Zeki Müren’i yakın dostu Göksenin Çakmak’tan dinleyiniz

Türk Sanat Müziği’nin unutulmaz sesi Zeki Müren, nam-ı öteki “Sanat Güneşi”, 1996’da hayatını kaybetti. Yaşarken çok sevildi, büyük hürmet gördü, alaturka müziği tek başına tekrar popülerleştirerek müzik tarihçilerinin görmezden gelemeyeceği sıradışı bir figüre dönüştü. Cemal Süreya’nın 1989’da yazdığı “Zeki Müren’in Ünü” başlıklı denemesinde aktardığı üzere klasik Türk müziğine arabeski de, valsi de, hafif müziği de birinci o getirdi.

Cemal Süreya, “Zeki Müren halk içinde hem hayranlık hem de latifeyle anılır,” diyordu. “Ülkemizde hem çok büyük görülüp hem de pek ciddiye alınmayan tek kişi o tahminen de.” Süreya’ya nazaran Zeki Müren kendi bestelerini okuyarak sesine, cinsel kimliğini görece gizleyerek de eşcinselliğine ihanet etmişti. Yakın periyotta ise cinsiyet çalışmaları ve kuir çalışmaları üzere yeni akademik disiplinlerin odağına yerleşti, serinkanlı tahlillerle değerlendirildi.

Zeki Müren’in yorumuyla ölümsüzleştirdiği müzikleri, devirdiği tabuları saymakla bitmez. Zeki Müren, kimsenin ne dediğine ne düşüneceğine takılmadan, sırf yeteneğine, çalışkanlığına ve zarafetine güvenerek kendi yolunu çizenlerin bu topraklardaki öncülerindendi. Dünyayı etkileyen, hudut tanımayan bir sanatçıydı.

Zeki Müren’in son 18 yılına yakından tanıklık eden, yazları Bodrum’da, kışları da İstanbul ve Ankara’da ona eşlik eden, birebir meskeni paylaştığı yakın dostu, sırdaşı ve can yoldaşı Göksenin Çakmak oldu. Eğitimci, Türk sanat müziği sanatkarı, sunucu ve tiyatro yönetmeni olan Çakmak, 2014 yılının Ekim ayında gazeteci Ahmet Çınar ile bir röportaj gerçekleştirdi. Röportajda, Zeki Müren’e ait genel geçer gerçeklerin dışında sanatkarın özel hayatına dair kimi kıssaları de paylaştı. Zeki Müren’i bağrına basan Türkiye’nin şöhret ve güç sahibi olmayan bir eşcinsele yahut bir transseksüele neden tıpkı biçimde yaklaşmadığını bir sefer daha hatırlattı. Bize de paylaşmak düştü.

---

Önce sizi tanımak isteriz. Zeki Müren kamuoyuna mal olmuş bir kişilik. Sizse herkesin merak ettiği o yaşama, birinci elden tanıklık ettiniz. Biz sizi “Zeki Müren’in en yakın arkadaşı” olarak tanıdık…

Kamuoyu çok yakından tanımıyor olabilir ancak aslında ben Selim İleri’nin Bir Cehennem Kraliçesi isimli romanına karakter olarak bile girdim. Selim Bey, beni Bodrum’da Zeki Müren’le her gün Bardakçı koyuna motorla gidip gelirken izlemiş. O kadar izlemiş ki en sonunda roman kişiliği haline getirmiş. O romandaki “Bülbülün” karakteri benim. Ancak orada kıskanç, bir gözü takma bir ideoloji öğretmeniyim. Romanda kendini “Bülbülün” diye tanıtan lakin aslında Hüseyin’im. Göksenin-Hüseyin: Uyaklı. Hece sayıları bile tutuyor. Makus bir karakterim. Zeki Müren daha sonra Selim Bey’e hesap sordu, “Sen benim arkadaşımı nasıl o denli tanıtırsın,” diye. O da “Ben sanatçıyım, istediğim biçimde ele alırım roman kahramanını, orada bir karakter yarattım” dedi. Romanda benden bahsederken, avaz avaz alaturka müzikler okuduğumu yazıyor, sahiden o vakit karayolu yoktu, biz Zeki Müren’le her gün Bardakçı’ya gidip gelirken motor üstünde müzikler okurdum. Onları da izlemiş Selim Beyefendi. Roman kahramanı olacağımı hiç zannetmiyordum, olmuşum.

Sizin birinci temasınız, birinci müsabakanız nasıl oldu Zeki Müren’le?

1979’da Ankara’da Elegan Gece Kulübü’nde tanıştık. Yenimahalle Mustafa Kemal Lisesi Müdür Yardımcısı ve ideoloji öğretmeniydim. Çocukluğumdan beri hayranlığım vardı kendisine. Ankara’ya geldiğinde gittiği gece kulübünü ve hatta oturduğu masayı bile öğrendim. O gelmeden, gidip masasındaki boş yere oturdum. Az sonra, beraberindekilerle geldi. Ben oturduğum için yanındakilerden biri ayakta kaldı. Şöyle bir baktı, kalkar mıyım diye. Niyetimin olmadığını görünce, yanındakileri öteki yerlere oturttu lakin bana hudut oldu. Hiç tanımadığı biri masasında oturuyor çok bozuldu, sırtını döndü. İçkiler, kahkahalar, fıkralar derken sohbet ilerledi. Zeki Bey her akşam bir şişe viski içerdi, ya Chivas Regal ya Johnny Walker. O gece de içkinin dozu artınca, döndü ve bana “Özür dilerim epeydir sırtım dönük size,” dedi. İçkinin tesiriyle yumuşamıştı. Akabinde “kimsiniz” diye sordu. İdeoloji öğretmeni ve ses sanatkarı olduğumu söyledim. Daha evvel Ankara Radyosu’nda bulunmuştum. Kurduğum korolar vardı. Müzikten konuşmaya başladık. Makam ve metot bildiğimi fark etti. O müzik mırıldanıyor, anında ne olduğunu söylüyordum. Etkilendi herhalde. İdeolojiden, estetikten, hoş sanatlardan konuştuk. Yanındakileri bırakıp büsbütün bana döndü. Saatlerce müzikten, edebiyattan, ideolojiden konuştuk. O gece ayrılırken “25 gün buradayım, tekrar gelip şereflendirirseniz şad olurum, çok sevdim sohbetinizi,” dedi. Her şeyi, uykusuzluğu göze alarak o 25 gün boyunca her gece buluştu ve konuştuk. Ve bizim o müddet içinde dostluğumuz pekişti. En son giderken, “Çok üzülüyorum sizi burada bıraktığım için, keşke İstanbul ya da Bodrum’da olsaydınız,” dedi. Ben de “Paşam tatillerde gelebilirim,” dedim. Ortadan 3-4 ay geçtikten sonra haziran sonunda Bodrum’a gidip bir pansiyona yerleştim. Bardakçı koyuna gittim. Zeki Bey oradaydı, etrafı kalabalıktı, eğleniyorlardı. Evvel beni fark etmedi, yanına yaklaşınca güneş gözlüğünü çıkarttı ve “Aaa, Göksel sen misin?” dedi. Adımı hatırlayamamıştı ancak “Hoşgeldin,” deyip yanına oturttu. Nerede kaldığımı sordu, Zafer Pansiyon’da kaldığımı söyledim. O gece motorla pansiyona döndüm, odama gittim, eşyalarım yok. Pansiyoncular, Zeki Müren’in eşyalarımı sürücüsüyle aldırtıp meskenine naklettirdiğini söyledi. Şoktaydım, başladım titremeye. Mecburen Halikarnas yokuşunu tırmanıp Zeki Müren’in meskenine gittim. Heyecandan titriyordum. Ankara’da geçirdiğimiz 25 gece var yalnızca, derin ve eskiye dayanan bir samimiyet de yok. Yardımcıları açtı kapıyı, girdim, salonda bekliyorum. Cemil İpekçi’nin diktiği calabasıyla çıkageldi, “Sürprizimi beğendin mi?” deyip bana sarıldı. Ben ise “Paşam rahatsız etmek istemezdim,” dedim. O ise, “Herkese değil ancak dostlara kapım açıktır,” dedi. Gerçekten daha sonra benim dışımda gelen hiç kimse o meskende kalamadı. Akrabaları gelirdi, en uzak yerde otel ayırtırdı. İki saatliğine görüşürdü onlarla bile.

