Ben bir psikoloğum. Psikoloji Kısmı mezunu olarak kapitalist çemberin bazen içine sıkışan, bazen dışında kalan bir psikoloğum. Şiddet gören danışana, şiddet gördüğüne dair geribildirimde bulunmaktan çekinmeyen, boş sandalyedeki[i] faille hesaplaşma yollarını izleyen bir psikoloğum.
Neoliberalizmin “iyi hissetme ihtiyacı” ile tanımladığı motivasyon konuşmalarını yapmayan, “affetme koçluğu” yapıp mağdur olanın sadık bir köle olmasını sağlamaya çalışmayan bir psikoloğum.
Birey olduğu sık sık unutulan çocuğu “makul bir evlat’’ haline getirmeye çalışmayan, çocuğun babasına itaat etmesi için değil babasına ‘‘bana şiddet uyguluyorsun’’ diyebilme cüretini gösterebilmesi için çalışan bir psikoloğum.
Çalışanların işverenlerine karşı öfkesini dizginleyen değil, dışavurum çalışmaları yapan bir psikoloğum. “Sevgilim bana histerik diyor, tedavi olmaya geldim’’ diyen bayanlarla karşılaşıyorum. Ben her yıl 8 Mart’ta alanda yerini alan, “histerik değiliz, öfkeliyiz’’ pankartı taşıyan bir psikoloğum. “Param olsa psikoloğa giderim’’ diyen herkese, personele, işsize, öğrenciye, emekliye, bayana, LGBTİ+’ya kapısını açık tutmaya çalışan ancak ulaşılamayan bir psikoloğum.
Amerikan etiği çerçevesinin dışında kalmaktan ve dışlanmaktan korkmayan bir psikoloğum (değerli öğretmenim ve yoldaşım Özgen Altınay’ın katkılarını teslim etmem gerek).
Maniler ve ulaşım yolları
Örneğin, Buca’da yaşayan ve üç çocuk annesi bir konut hanımı düşünelim. Akşam pırıl pırıl konutta, mis üzere yemeklerle dolu hazır sofra bekleyen (yoksa döven) kocasına sesini çıkaramayan bu bayan bana ulaşabilir mi? Buca’dan Alsancak’a geliş bir saat. Hazırlanıp meskenden çıkmak, gidiş-geliş yol mühleti, seans mühleti toplamda dört saat. Gelebilmesi için üç çocuğu birine bırakmalı, kent ömründe birden fazla vakit bir seçenek değil, seansa gelebilmek için harcadığı mühletin akabinde mesken işlerini yetiştirmesi imkansız.
Fail koca, fail kocayı koruyan kurumlar, kapitalizmin ve patriarkanın kendisi bayanların bana ulaşmasını engelliyor. Fakat eviçi emeğin ve bakım emeğinin toplumsallaştığı bir nizam bu manileri kaldırır. Faillerin desteklenmediği bir nizam bayanların psikologlara ulaşmalarını sağlar. Çamaşırhaneler, aşevleri, kreşler sağlar. Fırsat eşitliği sağlar.
Ulaşım yükünden kurtaran online ruhsal dayanak için kişinin kendine ilişkin bir odasının olması gerekir. Bir avuç zenginin kendine ilişkin adası, kenti, devleti olsun diye çoğunluğun kendine ilişkin bir odası yok.
O halde kendine ilişkin odasında, gelecek dehşetiyle, işsizlik gerçeğiyle imtihan yılında adeta bir yarış atına dönüşen öğrenciye bakalım. Onun jokeyi olan anne —çünkü çocuğun bakımı sırf annenin vazifesidir (!), meskende öğretmenlik de buna dahildir— çocuğunun test çözmesi gereken saatlerde gerilimini yahut korkusunu görüp onu psikoloğa ulaştırır mı? Adeta “ebeveynin mülkü’’ olan çocuk, ailesi müsaade vermeden, ailesi psikoloğa gitmesini uygun bulmadan bana ulaşabilir mi? “Bizim vaktimizde psikolog mu vardı, ne gerek var?’’ diyen, lakin kendisine ve etrafına verdiği rahatsızlıklar aşikar olan ebeveynin çocuğu ulaşabilir mi? Özel mülkiyetin temelini tartışmak ve değiştirmek ulaşmasını sağlar.
Hepimizin aylık çıkarı kiraya, faturalara, market alışverişine güç bela yeterken seans fiyatları sürdürülebilir biçimde karşılanabilir mi? Pekala, ya çalışmayan biri? Parası olmayan bana ulaşabilir mi? Bir avuç ayrıcalıklı güçlü dışında kim rahatlıkla ulaşabilir? Herkesin üretime iştiraki ve servetin adil dağıtımı gereksinimi olanların bana ulaşmasını sağlar.
Ben ulaşılabilen bir sıhhat işçisi olmak istiyorum. Bugün bunun için gayret etmekten korkmuyorum. Yarın için arzum, pahalı öğretmenim ve yoldaşım İbrahim Eke’nin söylediği üzere, “Mesleğime muhtaçlık olmayacak bir dünya…”
[i] Boş sandalye tekniği, tamamlanmadığı yahut gerçekleşmediği için eksik kalan konuşmaları gerçekleştirebilen bir tekniktir. Kişi, boş sandalyede konuşmak istediği bir şeyin oturduğunu hayal ederek konuşmayı başlatır. Bir kişiyi, bir istikametini, bir organını, her şeyi boş sandalyeye oturtabilir. Kişi, boş sandalyedeki şeyle yer değiştirerek role girebilir, o şeyi konuşturabilir.
Size muhtaçlığımız var. Buraya kadar geldiyseniz, hatırlatmak boynumuzun borcu. Türkiye üzere geleceği ziyadesiyle bilinmeyen bir ülkede, elimizden geldiğince nitelikli yayıncılık yapmanın imkanlarını araştırıyoruz. Güvenilirliğini global ölçekte yitirmiş medya alanında hâlâ güzel işler çıkarılabileceğini göstermek istiyoruz.
Bağımsız yayıncılığı desteklemeniz bizim için çok bedelli. vessaire’nin dağıtımının sürekliliğinin sağlanmasında ve daha geniş bölümlere ulaşmasında okurlarımızın üstlendiği sorumluluk özel bir mana taşıyor. vessaire’yi tek seferliğine yahut tertipli desteklemek için vessaire ana sayfamızı ziyaret edebilirsiniz.
