Burnumuzun tabanındaki savaşları her kezinde biraz daha az konuşuyorum, daha az bağırıyor, daha çabuk alışıyorum. Çocuklar ölüyor, kameraya bakan sağlıkçılar, muhabirler, siviller ölüyor fakat ben bu vefatları telefon ekranından izlemeye o denli yahut bu türlü alışıyorum. Bu alışma hali tahminen de en büyük çöküşüm oluyor. Toplumsal medya akışında her acı bir sonrakine yer açmak zorunda kalıyor.
Gazze’de aylardır süren soykırımda on binlerce insan ömrünü kaybetti. En son kendimi birkaç haber sayfasını Instagram’da sessize alırken buldum. Alışkanlık haline gelen kayıtsızlık sadece politik değil tıpkı vakitte insani bir felaket. Görmemek, duymamak vakitle bir cins suç ortaklığına dönüşüyor. Üstelik savaş cürümleri, hukuksuzluk, adaletsizlik yahut cezasızlık artık kimseyi şaşırtmaz, ayağa kaldırmaz oldu.
Yaşadığımız ülkede gözaltında kayıplar, sabaha karşı mesken baskınları, toplumsal medya paylaşımlarıyla tutuklananlar, yıllarca süren davalar… Çoğumuz üzere ben de yargıya güvenmiyorum elbette fakat bir yandan da hiçbir şeyin değişmeyeceğine inancım o kadar değişken ki artık itiraz etmeye bile mecalim kalmıyor. Kendi inançlı alanıma çekildim ya da o denli sanıyorum. Bu geri çekilme sırf politik değil, tamamen gündelik hayatıma da sindi. Sessiz kalmak, uzaklıklı olmak, kendi başıma kalmak daha kolay geliyor artık. Pekala, o denli mi?
“Tahammül” sözü artık sabah metrobüs seyahatlerinden işyerindeki sohbetlere, aile içi kırgınlıklardan sevgililer ortasındaki tansiyonlara kadar her yerde. Tahammül göstermeyi zayıflık, dinlemeyi vakit kaybı, merhameti taraf olmak sanıyoruz. Güya herkes kendi öyküsünün merkezinde sırf kendi biricik acısına yer açabiliyor.
Görmek ise hem bir iktidar alanı hem de sorumluluk. Tahminen de bütün bu yorgunluk, olana bitene alışma ve susma hali tahammül eşiğimizin ziyadesiyle aşındığını gösteriyor. Ne politik şiddete, ne gündelik kırılganlıklara, ne de oburunun varlığına yer açacak halimiz kaldı. Halbuki tahammül sadece katlanmak değil duymaya, görmeye, anlamaya devam etmek olabilir mi?
Belki de bugünün en radikal aksiyonu bu: Diğer bir insanın varlığına, fikrine, korkusuna, acısına tahammül edebilmek. Görebilmek, duyabilmek… Dinlemeden, anlamadan, birlikte kalmadan hiçbir şeyin iyileşmeyeceğini bilerek. Tahammül azaldıkça, alan daraldıkça, beşere duyulan muhtaçlık artar diyebilir miyiz? Bana kalırsa, evet.
Ama bu yetmez. Salt duygudaşlık ve empati bizi bir yere götürmez. Daha güzel bir hayat, sadece bekleyerek ve dileyerek, sadece kendine odaklanarak kurulamaz. Bu yıkımın karşısında lakin kolektif akılla direnebiliriz. Bir ortaya gelerek, örgütlenerek, siyasi ve toplumsal programlar inşa ederek. Kolektifleşen ümitsizliğe karşı, tekil lakin inatçı bir umut inşa etmek temeldir. Birbirine yaslanan, birebir karanlıkta yürüyen fakat birbirini gözeten bir yan yanalık…
Size gereksinimimiz var. Buraya kadar geldiyseniz, hatırlatmak boynumuzun borcu. Ülkemizde herkesin malumu olan şiddetli şartlarda, elimizden geldiğince nitelikli yayıncılık yapmanın imkanlarını araştırıyoruz. Güvenilirliğini gittikçe yitiren medya alanında hâlâ düzgün işler çıkarılabileceğini kanıtlamak ve eleştirel düşünme alışkanlığını müşterek bir kıymete dönüştürmek istiyoruz.
Bağımsız yayıncılığı desteklemeniz bizim için çok bedelli. vessaire’nin dağıtımının sürekliliğinin sağlanmasında ve daha geniş kısımlara ulaşmasında okurlarımızın üstlendiği sorumluluk özel bir mana taşıyor. İmkanınız varsa, vessaire’yi desteklemek için vessaire ana sayfamızı ziyaret edebilirsiniz.