Size neden bu türlü yaptı?

Bence Ankara’daki o 25 günde o dostluğu yakaladı. Zeki Bey, cin üzere uyanıktı. Birçok şeyi gördü bende ve “Bu insan benim dostum, sırdaşım, can yoldaşım olabilir,” diyerek, beni kabul etti. Geçen hafta İzmir Fuarı’nda Zeki Müren’i anma merasimine katıldım. Orada Zeki Müren’le röportaj da yapmış bir eski gazeteci hanımefendi konuşma yaptı. Yıllar evvel sormuş Zeki Bey’e “En yakın arkadaşınız, dostunuz kim?” diye. “Göksenin var,” demiş. Bundan haberim yoktu. Yeni öğrendim ve bir sefer daha keyifli oldum.

Son 18 yılında bu kadar yakınında olan diğer kimse yok. Neredeyse Zeki Bey’in kara kutusu üzeresiniz. Ancak bu hususta tıpkı vakitte hayli ketumsunuz. Anlattıklarınızın sonları muhakkak. Bir de kitap yazdınız ama yayımlamıyorsunuz.

Yayımlayamıyorum çünkü kitabı farklı ceza avukatları inceledi, 70 yerine işaret koydular. Buraları yayımlarsanız kesinlikle ceza ve tazminat davaları açılır, dediler. Yani o kitabı yayımlarsam yurtdışına kaçıp kalan ömrümü orada sürdürmem lazım. Burada kalırsam bir halde yok edebilirler beni. O nedenle yayımlayamıyorum kitabı. Şenay Düdek’e sordum “N’apayım?” diye. İsim vermeden yaz diyor. O denli şeyler var ki Zeki Müren’le ilgili, o kitabı yayımlasam, Türkiye sallanır. Güç yani, ne yapacağımı ben de bilemiyorum. Tehlikeli olabilir.

Halbuki bugüne kadar anlattıklarınızın dışında yesyeni anılar aktarabilirsiniz bize…

Bakın o vakit, Türkiye’de herkesin korktuğu, üstünü örttüğü, tartışmaktan kaçındığı, yok saydığı eşcinsellikle başlamamız lazım. Zeki Müren pasif eşcinseldi. Mevzu buraya geldiğinde çabucak husus değişiyor, hava raporuna geçiliyor, reklamlar giriliyor vs. Neden olduğunu anlayamıyorum. Bir gerçeklik olarak eşcinsellik üzere doğal bir olguyu neden tartışmıyor beşerler? Niçin beşerler çıkıp eşcinsel olduklarını söyleyemezler? Kimseyi baskıyla eşcinsel yapamazsınız ki. Hulki Cevizoğlu’yla da tartıştım bunu. Yayında Zeki Bey’in aleyhinde konuşuluyordu, telefonla bağlandım. “Tanrı, tabiat, tabiat; ne derseniz deyin, bu biçimde bir yaratışla çoğalmayan bir jenerasyon üremektedir. Bu üzere bağların sonucunda yeni bir birey dünyaya gelmez, kimse gebe kalmaz, böylelikle artan dünya nüfusu aşağıya çekilmektedir. Bunu ilah, tabiat, tabiat istemektedir,” dedim. Eşcinsellerin varlığıyla nüfus artış suratı aşağıya çekilmektedir. Aksine teşekkür edilmesi, bravo denmesi gerekir. Beşerler eşcinsel olmaz, o denli doğarlar. Cinsel tercih lafı yanlış bir laftır, doğrusu cinsel yönelimdir. Kimse eşcinsel ya da heteroseksüel olmayı tercih etmez. O denli doğarlar ve yaşarlar. Kimse kimseyi örnek alarak eşcinsel olmaz. Olamazsınız ki… Zeki Müren, en bahadır eşcinsellerden biriydi. 1950’lerden itibaren göz makyajıyla, topuklularıyla, rujuyla, tutumuyla hiç de sıradan bir erkek üzere görünmedi lakin herkes onu çok sevdi. Niçin sevdi? Dürüst olduğu için sevdi.

Şöyle de bir çelişki de var ama… Bu ülkede dürüst olmayı seçen pek çok eşcinsel baskı görüyor, şiddete uğruyor, öldürülüyor. Neden Zeki Müren’i bağrına basan halkımız, örneğin fabrika emekçisi eşcinsele tıpkı müsamahayı göstermiyor. Bu ikiyüzlülük sizce neden?

Tamamen sınıfsal bir durum. Güçlü, erk sahibi, para pul sahibi eşcinseli yadsımak, aşağılamak, öldürmek kimsenin aklına gelmiyor. Öteki bir örnek vereyim. Zenciler ile beyazlar. Amerika’da yeniden zenciler vardı öldürülüyorlardı, aşağılanıyorlardı. Lakin Obama bugün bir melez olarak lider. Bakın artık, bizim Osmanlı tarihi kadar, Arap toplumları kadar eşcinselliğe imkanlı diğer hiçbir toplum yok. Osmanlı sarayında iç oğlanlığı müessesi var. Padişahların koynuna erkek çocuk veriyorlar ki yeni şehzadeler doğmasın diye. Fatih Sultan Mehmet için de tıpkı şeyler söylenir. Bizans’a girdiği vakit güzel demirci bir erkek çocuğu gördüğü ve “saraya getirin” dediği rivayet edilir. Güçlüyseniz şayet, size kimse dokunamıyor. Gerek sınıfsal açıdan, gerekse meslek olarak, gerekse öbür bir erk sahibi olarak şayet güçlüyseniz, eşcinselliğinize kimse bir şey diyemiyor. Bu türlü bir ikiyüzlülük var ne yazık ki!

