“Allah aşkına! Biz biraz evvel ne yaşadık?”
Dün akşamki oynanamayan maçın yorumcusu, eski futbolcu ve teknik yönetici Reha Kapsal, müsabaka tatil edildikten sonra bu soruyu sordu. Akabinde daima kendisini tekrar ederek ateşli bir formda Fenerbahçe’nin maçı oynamama kararını eleştirdi.
Öncelikle Türkiye futbolunda rastgele bir şeye hâlâ şaşırabiliyor olmak farklı doğal. Yani dün akşama kadar her şey olağandı. Bir kulüp başkanı, sahaya girip bir hakeme yumruk atmadı. Başka bir kulüp başkanı, yine sahaya girip ekibini alandan çekmedi. Cumhuriyet’in 100. yılında Harika Kupa maçı Riyad’da oynatılmak istenmedi ve Suudi yetkililer oyuncuların seremoniye Atatürk tişörtleriyle çıkmasına müsaade vermedikleri için maç iptal edilmedi. Bir maç sonunda mesken sahibi ekibin taraftarları alana girip deplasman kadrosunun oyuncularına saldırmaya kalkmadı. Tüm bunlar tıpkı dönemde birkaç ay içinde olmadı. Bir tek dün akşam Fenerbahçe’nin maçın ikinci dakikasında sahayı terk etmesi mi bizi şoka uğrattı? Her şeyden evvel biraz samimi olmakta yarar var.
İkincisi, uzun müddettir otokrasiyle yönetilen bir ülkede protesto aksiyonlarının şaşırtan ve gereksiz bir şeymiş üzere görülmesi olağan. Lakin demokratik ülkelerde protesto, en temel haklardan biridir. Fenerbahçe’nin de bu türlü bir hakkı vardır ve beğenilsin ya da beğenilmesin, bu hak savunulmak zorundadır.
Fenerbahçe neyi protesto etti?
Fenerbahçe yıllardır kendisine büyük haksızlıklar yapıldığını, bu haksızlıkların taammüden yapıldığını ve bu gidişatın kendisi açısından sürdürülebilir olmadığını düşünüyor. Son Trabzonspor maçında yaşanılanlar da onlar açısından bardağı taşıran son damla oldu ve sarı-lacivertli kulüp artık geleceğini belirleyebilmek için bir adım atmaları gerektiğini düşünerek 2 Nisan’da harika kongre düzenleme kararı aldı. Kongre öncesinde gerekirse ligden çekilebileceği de söylendi ve stadyuma bu beklentiyle 25 bin kongre üyesi geldi. Sonucundaysa dağ fare doğurdu, Fenerbahçe fevkalâde kongresini hiçbir inanılmaz karar alamadan noktaladı ve kongre üyeleri hayal kırıklığıyla meskenlerine döndü.
Ama protesto edecek öbür bir şey bulundu, bir türlü oynanamayan Üstün Kupa maçı. Riyad’daki rezaletten sonra Şanlıurfa’ya alınan maçın tarihini beğenmeyen ve Olympiakos ile oynayacakları Konferans Ligi maçı nedeniyle ileri bir tarihe ertelenmesini isteyen sarı-lacivertliler, ayrıyeten maçın yabancı bir hakem tarafından yönetilmesini kural koştular. Bu iki talebi federasyon tarafından reddedilince de değişik bir protesto sistemi akıllarına geldi: Maça 19 yaş altı kadrosuyla çıkıp, birkaç dakika sonra sahayı terk etmek.
Başta da söylediğimiz üzere, herkes her şeyi istediği üzere protesto edebilir. Fakat bir şeyi protesto ederken, bunun size ne kazandırdığına da bakmak ve protestonuzu buna nazaran biçimlendirmeniz gerekir. Fenerbahçe, Harika Kupa maçını oynamak istemiyor mu? O halde bunun için birebir gün İstanbul’da kendi maçlarını oynayan 19 yaş altı grubunu uçağa bindirip Şanlıurfa’ya götürmelerine gerek yoktu. Ya maça nitekim çıkmayacaklardı -tıpkı Beşiktaş’ın altı yıl evvelki bir Fenerbahçe maçında yaptığı gibi- ya da sahayı terk etmenin daha güçlü bir ileti vereceğini düşünüyorlarsa da bunu Edin Dzeko’ya, Dusan Tadic’e, yani bu maçın gerçek sahiplerine yaptıracaklardı.
