşıyorlar ve pırıl pırıl parlıyorlar. Bir tarafta tetikçiler, alçaklar, korkaklar, troller; öbür tarafta geleceksiz, teminatsız bıraktıkları gençler var. “Hayatı anlamaktan mahrum, gerçekleri görmekten uzak” diye nitelenen gençlerin öfkesi pankartlarından taşıyor, yüzümüzü gülümsetiyor ve bütün ülkeye hengamenin bitmediğini, şimdi yenilmediğimizi haykırıyor.
Peki, kim bu gençler? Nereden çıktılar? Neden bu kadar öfkeliler? Barınma krizinin ortasında bırakılıp kalacak yurt bulamayan, yoksulluk nedeniyle eğitimini yarıda kesmek zorunda kalan, bozuk yurt asansörlerinde ihmallerle öldürülen, yoksulluk ve işsizlik nedeniyle inşaatlarda çalışırken hayattan koparılan, yarından ümidini kestiği için intiharı izlenen, hayatları yaşamaya kıymet bulunmayan milyonlarca genç… Birileri ne kadar yok saymaya, sindirmeye çalışırsa çalışsın dimdik karşımızdalar.
Bu gençler AKP’li yıllarda yoksulluk ve geleceksizlikle sınandı, sınanmaya da devam ediyor. Genç yoksulluğu her geçen gün artıyor, yalnızca bugünü değil yarını da ellerinden alınmış gençler geleceksizliğin yarattığı haklı bir isyanla sokaktalar. Türkiye dehşetli bir genç işsizliği ile karşı karşıya. Eğitim ve istihdam dışı genç oranında Avrupa birincisiyiz, ülke genelinde 15-24 yaş ortası gençlerin dörtte biri ne eğitimde ne de istihdamda yer alıyor. Maruz kaldıkları bu şartlar nedeniyle gençler iş bulma ümitlerini kaybettiler ve iş aramaktan dahi vazgeçtiler.
Eğitim kurumları, bilimin ve özgür niyetin yuvası olmaktan çıkarılıp piyasaya teslim edildi. Üniversiteler birer şirkete, öğrenciler ve aileleri de müşteriye dönüştürülürken, eğitim hakkı sadece parası olanlar için bir seçenek haline getirildi. Barınma krizi ve fahiş yemek fiyatları, öğrencileri açlık ve sefaletle baş başa bıraktı. Bu ticarileşme süreci, gerici siyasetlere alan da açtı. Devletin sağlaması gereken barınma imkanları yetersiz kaldı, öğrenciler cemaat ve tarikat yurtlarına mecbur edildi. Bunlara ek olarak, akademi de bütünüyle itibarsızlaştırıldı. Liyakatsiz atamalarla eşler, dostlar ve akrabalar “akademisyen” yapılırken, muhalif görülen akademisyenler bir kararnameyle üniversitelerden tasfiye edildi. Yerleşkelerin bölünmesi, esaslı üniversitelerin isimlerinin değiştirilmesi ve eğitim kurumlarının kent dışlarına sürülmesi üniversiteleri ticari işletmeler haline getirirken, öğrencileri de niteliksiz eğitimin ve teminatsız iş hayatının girdabına sürükledi.
Gençler yoksullukla ve işsizlikle sınandılar, iş bulduklarında esnek ve teminatsız şartlarda sömürüldüler, eğitim ve istihdamda eşitsizliklerin ortasına bırakıldılar, baskılarla yıldırıldılar. İşte bunlarla sınanan Z nesli, bu memleketin haysiyetine leke sürülemeyecek isyan geleneğinden aldığı iradeyle yolumuzu aydınlatıyor.
Dünün gençleri bugünü ve geleceği inşa etmiş, anlaşılan o ki şimdinin gençleri de bu geleneği sürdürüyor. Biz varız ve yarınımız kimsenin eline bırakılamayacak kadar değerli diyorlar. Âlâ ki diyorlar. Enver Gökçe, Turan Emeksiz için yazdığı ve sonraları Ahmet Kaya bestesiyle lisanımıza dolanan şiirinde ne diyordu hatırlayalım: “Yine düşman elindeydi vatan, ya katlime ferman ya sıkıntıma derman…”
Size muhtaçlığımız var. Buraya kadar geldiyseniz, hatırlatmak boynumuzun borcu. Ülkemizde herkesin malumu olan kuvvetli şartlarda, elimizden geldiğince nitelikli yayıncılık yapmanın imkanlarını araştırıyoruz. Güvenilirliğini gittikçe yitiren medya alanında hâlâ güzel işler çıkarılabileceğini kanıtlamak ve eleştirel düşünme alışkanlığını müşterek bir bedele dönüştürmek istiyoruz.
Bağımsız yayıncılığı desteklemeniz bizim için çok pahalı. vessaire’nin dağıtımının sürekliliğinin sağlanmasında ve daha geniş kesitlere ulaşmasında okurlarımızın üstlendiği sorumluluk özel bir mana taşıyor. İmkanınız varsa, vessaire’yi desteklemek için vessaire ana sayfamızı ziyaret edebilirsiniz.