Zeki Müren de ünsüz olduğu periyotlarda bu aşağılamayı yaşadı mı sanki?

Evet, Zeki Müren de yaşadı bunu. Tekraren anlattı bana. Yeni yeni şöhret olmaya başladığı 1950’lerin başı. Teyzesinin kocası, yani eniştesi bir albay. Demiş ki, “Bizim aileden ibne çıkmaz, ben bunu öldürteyim.” Zeki Müren’e haber geliyor, enişten seni öldürtecek diye. Herkes imza almaya çalışıyor, ismi yeni yeni duyuluyor. Bu albay Zeki Müren’i öldürtmeyi düşünüyor. Zeki Bey’in tabiriyle “Bir bok yiyemiyor,” doğal. Ortadan yıllar geçiyor, Zeki Bey’in ünü her yere yayılıyor. Türkiye tanıyor Zeki Müren’i. Bir bakıyor Zeki Bey, gazinonun kapısında teyzenin albay kocası, “Zekiciğim seni öpmeye geldim, tebriğe geldim” diye yaltaklanıyor. “Sen enişte bey, daha evvel beni öldürtmeye niyetli değil miydin, niçin değiştin artık?” diyor. Yanıt veremiyor natürel enişte. Toplumda doktor, hukukçu, siyasetçi, mühendis, genel müdür üzere statü sahibi eşcinseller, cinsel kimliklerini gizlemeyip açıklasalar, öbür eşcinseller daha güçlü olurlar. Ben bu türlü düşünüyorum. Avrupa’nın birtakım büyük kentlerinin belediye liderleri, milletvekilleri eşcinselliklerini seçim kampanyasından evvel açıklıyorlar. Hatta annem eşcinsellerden bahsederken “Öbür türlüymüş,” sıkıntısı. Bir gün bir bayan annemin elini sıkarken, uzun müddet bırakmamış. Annem rahatsız olmuş. Babama anlatmıştı da hiç unutmam babam da “Zürafadır o, bir daha o bayanla konuşma,” demişti. Zürafa lezbiyen manasına gelir. Benimsemek, kabullenmek yerine; dışlamak, ötekileştirmek, yok etmek, üstünü örtmek üzere bir noktaya gidiliyor. Ben bunun altında, Freudçu bir nazariyeyle, bilinçaltı tasaların yattığına inanıyorum ve heteroseksist bir kültürün hükümran olduğu toplumumuzda, zımnî eşcinsellerin daha baskıcı olduğunu düşünüyorum. Günümüzde saklı eşcinseller, partnerlerini internet üzerinde buluyorlar ve bilinmeyen yaşıyorlar her şeyi. Evli, çoluk çocuk sahibi, statü sahibi pek çok bilinmeyen eşcinsel her yerde var. Lakin olay ortaya çıkınca büyük cinayet sebebi olabiliyor.

Sevgilisini ayartan bayan müzikçiyi nasıl dövdü?

Zeki Bey çok çapkındı. 18 yıllık dostluğumuz müddetince benimle özel ömrüne dair o kadar çok anısını paylaştı ki… Katiyen isim veremem lakin bir başbakanla birlikte oldu. Bu sır benimle birlikte gömülecek. Dediğim üzere Zeki Bey’in anıları hem keyifli hem de çok tehlikeli.

Şu kitaba yeniden dönelim. Madem yayımlamıyorsunuz biraz içindekilerden konuşsak…

İşte yeniden tıpkı bahse geldik, anılar tehlikeli. O kadar çok isim geçiyor ki içinde… Örneğin Zeki Müren’in, hala hayatta olan çok ünlü bir bayan pop starını nasıl dövdüğünü anlatıyorum. Bunu bana tekraren anlattı. Zeki Bey, kendi erkek sevgilisiyle, o kelamını ettiğim ünlü pop starını otel odasında basıyor. İzmir Efes Oteli’nde. Zeki Müren’in sevgilisi meteoroloji mühendisi. Zeki Bey’in eğitim masraflarını ödediği, okuttuğu bir delikanlı. Birebir vakitte sevgilisi. İzmir’de artık Swissotel olan Efes Oteli’nde bir haftalık bir program var. Zeki Müren sevgilisi Mustafa’yla birlikte gelmiş. Bir orta Zeki Bey’in dikkatini çekiyor, o ünlü pop starımız ile Mustafa pek fingirdeşiyorlar. El latifeleri filan. Şüpheleniyor Zeki Beyefendi. “Erol’un Yeri” diye Kordon’da bir yere gitmiş numarası yapıyor Zeki Müren. Gitmeden de resepsiyona tembih ediyor, bir büyük zarf içinde bahşişle bir arada, “Haber bekliyorum, Erol’un Yeri’ndeyim,” diyor. Erol’un Yeri’ne ulaşıyor, 10 dakika sonra telefon geliyor. Mustafa’nın o ünlü pop starının odasına girdiğini öğreniyor. Çabucak otomobile atlayıp otele gidiyor. Kapıyı çalıyor açılmıyor. “Ben Zeki’yim aç kapıyı,” diyor. “Ay, paşam bir dakika banyodayım,” diye ses geliyor içeriden, birkaç dakika sonra bornozlu pop starımız kapıyı açıyor. Zeki Bey içeri giriyor, Mustafa’yı arıyor, banyoda yok. Hiçbir yerde yok. Balkona çıkıyor, Mustafa üstünde bir örtü, kendini kamufle etmiş. “Ne arıyorsun sen burada?” diyor. İşte “Bir şey almaya geldim,” filan diyor. Bir vuruyor Zeki Beyefendi. Çok kuvvetliydi o mevzuda. İki tokat Mustafa’ya atıyor, ünlü pop starımızı da saçından tutuyor iki tokat da ona atıyor. Ağzı kanıyor pop starımızın. Artık ben bunu isim vererek anlatırsam, ünlü pop starımız hala hayatta olduğu için beni çabucak mahkemeye verir. İki ceza avukatı inceledi, ikisi de birebir hususa işaret etti. İsimleri vermeden yayımlamam lazım.

Kamuoyunda Zeki Müren ile Bülent Ersoy ortasındaki tansiyondan de kelam edilir vakit zaman. Buna ait anılar da var mı kitapta?

Bülent Ersoy, Zeki Bey’e neden düşman? Bunların gerçek nedenlerini biliyorum. Ancak yazıp da yayımlarsam, Bülent Bey mahkemeye verir beni. O nedenle anlatamıyorum. Size burada anlatabilirim ancak yazılmamak kaydıyla. Bülent Ersoy ile Zeki Müren’in ortasındaki tansiyon, Ankara’da Çankaya saunada yaşanan bir olaydan ötürü. Bu kadarını söyleyebilirim.

Zeki Müren’in diğer bir sevgilisiyle birlikte intihar teşebbüsünde bulunduğundan kelam etmiştiniz anlatır mısınız?

