Bir ülkede beşerler çalıştıkları halde aç kalıyorsa, o ülkede çabucak her şey yanlıştır. Beş aydır maaşlarını alamayan maden emekçileri Eskişehir’den Ankara’ya yürüdü, sonuç alana dek açlık grevi yapacaklarını açıkladılar. Biber gazına boğuldular, gözaltına alındılar, 14 saat sonra özgür bırakıldılar. Bugün açlık grevinin beşinci günü, Kurtuluş Parkı’ndaki hareketlerini sürdürüyorlar. Bağımsız Maden İş sendikasının Genel Başkanı Gökay Çakır “Bütün kamuoyu, bütün siyasi partiler şunu bilsin: Bu iş çözülmeden madenciler buradan gitmeyecek,” dedi.
Yani beşerler emeklerinin karşılığını alabilmek için kilometrelerce yol yürüyor, son deva olarak açlık grevine başlıyor. Bu cümle tek başına gereğince ağır, lakin yetmiyor. Zira bu ülkede acı tek başına bir şey tabir etmiyor artık. Fakat büyütüldüğünde, paylaşıldığında, çoğaldığında mana kazanıyor. Bir emekçi diyor ki “Oğlumun hakkını aramaya geldim.” Bir diğeri soruyor: “İnsan meskenine fatura gelince ağlar mı?” Evet. Bu ülkede ağlıyor. Zira bu ülkede sorun çoktandır geçinmek değil, hayatta kalabilmek.
Bir avuç güçlü insan var, toplumun en fazla yüzde birini oluşturuyorlar. Onlar için yasalar esnetiliyor, tabiat talan ediliyor, emekçiler aç bırakılıyor, kolluk kuvvetleri seferber ediliyor. Geriye kalan yüzde 99’a da tek bir şey söyleniyor: “Şükredin, sabredin.” Ne kadar sabredelim? Çoluğumuza çocuğumuza ekmek götüremeyene kadar mı? Açlıktan bayılana kadar mı?
Bu ülkede köylüler toprağını, suyunu, ağacını savunuyor. Gözaltına alınıyorlar. Bayanlar var, yaşamak istiyorlar, sokağa çıkıyorlar. Gözaltına alınıyorlar. Hayvan hakları savunucuları var, ömrü muhafazaya çalışıyorlar. Şiddet görüyorlar, gözaltına alınıyorlar. Ve milyonlarca emekçi var, maden çalışanları var, tahminen de hayatın en ağır yükünü taşıyorlar.
Sendika temsilcisi Başaran Aksu’nun sözleri boşuna değil: “Eğer bunu dayatıyorsanız, yasalaştırın köleliği.” Zira sorun tam olarak bu. Âlâ bildiğimiz, lakin hala ismini gerçek koyamadığınız bir sistemin içinde yaşıyoruz. Bu bir sömürü, bir kölelik tertibi. Bu nizam sırf emeğimizi değil, geleceğimizi de tüketiyor.
Ama bir şey daha var. Biz daha kalabalığız. Tahminen de en tehlikelisi, bunu unutmuş olmamız. Konforumuzdan, alışkanlıklarımızdan, “bana dokunmayan yılan bin yaşasın” rahatlığından vazgeçmediğimiz sürece hiçbir şey değişmeyecek. Zira bu sistem bizim sessizliğimizle ayakta duruyor. Bugün maden çalışanı yürüyorsa, yarın öteki birileri yürüyecek. Bugün onlar aç kalmışsa, yarın da biz aç kalacağız.
Bunlar birer ihtimal değil, bu süreçte tarafsız kalabilen de yok. Ya bu tertibin kesimiyiz ya da bu tertibe karşı duranların yanındayız. O halde soru kolay: Nasıl bir ülkede yaşamak istiyoruz? Bir avuç zenginin her gün daha da zenginleştiği, geriye kalanların hayatta kalmaya çalıştığı bir ülkede mi? Yoksa herkesin insanca yaşayabildiği bir ülkede mi? Artık hepimiz tarafımızı seçmek zorundayız, seçtiğimiz tarafın gereğini de yapmak zorundayız. Bu ülkede sıkıntı zenginlerin nasıl yaşayacağı değil, bizim nasıl ölmeyeceğimiz olmalı.
Desteğiniz bizim için kıymetli. Buraya kadar geldiyseniz, hatırlatmak boynumuzun borcu. Türkiye üzere söz özgürlüğünün daima tehdit altında olduğu bir ülkede, elimizden geldiğince nitelikli yayıncılık yapmanın imkanlarını araştırıyoruz. Güvenilirliğini global ölçekte yitiren medya alanında hâlâ uygun işler çıkarılabileceğine inanıyor, eleştirel kanıyı müşterek bir toplumsal bedele dönüştürmeyi hedefliyoruz.
Bağımsız yayıncılığı desteklemeniz bizim için ziyadesiyle bedelli. vessaire’nin dağıtımının sürekliliğinin sağlanmasında ve daha geniş bölümlere ulaşmasında okurlarımızın üstlendiği sorumluluk özel bir mana taşıyor. İmkanınız varsa, vessaire’yi desteklemek için vessaire ana sayfamızı ziyaret edebilirsiniz. Dayanağınız için şimdiden teşekkür ederiz, yeterli ki varsınız.