Fakat Ali Koç tabiri caizse kaçak güreşmeyi tercih etti. Oyunun durduğu birinci an sahayı terk etmenin tahminen de çok karizmatik görüneceğini düşündü, ancak Mauro Icardi’nin birinci dakikada attığı gol, muhtemelen hesapta yoktu. 17-18 yaşındaki çocuklar sahayı terk ederken Galatasaraylı futbolcular tarafından alaycı bir formda alkışlanmaları, akabinde sarı-kırmızılıların saha ortasındaki tam olarak ne için olduğu belirli olmayan kutlamaları, herhalde bunlar da hesapta yoktu. Lakin bu protestonun Fenerbahçe’ye bir şey kazandırmayacağı üzere, bahisle hiçbir alakası olmayan gencecik futbolcuları da çok makus bir gecenin figüranları yapacağı aşikardı. Ne yazık ki o denli de oldu.
Sonuç olarak ise ülkenin iki esaslı ekibi, birkaç ay içindeki ikinci buluşmalarında da bir maçı oynayamadı. Oynadıklarında da bu pek bir şeye benzemiyordu aslında, ancak bu kere, sözün gerçek manasıyla oynayamadılar.
Büyükekşi sarfiyat, daha ekşisi gelir
Peki, neden bu türlü? Lafı dolandırmayalım. Türkiye’de iktisat neden bu haldeyse, hukuk neden bu haldeyse, bayan hakları neden bu haldeyse futbol da birebir sebepten bu halde. Mehmet Büyükekşi, evet, bir dönemde olabilecek tüm skandallara imza atan, tarihin en makus futbol federasyonu lideridir ve bir an evvel istifa etmelidir. Ama onun istifası da futboldaki problemleri bitirmeyecek, tıpkı daha evvel Nihat Özdemir ya da Yıldırım Demirören’in istifalarının bir şeye yaramadığı üzere. Aslında bilindiği üzere, Türkiye’de istifa diye bir mefhum da kalmadı. Her şey bir adamın iki dudağı ortasından çıkacak kelama bağlı olduğu için, istifa etmek yerine “görevden affını istemek” diye bir şey var artık hayatımızda.
O yüzden bu sorun yalnızca Büyükekşi’yi maksat alarak çözülemez, onu misyona getiren ve hâlâ vazifeden affetmeyen kimse, oraya gerçek da bir iki çift laf edebilmek gerekir. Herkesin bilip de lisana getiremediği ve bu yüzden daima problemin etrafından dolandığı şeyi gelin söyleyelim: Türkiye’de her şeyde olduğu üzere futboldaki vaziyetin sorumlusu da Recep Tayyip Erdoğan ve onun kurduğu tek adam rejimidir. Bu rejim değişmediği surece de Türkiye’de futbolun düzelmesi mümkün değildir.
*Bu yazı, daha evvel Gazete Duvar’da yayımlanmıştır.
Size muhtaçlığımız var. Buraya kadar geldiyseniz, hatırlatmak boynumuzun borcu. Türkiye üzere geleceği ziyadesiyle meçhul bir ülkede, elimizden geldiğince nitelikli yayıncılık yapmanın imkanlarını araştırıyoruz. Güvenilirliğini global ölçekte yitirmiş medya alanında hâlâ uygun işler çıkarılabileceğini göstermek istiyoruz.
Bağımsız yayıncılığı desteklemeniz bizim için çok bedelli. vessaire’nin dağıtımının sürekliliğinin sağlanmasında ve daha geniş kesitlere ulaşmasında okurlarımızın üstlendiği sorumluluk özel bir mana taşıyor. vessaire’yi desteklemek için vessaire ana sayfamızı ziyaret edebilirsiniz.