Evet, kitaba da yazdım. Meşhur bir müziği vardır ya Zeki Bey’in, “Hayat bazen tatlıdır / Sevenler kanatlıdır” diye. Sevenler kanatlıdır derken anlatılan Zeki Müren’in pilot üsteğmen sevgilisidir. Her ikisi de, hayatlarını bu biçimde sürdürmelerinin mümkün olmadığını düşünerek, memnunluklarını yaşayamadıkları gerekçesiyle intihara karar veriyorlar. Şile’de arabayı uçuruma sürerek intihar etmek istiyorlar. Direksiyonda pilot üsteğmen sevgili var. Arabayı uçurum kenarına kadar sürüyorlar. Ve son anda frene basıyorlar, intihar gerçekleşmiyor. Bu kamuoyuna pek yansımamış bir olaydır.

Sizin Zeki Müren’e dair pek çok tanıklığınız, çok özel anılarınız var, lakin sizi konuşturmak da çok sıkıntı hakikaten…

Zeki Müren’i ele almak demek, asırları ele almak demek. Duygusal dünyası farklı, sonlandığı şeyler başka, toplum karşısındaki hayatı başka. Kocaman bir ansiklopedi yazabilirim Zeki Bey’le ilgili. 18 yıllık birikim bu. Daha evvel de söylediğim üzere türel nedenler var. Pek çok ismi zikredemem bu anılarda. İşadamları, siyaset adamları devlet adamları var bahsetmek istediğim. Münasebetiyle onlarla ilgili bir ifşaatta bulunduğum takdirde hakikaten başım kedere girebilir. Bir örnek veriyorum, bir periyodun çok ünlü erkek modellerinden ve tıpkı vakitte oyunculuk da yapan bir isimle Zeki Müren’in nişanlandığını söyleyebilirim. İsim veremiyorum fakat o modelle üç ay nişanlı kaldıklarını, sonra da ayağı kokuyor diye onu konuttan kovduğunu bilmiyorsunuz. Bir periyot sosyetesinin jönü, birlikte olmadığı bayan ve erkek yok. Biseksüel bir model. Tahminen de şimdilerde, geçmişinden pişmanlık duyan biridir o kişi.

Belli ki oldukça çapkınmış Zeki Beyefendi. Hayatına hiç siyasetçi girdi mi?

İsim vermeden söylemem gerekiyor. Zeki Müren, bir başbakanla da birlikte oldu. İsim veremem nitekim. Bunu yapamam. Bu sır benimle birlikte gömülecek. İsim sormayın lütfen. Çapkın olduğu da gerçek. Bakın çok enteresan bir olaydır. Antalya’da Derya Motel’de kalıyor. Meskeni var beşinci katta, güç geldiği için çıkmıyor meskene, motelde kalıyor. Bir gün oturuyor Zeki Beyefendi. Bir gelin ve damat balayına gelmiş otele. Odalarına çıkıyorlar. Zeki Bey de mutluluklar diliyor ikili. Kendisi de ay ışığında oturuyor. Bir orta tül perde aralanıyor ve damat “Zeki Bey bugün benim gerdek gecem. Ben size hayranım, sizinle birlikte olmak istiyorum. Yarın buradan gideceğiz, sizi bir daha bulamam, lütfen,” diyor. Zeki Bey, o damatla yattığını anlattı. Hakikat bunlar. Ancak bunları anlattığımızda, heteroseksüel bir kültür yükü içinde aykırı karşılanıyor. Bunların da olabileceğini kimse düşünmek istemiyor.

Hep ünlü, sanatçı, model, siyasetçi üzere kamuoyunun gözü önündeki şahıslar değildi herhalde Zeki Bey’in partnerleri, sıradan beşerler da vardı değil mi?

Hazırladığım kitapta “Ümit Motorları” diye bir kısım vardır. Biz Bodrum’da olduğumuz yaz aylarında beşerler motorlarla Bardakçı’ya gelir, Zeki Müren’le fotoğraf çektirip dönerlerdi. Ben Zeki Bey’e “ayaklı endüstri” ismini takmıştım, çok güzeline giderdi bu tabir. Zeki Müren bir yerde oturuyorsa, beşerler oraya gelir, fotoğraf çektirir, orada bir şeyler yiyip içer, Zeki Bey’le birebir ortamda vakit geçirmek isterlerdi. O mekân ihya olurdu. Çiçekçiler, fotoğrafçılar para kazanırdı. Zeki Bey de, o gelen motorlarda, kendisinin beğeneceği güzel bir erkek olmasını daima düşünürdü. Beğendiği şahıslar olduğu vakit da bana işaret eder, göz kırpardı. Hatta o kişiyi davet etmeye çalışırdı. Lakin ne var ki, o beğendiği erkek biraz sonra nişanlısını getirip Zeki Müren’le tanıştırırdı. Hayal dünyasında o kişi kalırdı. Üzülürdü. Tam umutlanmışken, elinden giderdi beğendiği erkek.

Balayına gelmiş bir damatla bile birlikte olduğuna göre, Zeki Bey tuttuğunu koparırdı üzere geliyor bana, o denli değil mi?

Her vakit olmazdı lakin. O denli bir örnek de var. Zeki Müren bunları aslında hiçbir vakit saklamadı, herkesin gözü önünde gerçekleşen olaylardı. Bardakçı’da oturuyoruz. Adamın biri plajda slip şekli bir mayoyla yatıyor. Karısı da kenarda yün örüyor. “Bakın n’apacağım artık,” dedi. Ayağa kalktı, yatan adamın yanına gitti. Adamın cinsel uzvunu tuttu mayonun üzerinden. Adam şaşırdı, bir baktı Zeki Müren. Zeki Müren kahkaha atıyor, adam da gülmeye başladı. Ve Zeki Bey döndü dedi ki, “Türkiye’de bunu bir tek bana yaptırırlar, diğerine müsaade vermezler.” Döndü adama “Beyefendi, kızdınız mı?” dedi. Adam “Yooo,” dedi. Karısına dönüp “Hanımefendi siz kızdınız mı?” diye sordu. Bayan da “Yok Zeki Bey ben her gün tutuyorum, orta sıra siz tutun,” dedi. Fıkra üzere bir olay. Lakin bunlar daima yaşandı. Çekinme diye bir duygusu yoktu ki Zeki Müren’in…

Nelere kızardı pekala? Cinsel yönelimiyle alay etmeye ya da aşağılamaya yeltenen olur muydu ya da buna cüret edebilirler miydi?

Bir gün Bodrum’da otomobiliyle yolda gidiyoruz. 15 yaşında bir delikanlı bize hakikat “Zeki Abla!” diye seslendi. “Eyvah n’olacak artık?” dedim ben kendi kendime. Sürücüsüne “Mehmet arabayı geriye al,” dedi. Çocuğun yanına geldik, otomobilden indi gerçek çocuğun kulağına yapıştı, “Ulan ben senin ananı s….m, abla kimmiş artık gör,” dedi. İki tokat vurdu çocuğa. Çocuk o denli bir korkmuştu ki, tabana kuvvet kaçarken Zeki Bey de gerisinden “Sen artık git ablayı anana söyle,” diye bağırıyordu.

Evet, Zeki Bey her ne kadar çok rahat davransa da, kimliğini saklamıyor olsa da, çok da rahat değildi demek ki. 15 yaşında kendini bilmez bir çocuğun kendisiyle alay etmesinden rahatsız olmuştu. Bardakçı’da oturuyoruz bir gün tekrar. 4-5 yaşlarında bir erkek çocuğu Zeki Müren’in önüne geldi, uzun ve boyalı tırnaklarına bakıyor. Gitti annesinin yanına, “Anne, Zeki Müren tıpkı bayan üzere,” dedi. Anne çabucak “Sus terbiyesiz,” filan dedi. Zeki Bey oradan seslendi, “Hanımefendi lütfen vurmayın, çocuk ne de olsa benim babası üzere olmadığımı anladı, lütfen eziyet etmeyin,” dedi. Neyse konuta dönüyoruz, yolda “Ulan ağzına sıçtığımın çocuğu elime bir geçsen, seni cart diye bölerdim,” diye söylendi. Herkesin ortasında müsamaha gösterdi lakin yalnız kaldığımızdaysa “Parçalardım,” dedi. Bu çelişkileri daima yaşadı Zeki Müren. Hiçbir vakit tam manasıyla rahat olamadı. Mesela seks yapması için kesinlikle bir şişe viski bitiriyordu. Ondan sonra da ne yaptığının, kimle yattığının farkında bile olmuyordu. Sonraki gün de “Ben ne yaptım, niçin bu kadar içiyorum?” diye kendine kızıyordu. “Bir şeyi yaşarken anlamayı istiyorum ancak anlayamadan yaşıyorum,” kederi. Israrla ona içki içmemeyi öğrettim. İçki içmeden de yaşanabileceğini, seks yapılabileceğini öğrettim ancak o vakit da çok hudutlu oluyordu. Yanına yaklaşılmıyordu. Dengeyi hiçbir vakit bulamadı. Daima çoktu, iki uç ortasında gitti geldi. Ne yemekte, ne sekste, ne de sevmekte dengeyi bulabildi. O denli de gitti. Marjinal yaşadı ve öldü. Mesela Bodrum’da her vakit oturduğu “Penguen” isimli bir pastane vardı. Oraya gittik bir gün, Zeki Bey çok şık, gelinliği andıran bir kostüm giydi. Yer ayırmayı unutmuşlar. Hiç yer yok, kaldık orta yerde, “Eyvah rezil oldum,” dedi. Ekrem Bora nerden gördüyse bizi, gelip masasına davet etti de o günü o denli kurtardık. “Nerden giydim bu kıyafetleri?” demeye başladı. Az evvel yaptığından, biraz sonra pişmanlık duyabiliyordu.

1979 yazından sonraki her yaz birlikte miydiniz?

Evet, 1979’dan sonra her yaz Bodrum’da birlikteydik. Kışları da 4. Levent 6 numaradaki meskene gidiyordum. Ankara’da Tandoğan’da bir daire vardı. Ankara’da olduğu vakit da tekrar o konutta birlikteydik. Son 18 yılının her anında ben de oldum ve her türlü haline yakinen tanıklık ettim.

Gazetecilerle ortası nasıldı?

Fotoğraf çekimi sırasında müsaade alınmasını isterdi. Bilhassa kilosunu gösterecek fotoğrafların basılmasını istemezdi. Kendi bilgisi dışında fotoğraf çekildiği vakit, gazetecinin makinesinden sineması almak isterdi. Fakat ziyan görmesin diye yeni sinema verdirirdi o gazeteciye. Haşmetli kilosunun görüldüğü bir fotoğraf yer alırsa gazetelerde, günlerce üzülürdü. Birtakım şeyleri abartarak yazdıkları için gazetecileri sevmezdi. Fotoğraf çekerken gazeteciler uzaktan bağırıyorlar, “Zeki Bey bu tarafa da bakar mısınız?” Zeki Bey o tarafa dönüyor, yüzünde bir gülümseme lakin dişlerinin ortasından “Allah belanı versin,” diyor, öteki tarafa dönüyor yeniden gülümsüyor lakin onların duymayacağı biçimde kısık sesle “Geber inşallah,” diyor. Tabii bu sözleri duymuyor gazeteciler. Ancak uzaktan baktığınızda gülümsüyor. Bir de hiçbir haberi tekzip etmezdi. Tekzip edilen haberin tekrar gündeme gelip tekrar okunduğunu söylerdi. Basına karşı acımasızdı. Fakat gazetecilerin ilgisinin azaldığı vakitlerde da kendisi arar, haber verirdi gazetecilere. Magazinde iki hafta yer almayınca, dolaylı yollardan gazetecilere “Zeki Müren şu gün şurada olacak,” diye haber uçururdu. Gazeteciler geldiğinde de döner “Nerden haber aldınız? Yeniden mi yakaladınız beni?” kederi.

Yüz binlerce TV izleyicisinin gözü önünde hayatını yitirdi Zeki Müren. Siz de o anda oradaydınız? Son 18 yılını birlikte geçiren birisi olarak ne hissettiniz?

O imajlar tekraren televizyonlarda gösterildi. Stüdyoda rahatsızlanınca makyaj odasına aldık Zeki Bey’i. Ve orada hayatını yitirdi. Eşrefpaşa Hastanesi’ne kaldırdık ambulansla. Yüzü tanınmayacak derecede kızarmıştı. Gazeteciler bir kare fotoğraf çekebilmek için birbirleriyle yarışıyorlardı. Buna müsaade etmedim. Ölmüş bir insanın fotoğrafının çekilmesine gerek yok. Zeki Bey de istemezdi. Tek fotoğraf aldırmadan gasilhaneye indirildi. Zeki Müren öldükten sonra beşerler apansızın değişti. Daha evvel “Ah Zeki Beyefendiciğim bu kıyafet size çok yakışıyor,” diyen terzisi, vefat ettikten sonra “Ben bunların parasını alamamıştım,” demeye başladı. Kalbine yapılan adrenalin iğnesinin enjektörü kalın. Terzisi n’aptı biliyor musunuz? Zeki Müren’in kalbine giren enjektörü alıp çantasına koydu. Hayatımda bundan daha üzücü hiçbir şey yaşamadım. İnsanların riyakârlıklarını öğrendim Zeki Bey’in mevti sırasında ve sonrasında.

Ne üzere riyakarlıklara şahit oldunuz öbür?

Herkes Zeki Müren’le ilgili efsaneler anlatmaya başladı vefatından sonra. Herkes inanabilir fakat beni inandıramazsınız. İşte Zeki Bey İzmir Fuarı’nda kahvaltı ederdi, simit yerdi filan gibi… Bir kez Zeki Müren kahvaltı etmezdi. Hayatında kahvaltı etmedi. Öğlene gerçek uyanırdı, kraker üzere bir atıştırmalık yerdi. Çay ve kahve içmezdi. Sıcak içecek içtiğini görmedim. Buzlu bademe bayılırdı. Viskisiyle birlikte buzlu badem yerdi. Şeker hastasıydı. İnsülin iğnesini kendi yapardı.

Zeki Müren’in yüzlerce bayanla yattığına dair kent efsanesi dolaşır ortalıkta. Bunun kıssası nedir?

Bir gün Ankara’dayız. Ayna dergisi muhabiri geldi, Vilayetler Sokak’taki meskene. Röportaj biterken son olarak, “Sizin için eşcinsel diyorlar hakikat mu?” diye sordu. Zeki Bey’in karşılığını motamot aktarıyorum: “Hayır. Kim görmüş yatak odasında beni? Ben renkli bir beşerim. Makyaj yapıyorum. Operada, balede de erkekler makyaj yapıyorlar. Onların eşcinsel olduğu manasına mı gelir? Hayır. 500 bayanla yattım.” Sonraki gün büyük bir manşetle “Zeki Müren 500 bayanla yattığını söyledi” diye yayımlandı. Bu kent efsanesi, Zeki Bey’in o muhabire o gün gırgırla karışık verdiği karşılıktan türemiştir. Aslında sık sık şöyle kaygısı, “Ben olağan bir bayan ya da erkek olsaydım, bu kadar büyük şöhret olmazdım. Beni şöhret yapan sesimin hoşluğu dışında eşcinselliğimdir.” Kendisinden bunu tekraren işittim.

Adıyla müsemma çok zeki bir insan yani…

Tanıdığım en zeki insan… O kadar çok beşerle tanıştım, dünyayı dolaştım. Zeki Bey kadar, başında kırk tilki dolaşıp da kuyruklarını birbirine değdirmeyen öbür bir insan tanımadım. Sanat dünyasında değil de, iş dünyasında olsaydı yeniden bir numara olurdu. Zira zekasını bu kadar âlâ kullanan, nerde, ne vakit, ne yapması gerektiğini çok güzel bilen, siyasetçi harikulade bir adam. Kime nasıl davranması gerekiyorsa o denli davranırdı.

Ama anladığım kadarıyla da güç bir insandı herhalde… Genelde bu türlü tutkulu yaşayan beşerlerle geçinmek zordur…

Zor bir insandı. Yemesi içmesi, uyuması, her şeyi güç. Uyuyacağı vakit telefonların fişleri çekilirdi. Gözüne siyah maske, kulaklara mum tıkaç, siyah perdeler falan… Bu kadar hazırlığa en ufak bir bardak sesi duysun konutu ayağa kaldırırdı. Yemek problemi farklı bir kederdi. Herkesin içinde yemek yemezdi. Halbuki kahvaltıyı değil lakin yemeyi çok severdi. Günde iki öğünü vardı, bir akşam yemeği bir de uyumadan evvel sabaha karşı yerdi. Gece uzunluğu içtiği için alkolün acıktırıcı tesiriyle sabaha karşı tencerede dolmalar, onar onar simitler geliyordum meskene. Sabaha karşı yediği bu yemeğin akabinde uyuyordu. Hiç hareket etmezdi, sol ayak baş parmağında gut vardı, şeker ve kalp hastası. Çok sıhhatsiz yaşadı.

Peki, siz hiç tartışır mıydınız?

Hayatımda bir defa bağırdım Zeki Bey’e. Sonra yaptığımdan ben de korktum. 1982 yılıydı yanılmıyorsam. Amerika’dan zayıflamış döndü. Bodrum’da kale konseri vermeyi kabul etti. Konsere iki gün kala ben çıkmayacağım diye tutturdu. Hiçbir sebep yok. Basın konseri haber veriyor. Biletler satılmış. TRT yayımlayacak, hazırlıklar yapılıyor. “Ben çıkmayacağım,” dedi. “Paşam çıkmayabilirsiniz fakat hakkınızda ne yazacaklar biliyor musunuz?” dedim. “Ne yazarlarsa yazsınlar,” dedi. “Hasta, mevt döşeğinde diyecekler, AIDS oldu diyecekler, delirdi diyecekler,” dedim. “Yazarlar mı?” dedi. Elimi masaya vurdum ve sert bir üslupla “Sahip olduğunuz şöhret, sorumluluğunuz o sahneye çıkmanızı gerektirir, geriye dönüşünüz yok, ölseniz de çıkacaksınız,” dedim. Hayatında tahminen kimse onu azarlamamıştır, ben o gün birinci ve son sefer azarladım. Hiçbir şey demedi. Kaldı öylece. Yarım saat sonra karar değiştirdi, iki gün sonra sahneye çıktı.

Sanatçı kaprisi dediğimiz sanırım bu. Lakin öte yandan çok disiplinli ve çalışkan olduğunu da teslim ediyorsunuz…

Öyle bir insan ki, bir daha gelmeyecek çapta… Düşünceler içinde yaşayan büyük bir star. Besteleriyle, sinemalarıyla, duruşuyla, şekliyle büyük bir yıldız. Siz gece uyuduğunu sanırsınız, bir bakarsınız yeni bir beste çıkmış. Ben karşısındaki odada kalırdım. Konut halkı uyuyor mu uyumuyor mu bakmaz, son sesle müzik dinler, aylarca çalışırdı müziklere. Hazır olduğunu hissettiği anda stüdyoyu arar, bavul dolusu bornoz ve havluyla giderdi. Zira okurken çok terlerdi. Bir tabureye oturur, dört saz üzerine çalınan altyapıya okurdu. Çok ses asla sevmezdi. Sonra o müzikler çok sesli hale getirilirdi. Ve sabaha karşı terli bornozlarıyla meskene gelirdi. Stüdyodan çıktıktan sonra üç gün uyumaz, doldurduğu albümü dinlerdi. Mesken halkına, sürücüsüne, hizmetlisine zorla dinletirdi. Dördüncü günün sonunda da iki gün uyurdu.

Evdeki hizmetlilere de mi dinletirdi?

Tabii. Son bakan hizmetlisi Fatoş’u oturtmuş bir gün, bir buçuk saat müzik okumuş, dinletmiş. Uçuk kaçık, dünya tatlısı bir adam. İnsan hizmetlisine bir buçuk saat müzik okur mu? Zeki Müren okur. Muhteşem ve çılgın bir adam işte. Gereğinde mecnun dolu, yeri gelince çok akıllı. Dengeyi bir türlü tutturamadan, uçlar ortasında gelip giderek bu dünyadan geçti.

Selami Şahin’le küs öldüğünü söylüyorsunuz? Nedir bunun nedeni?

1. Levent’teki konutunda oturuyoruz bir gün. Zeki Bey anjiyo için Amerika’ya gitmeye hazırlanıyor. Başbakan Yardımcısı Kaya Erdem’den Özal’ın kalp tabibi Michael DeBakey’in adresini öğrendik. Randevu aldık. Gün tayin edildi, bilet alındı. İmalcisi olduğu için Selami Şahin teklifsiz gelip gidiyor doğal. Tekrar çat kapı çıkıp geldi. Buyur ettik. Zeki Bey kendi içki içmiyorsa, yanında birisi içerse nefret eder, fevkalade kızar lakin aşikâr etmezdi. Selami Şahin viski istedi. Oturuyoruz. Zeki Bey pek neşesiz ve asık hızlı. Selami Şahin de tam aksine içtikçe rahatlıyor. Döndü dedi ki, “Zeki Bey Allah göstermesin, siz Amerika’ya gidiyorsunuz ya, ameliyat olacaksınız, gitmeden stüdyoya girseniz de iki müzik kaydetsek nasıl olur?” Zeki Bey birden değişti ve “Selami, biraz daha güçlü olmak için ölmemi mi bekliyordun?” dedi. Yardımcısına “Selami’ye kapıyı gösterin,” dedi ve üst çıktı. Biz Selami Şahin’le kalakaldık salonda. Selami Şahin, “Kızdı mı?” diye sordu. “Köpürdü köpürdü, fırtınalar koptu,” dedim. “Ne yapmam lazım?” dedi. “Artık bir şey yapamazsınız” dedim. Zeki Müren, ondan sonra bir daha Selami Şahin’le hiç görüşmedi ve küs öldü. Vefatında da Selami Şahin yanıma yaklaştı, “Affetmedi beni değil mi?” diye sordu. “Hayır affetmedi” dedim. Zeki Bey, Selami Şahin’in o gafını 12 yıl sonra bile affetmedi. Ne kadar enteresan değil mi?

Kamuoyunda, Zeki Müren’le ilgili olarak “Öğrenci yetiştirmedi, kimseye el vermedi, gerisinde müzikal mirasını sürdürecek kimseyi bırakmadı,” eleştirisi sık sık lisana getirilir. Ne diyorsunuz bu bahiste?

Doğru. Motamot katılıyorum. Bu mevzuda egoistti. Mesela benim Türk sanat musikisiyle bu kadar içli dışlı olduğumu, sanatçı olduğumu, hoş müzik söylediğimi bildiği halde bir teşebbüsü olmadı. Gittiğimiz yerlerde şayet müzik okumak istiyorsa, evvel bana döner “Gökoş, haydi bakalım oku!” kederi, ben daha bitirmeden, alkış başladığında Zeki Bey çabucak bir müzik okumaya başlardı. Benim alkışıma bile tahammül edemezdi. Sanatkarların birçoklarında bu var. Benmerkezci, egosantrik görüş, yaratıcı insanlarda oluyor genelde. Sanat topluluğunda egoizm çok daha hakim bir bedel. Sen Zeki Müren’sin halbuki, bir günden bir güne bana “Hadi, gir stüdyoya,” dememiştir mesela. Üretimciler bize gelip gidiyor, istese yapabilirdi. Ben de talep etmedim. Esasen talep etseydim, anında aforoz ederdi beni.

Dini inancı derin bir kişi olduğu söylenir daima Zeki Müren’in, inançlı mıydı?

Dini inancı olan bir insandı. Abartılı bir inanışla değil ancak içten içe, içtenlikle inanan bir insandı. Dua etmeden sahneye çıkmazdı. Müddetleri ezbere bilir, mevlüt okurdu. Nazara, bahta ve uğura çok inanırdı. Boğazında mavi bir taş taşırdı. Nazarın çatlattığına inanırdı. Allah inancı vardı. Fakat istemediği yere gömüldü. Babasından nefret ederdi, onun yanına gömüldü. Annesini de hiç sevmezdi. “Hayruş” kaygısı annesine. Lakin konuşurken, annesini ve babasını çok sevdiğini söylerdi. Zira Türk halkı, anne-babayı sevmemeyi sevmez. Standartlara nazaran oynardı. Halbuki gerçek o denli değildi.

Babasını neden sevmezdi?

Çünkü babasını devamlı şiddet uygulayan, çarpan, döven bir adam olarak anlatırdı. Annesini de şefkatsiz, acımasız bir bayan olarak nitelendirirdi. Bu nedenlerden ötürü sevmezdi anne-babasını.

Zeki Müren, cinsel yönelimini açıkça yaşadı lakin cinsiyet değiştirmeyi de reddetti. Transfobik miydi ya da öteki bir nedeni var mı?

Hayır, transfobik değildi. Transseksüeller daima Bodrum’a Zeki Bey’e ziyarete gelirlerdi, Kabe üzereydi. Onları güldürür, beğenilen sohbetler ederdi. Onlar neşelenince o da memnun olurdu. Lakin transseksüellere acırdı. Şefkatli davranırdı. Cinsiyetini ameliyatla değiştirenlerin, kendilerini sakat bıraktıklarını söylerdi. “Farklı hissediyoruz diye kulağımızı, parmağımızı kestiriyor muyuz, niçin oramızı kestirelim?” sıkıntısı. Bodrum’da kendisini ziyaret eden transseksüellerin kimilerini, içeri alıp muayene ederdi. Oturduğu yerin art tarafına alıp, “Bakalım nasıl olmuş?” diye denetim ederdi. Transfobik değildi. Yalnızca bu türlü bir ameliyatı gereksiz bulurdu. Tek öfkelendiği eşcinselliklerini gizleyenlerdi. Çok bilinmeyen yaşayıp da eşcinselliklerini saklamaya çalışanların da hızına vururdu. Bu manada acımasız bir tarafı vardı. Mesela bir eşcinsel var, lakin heteroseksüeli oynuyor. O anlardı çabucak. Çağırırdı o şüphelendiği çifti yanına, “Gelin bakalım buraya, hanginiz hanginizi beceriyorsunuz?” diye sorardı. Bir profesör arkadaş vardı eşcinsel, Allah rahmet eylesin, Bodrum’a geldi bir gün. Veterinerlik Fakültesi’nin en büyük anatomi hocası. Zeki Bey’i görünce kaçmaya başladı. Halbuki yakın davransa Zeki Bey üstünde durmayacaktı. Kaçtığını görünce, gerisinden “Kıııız o……. profesör gelsene buraya!” diye bağırmaya başladı.

Özel hayatında son derece rahat ve cüretkâr bir Zeki Müren bu…

Elbette. Bakın bir akşam açık hava sinemasına gittik. Kimse görmeden, gizlice girip oturduk. Orhan Gencebay’la Müjde Ar’ın bir sineması gösteriliyor. Sinemada şöyle bir sahne var: Müjde Ar, Orhan Gencebay’a “Kader seni sazcı, beni de o…. yaptı,” diyor. Zeki Bey oturduğu yerden “Ah beni de, beni de!” diye bağırmasın mı! Sesinden tanıdılar Zeki Bey olduğunu, sinema durdu. Orta verdiler çabucak. Çılgınca bir şey bu. Bugün hangi ses sanatkârı bu türlü bir çılgınlığı yapabilir ki… Ben hayatımda bu kadar çılgın bir insan görmedim. Hiçbir kural tanımadı hayatında. Lakin sanatında, sahnesinde üzerine yok. Bu kadar önemli, bu kadar disiplinli öbür bir insan görmedim. Özel hayatında ne kadar pervasız ve rahatsa, işinde o derece disiplinli ve önemli. Randevularına daima 5 dakika evvel gitmiş, kimseyi bekletmemiştir. Bekleteni hiç sevmez ve affetmezdi. 5 dakika geç kalsanız, sizinle konuşmazdı. İş ahlâkı harika bir adamdı. İş ciddiyeti harikuladeydi, sanatkârlığı süperdi. Diksiyonuyla, ruhuyla, hisleriyle müzikleri yaşayan adam. Lakin özel hayatı çok rahat. Özel hayatı ile sanat hayatı birbirine o kadar zıt…

Zeki Bey’in bu özel hayatındaki cüretkar davranışlarına dair şahit olduğunuz anılarınızdan öbür neler var?

Anlatacak o kadar çok anı var ki aslında… Sanatçı arkadaşlarıyla gülüp eğlenmeleri… Osman Yağmurdereli var mesela. Yağmurdereli ‘s’leri söyleyemediği için, ona s’li cümleler söyletip yerlere yatardı gülmekten. Osman’a dönüp “Söyle bakalım Osmancığım” deyip, zorla “sülalesini s… serseri” dedirtirdi. Belden aşağı konuşmaya bayılırdı Zeki Bey zati. Çok içkiliyse, belden aşağı davranmaya da bayılırdı. Benim onu sık sık dengelediğim vakitler olmuştur. Ne olursa olsun, onun üzere ünlü bir starın toplum içinde belirli kurallara riayet etmesi lazım. Ama Zeki Bey, son derece rahat davranan bir insandı. Yanındaki erkeklere tacize kadar varabilen birtakım hareketler yapardı ancak kelam konusu Zeki Bey olduğu için o topluluktan güzel görülür, gülünüp geçilirdi. Yanındaki erkek buna müsaade vermezse de sert çıkardı, “İndir fermuarını lan!” diye. Bir gün tekrar bir masada oturuyoruz, yanında sanırım hoşlandığı bir erkek var. Bir yandan da görülüyor muyum diye cin üzere bakıyor etrafa. Masanın altından bir şeyler yapıyor. Tırnağı kırılmış o sırada, çabucak tırnak makası istedi. “N’oldu paşam?” diye sordum, gülerek “İş kazası” dedi. Kendisi de gülmekten yerlere yatıyor ama… Bu kadar muzip, kendisiyle gırgır geçen dünyada hiç kimse yoktur. Kendisiyle ilgili fıkraları anlatır, etrafındakileri yerlere yatırırdı gülmekten.

Ekranlarda ve sahnelerde o fevkalade diksiyonuyla tam bir İstanbul Türkçesi konuştuğunu biliyoruz Zeki Bey’in. Özel yaşamında nasıldı?

Zeki Bey çok açık konuşurdu, belden aşağı konuşurdu hatta etrafındakiler dayanamazlardı. Çok rahattı konuşurken. Her şeyi isimli ismince söylerdi. Etraf masadakiler duyarsa da, “Dinlemeyin bizi!” diye bağırırdı. Kendisiyle dalga geçebilen bir insandı. Birden fazla insan yapamaz bunu. Herkes kompleksten geberir. Zeki Müren, demokrasinin en üst hududu olan, kendisiyle dalga geçmeyi çok âlâ becerirdi. Tekrar bir gün Ankara’dayız. TRT’de ödül merasimi var. Uğur Dündar, Erol Evgin, bakanlar, TRT Genel Müdürü falan var. Hep birlikte oturuyoruz. Canan Kumbasar sunacak programı. Dolaşıyor etrafta. Yerde bir şeyler arıyor. Zeki Müren’in dikkatini çekti, “Ne arıyorsun Canancığım?” dedi. O da, “Zeki Bey küpemin tekini düşürdüm de onu arıyorum,” dedi. Zeki Bey birden bağırarak “Ah,” dedi, “Yıllar önce ben düğmeyi kaybettim, bulan var mı?” Uğur Dündar kalktı ayağa, gülmekten yerlere yuvarlanacak neredeyse. TRT Genel Müdürü, bakanlar şokta… Zeki Bey’in umurunda değil ki… Herkes onu o denli kabullenmişti, bu türlü çıkışlar yapmadığı vakit yadırgıyorlardı.

Peki, aşık oldu mu hiç? Tutkulu, gerçek bir aşk yaşadı mı hayatı boyunca?

Hiçbir vakit aşkı da bulamadı, yaşayamadı da. İşte bir tek, Cihangir saunada tanıştıkları ve dört yıl yaşadıkları üsteğmen pilot vardı. Büyük bir aşk doğmuş ortalarında. Adanalı Reşat Parmaksızoğlu. Bandırma’da vazifeliydi. Zati bu zımnî bir şey değil. Yıllar evvel Haftasonu gazetesinde yayımlandı. Fakat o adamın vefatına sebep oldular. Zeki Müren’in yardımcılarından Mustafa Kalafat, işe benim aldığım bir adam. Hülya Avşar Show’a katıldı televizyonda. Zeki Bey’in özel hayatını anlattı, ona yalnızca bir lokanta açacak para vermişler. Şirince’de küçük bir restoran açtı. Artık yok ortalarda. Ben ne yaptım pekala? Haftasonu’ndan Ateş Bey’i aradım ve “Bir sayfa ayırın,” dedim. Mustafa Kalafat’ın becerilerini anlattım: “Mustafa Kalafat askere gitmemek için göğüslerini büyütüp eşcinsel raporu almıştır,” dedim. Bu haber yayımlandı. Artık Rize’ye gidemiyor. Sen misin bunu yapan? Ben de bunu yaparım. Muazzez Abacı n’aptı mesela? Zeki Bey’in sesi üzerine düet diye bir albüm çıkardı. Zeki Bey’in sesini kullanarak düet yaptılar. Sonra vakıf onları mahkemeye verdi. Böylesine makûs olaylar yaşandı maalesef vefatından sonra…

---

GÖKSENİN ÇAKMAK KİMDİR?
20 Ocak 1946’da İzmir Alsancak’ta doğdu. İstanbul Üniversitesi İdeoloji Bölümü’nden mezun oldu. 38 yıl kamu okulları, özel okullar ve dersanelerde ideoloji kümesi öğretmenliği ve yöneticilik yaptı. Müzik hayatına Ankara Radyosu’nda başladı. Türk Sanat Müziği sanatkarı olarak sahneye çıktı, radyo ve televizyon programları hazırladı. Profesyonel olarak sahnede ve televizyonlarda sunuculuk yaptı. 1979’da Zeki Müren’le tanıştı. 18 yıl boyunca Zeki Müren’in en yakınındaki isim olarak tanındı.Zeki Müren, TRT İzmir Stüdyosu’nun makyaj odasında vefat ederken de arkadaşının yanındaydı.